Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

"Σαν αδέλφια"

Η αλληλογραφία ενός Τούρκου διανοούμενου 
με έναν Ρωμιό δημοσιογράφο από την Πόλη 

Συγγραφείς: Αλέκος Παπαδόπουλος, 
                          Ιμπραχήμ Ντιζμάν
Εκδόσεις: Επτάλοφος, 2016 

 Είκοσι εναλλασσόμενες επιστολές που αναφέρονται σε όλα τα θέματα που αφορούν την Τουρκία και την Ελλάδα, ιδιαίτερα όμως τη μοίρα της ομογένειας της Πόλης. 

" ... Όταν στο σύμπαν συνομιλούν τα πάντα. Τα βουνά με τη θάλασσα, ο άνεμος με τα βράχια, τα δάση με τα ρυάκια. Ακόμη και τα δέντρα με τους καρπούς τους, δικαιολογημένα γεννάται το ερώτημα γιατί συχνά, συχνότατα, να μην επικοινωνούν οι άνθρωποι μεταξύ τους.
Επηρεασμένος από τη σκέψη αυτή ο Ιμπραχήμ Ντιζμάν συγγραφεύς και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, γράφει ένα γράμμα χωρίς συγκεκριμένο παραλήπτη, σαν ένα μήνυμα σε μια μποτίλια.
Και το γράμμα του καταλήγει, ύστερα από μια περιπλάνηση, στον παλαίμαχο Κωνσταντινουπολίτη δημοσιογράφο Αλέκο Παπαδόπουλο.
Αφήνοντας οι δύο τους κατά μέρος τις προκαταλήψεις, αρχίζουν να αλληλογραφούν, πάντοτε καλοπροαίρετα, για όλους, για όλα και για κάθε τι που αφορά την Τουρκία και την Ελλάδα, τους Έλληνες και τους Τούρκους και ιδιαίτερα τους Ρωμιούς της Πόλης, σήμερα, χθες και στο απώτερο παρελθόν.
Το συμπέρασμά τους, είναι ότι ο διάλογος και η επικοινωνία, μπορούν να προσφέρουν και προσφέρουν πάντοτε πολλά περισσότερα από ότι η σιωπή και ο μονόλογος, όπως δε γράφει σε ένα από τα βιβλία του ο διάσημος συγγραφέας Martin Gray, εφόσον μας καλύπτει ο ίδιος ουρανός, είμαστε καμωμένοι από το ίδιο υλικό και όλοι είμαστε άνθρωποι.

O λόγος όταν είναι αληθινός, μπορεί να βοηθήσει σαν ένα χέρι αδελφικό..."

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Στο "αμπέλι" της ζωής...

Τα καλοκαίρια πηγαίναμε οικογενειακώς στο χωριό, να τρυγήσουμε τα αμπέλια του παππού. Ο πατέρας η μάνα και τα δυο μου αδέλφια. 
 Ο παππούς πάντα μας έδινε μια αρχική συμβουλή, «θα κόβετε τα σταφύλια και δεν θα κοιτάτε ποτέ το τέλος του αμπελιού. Θα κοιτάτε μονάχα την κουρμούλα που κόβετε, διαφορετικά θα απογοητευθείτε». 
 Αυτή την απλή αλλά γεμάτη σοφία συμβουλή του παππού, την χρειάστηκα πολλές φορές στην ζωή μου. Γιατί κατάλαβα ότι κι η ζωή είναι ένα αμπέλι, που δεν χρειάζεται να κοιτάς το μέλλον, αλλά το τώρα, το εδώ, το σήμερα. 
 Να κάνεις βήματα και να προχωράς όπως είσαι, κι ας μην είσαι τέλειος. Να περπατάς, βήμα βήμα,όσο και όπως μπορείς. Να μην σκέφτεσαι, ούτε να αναλύεις, πόσα χιλιόμετρα χρειάζεται να περπατήσεις, μα το ένα βήμα που πρέπει να κάνεις… 
 Μοναχά έτσι θα φτάσεις στον τερματισμό, όταν τον ξεχάσεις και ζήσεις την διαδρομή...

 ΠΗΓΗ: http://plibyos.blogspot.gr/ 

 Για τη “μεταφορά”: http://booksyros.blogspot.gr/

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Η ανάγνωση βιβλίων χαρίζει χρόνια

Ακόμα και μισή μέρα  προσφέρει στην υγεία των βιβλιοφάγων σημαντικά οφέλη παρατείνοντας παράλληλα το προσδόκιμο ζωής τους.
Η ανάγνωση βιβλίων όχι μόνο κάνει καλό στο μυαλό και στον ίδιο τον εγκέφαλο απομακρύνοντας την πιθανότητα εκδήλωσης άνοιας - κάτι ήδη γνωστό- αλλά συνδέεται και με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.
Οι άνθρωποι που διαβάζουν ένα βιβλίο έστω και για μισή ώρα κάθε μέρα (συνολικά 3,5 ώρες την εβδομάδα), μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου κατά περίπου 20%, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Το όφελος από την ανάγνωση εφημερίδων και περιοδικών είναι πολύ μικρότερο.
 Μελέτη για βιβλιοφάγους 
 Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια επιδημιολογίας Μπέκα Λέβι της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Γιέιλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό κοινωνικής ιατρικής «Social Science and Medicine», ανέλυσαν στοιχεία για 3.635 ανθρώπους, συσχετίζοντας τις αναγνωστικές συνήθειες καθενός, με τη γενικότερη κατάσταση της υγείας του σε βάθος 12 ετών.

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Στα νησιά της Παναγίας

(Μαστροπαύλος Νίκος Γ.)

«Η Παναγιά το πέλαγο κρατούσε στην ποδιά της...». Η Παναγία δεν έχει μόνο το δικό Της Περιβόλι, τη Χερσόνησο του Αθω, αλλά και το δικό Της πέλαγος: το Αιγαίο. Οι νησιώτες αισθάνονται τόσο οικεία τη μητέρα του Χριστού ώστε μόνο σ' Εκείνη έχουν δώσει τα δικά τους, ξεχωριστά προσωνύμια: Παναγιά της Αμμου, Παναγιά του Βουνού, Θαλασσινή, Μυρτιδιώτισσα, Καλαμιώτισσα, Κατευοδώτρα, Γοργόνα, Θαλασσίτρα, Γουρλομάτα, ακόμη και Θεοτοκάκι.
 Εκατοντάδες περίλαμπρες εκκλησίες, μοναστήρια και ταπεινά ξωκλήσια είναι αφιερωμένα στη χάρη Της, τα περισσότερα από τα οποία γιορτάζουν τον Δεκαπενταύγουστο, μετατρέποντας το Αιγαίο σε ένα απέραντο πανηγύρι. Οπου κι αν βρίσκεστε, κάποιο πανηγύρι θα γίνεται κοντά σας, στο ίδιο πνεύμα, αλλά τελείως διαφορετικό από αυτό που οργανώνεται στο απέναντι νησί.
Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό οδοιπορικό στα νησιά και στις εκκλησίες που γιορτάζουν:
Στην Τήνο, η Μεγαλόχαρη αποτελεί πανελλήνιο προσκύνημα.
Στην Πάρο, η Εκατονταπυλιανή, ένα από τα σπουδαιότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδας, έχει ήδη συμπληρώσει 17 αιώνες ζωής.

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι...

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, ρώτησε τον κ.Κ η κορούλα της οικονόμας του, θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια; Σίγουρα, αποκρίθηκε εκείνος. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά καθώς και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να ‘χουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιείνης. Όταν λογουχάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει πριν την ώρα του.
 Έπειτα, για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου τεμπελιάζουν. Βέβαια, το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών.

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Ένα ποίημα για τον Αύγουστο


Σκορπά το κλήμα γύρω τους χυμούς του 
Τρυγούν μέσα στ' αμπέλι τα σταφύλια. 
Κι' απ' τη γυρτή του μπαλκονιού μας γρύλλια, 
Μέσα στ’ απομεσήμερο τ' Αυγούστου, 


 Η μυρουδιά του πατημένου μούστου 
Στην κάμαρά μας μπαίνει την ανήλια, 
Κ' ηδονικά χαϊδεύει μου τα χείλια 
 Το κλήμα με τους ώριμους καρπούς του. 

 Τριγύρω μας απλώνει πονηρά 
Τη μέθη με τα φλόγινα φτερά. 
Δε φταίμε μεις αν μέσα στις καρδιές μας 

 Ξυπνούν αμαρτωλές οι επιθυμιές μας... 
Ζεστό τ' απομεσήμερο τ' Αυγούστου, 
Μεθυστικιά κ' η μυρουδιά του μούστου. 

 Χανιά 1917 - ΔΩΡΑ ΜΟΑΤΣΟΥ 

 Λίγοι γνωρίζουν την ποιήτρια Δώρα Μοάτσου (1895-1979), σύζυγο του Κώστα Βάρναλη. Πολλά χρόνια πριν την έκδοση της πρώτης της ποιητικής συλλογής (το 1927), η Μοάτσου συνεργαζόταν με το περιοδικό "Νουμάς", φιλολογικό όργανο των δημοτικιστών. Τον Ιούνιο του 1919, στο περιοδικό δημοσιεύτηκε ένα ποίημα που είχε γράψει η ίδια δυο χρόνια νωρίτερα στα Χανιά, εμπνευσμένο από τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού. Το ποίημα ήταν αφιερωμένο "Στ' αδέρφια μου Κ.Μ.-Χ.Λ.", όπως αναγραφόταν σχετικά…

 ΠΗΓΗ: http://ola-ta-kala.blogspot.gr/