Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

16 Αυγούστου 1936:

Όταν το καθεστώς Μεταξά έκαιγε Παπαδιαμάντη, Καζαντζάκη, Τολστόι και Φρόυντ ...

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Νίκος Καζαντζάκης, Ανδρέας Καρκαβίτσας, Γιάννης Κορδάτος. Μαξίμ Γκόρκι, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Λέον Τολστόι, Γκαίτε, Κάρολος Δαρβίνος, Ζίγκμουντ Φρόυντ, Ανατόλ Φρανς, Μπέρναρ Σω κ.ά. 
 Αυτά είναι μερικά από τα ονόματα Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών, φιλοσόφων και επιστημόνων, έργα των οποίων κάηκαν στην πυρά της δικτατορίας Μεταξά, μία ημέρα σαν σήμερα στις 16 Αυγούστου 1936. 
Δώδεκα μόλις ημέρες μετά την πραξικοπηματική κατάληψη της εξουσίας, με τις ευλογίες και του παλατιού, ο Μεταξάς βάζει μπρος το εκτρωματικό του σχέδιο για τον «Τρίτον Ελληνικόν Πολιτισμόν»! Έργα "κομμουνιστικά", έργα "ανθελληνικά", έργα "αντεθνικά" παραδόθηκαν στις φλόγες κατά τα πρότυπα των Ναζί στη Γερμανία.
 «Η Εθνική Φοιτητική Νεολαία Πειραιώς, προβαίνουσα εις την εξαφάνισιν διά πυράς ολοκλήρου σειράς κομμουνιστικών εντύπων την προσεχή Κυριακήν και ώραν 8:00 μ.μ. και εν τη πλατεία Πασαλιμανίου Πειραιώς, προσκαλεί άπαντας τους εθνικόφρονας νέους όπως προσέλθουν εν τη πλατεία Τερψιθέας 7:00 μ.μ. ίνα εν σώματι μεταβούν και συμμετέχουν εις την τελετήν». 

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2019

«Η Παναγία ταξιδεύει με τα παιδιά…»

Αγγελικής Μαστρομιχαλάκη*
Εικονογράφηση: Πέγκυ Φούρκα
Εκδόσεις «ΕΝ ΠΛΩ»

 Η Παναγία, η Θεοτόκος Μαρία, η Μητέρα του Χριστού είναι το κεντρικό πρόσωπο αυτού του βιβλίου.
 Ήρωες της ιστορίας είναι οκτώ παιδιά, που όλοι έχουν ονόματα της Παναγίας. Η Μαρία και ο Μάριος, η Δέσποινα, ο Βαγγέλης και η Ευαγγελία, ο Παναγιώτης και η Παναγιώτα είναι παιδιά-μικροί ήρωες του βιβλίου. Τα ονόματα αυτά είναι ο συνδετικός κρίκος της παρέας.
Βρίσκονται σε ένα πλοίο και ταξιδεύουν στο Αιγαίο Πέλαγος. Η συζήτηση οδηγεί τους φίλους να ανακαλύψουν μια μεγάλη αλήθεια στη ζωή τους: ότι η Μητέρα του Χριστού, η πιο σπουδαία απ’ όλους τους Αγίους, δεν είναι απλά ένα ιστορικό πρόσωπο του παρελθόντος. Είναι η γέφυρα που μας φέρνει πιο κοντά στο Θεό και βρίσκεται καθημερινά ανάμεσά μας.
 Μέσα από τις βιωματικές ιστορίες των ηρώων το παρελθόν γίνεται παρόν και ο αναγνώστης ταξιδεύει με σκοπό να φτάσει στο πιο γαλήνιο κι απάνεμο λιμάνι που δεν είναι άλλο από την αγκαλιά της Παναγίας. Tα παιδιά συμμετέχουν στο ταξίδι αυτό μέσα από τα κείμενα και τις εικόνες, και καλούνται να γνωρίσουν καλύτερα την Παναγία, η οποία είναι η μητέρα όλων των χριστιανών.
 Μαζί με τους ήρωες θα ανακαλύψουν πολλούς τρόπους για να είναι κοντά στην Παναγία αλλά κι Εκείνη να παραμένει πάντα δίπλα τους.

 Ένα βιβλίο με δραστηριότητες και εκπαιδευτικό υλικό για παιδιά, για όσους έχουν παιδιά ή δεν ξέχασαν πως κάποτε υπήρξαν παιδιά…

ΠΗΓΗ: http://vivliomania-vivliolatreia.blogspot.com/ 

 *Διαβάστε  πληροφορίες για τη συγγραφέα Αγγελική Μαστρομιχαλάκη

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019

«Το χρονικό

ενός πολυταξιδεμένου γάτου»

Χίρο Αρικάουα –Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ 

 Σε μια εποχή όπου τα μόνα αισθήματα είναι τα «λεπτά», ο άνθρωπος εκπαιδεύεται από μικρός να πατά επί πτωμάτων για χάρη των επίκτητων φιλοδοξιών του και γενικά τα συναισθήματα πάνε περίπατο, έρχεται ένα μυθιστόρημα από τη μακρινή Ιαπωνία, για να μας θυμίσει πόσο σπουδαίο συναίσθημα είναι η αγάπη. Παρ’ ότι οι λαοί της Άπω Ανατολής διαχειρίζονται την αλληγορία, η συγγραφέας Χίρο Αρικάουα καταφέρνει να αποδώσει καθαρά τα νοήματά της.

 Ένας αδέσποτος γάτος διηγείται την ιστορία της ζωής του, η οποία ξεκινά όταν βρίσκει το καταφύγιό του σε ένα βαν. Ο Σατόρου, ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου, ως γατόφιλος που είναι, θα προσπαθήσει να τον καλοπιάσει και θα του προσφέρει φαγητό και νερό. Ο γάτος, όμως, καθότι φύση ανεξάρτητη, θα τα δεχτεί χωρίς να πτοηθεί, ώσπου ένα ατύχημα θα τον φέρει στην πόρτα του. Εκείνος θα τον περιθάλψει, θα του δώσει ένα συμβολικό όνομα και θα τον κρατήσει. Κάποια στιγμή, ο Σατόρου θα βρεθεί σε μια δύσκολη κατάσταση και θα αναγκαστεί να ψάξει μια οικογένεια να φιλοξενήσει τον γάτο του. Θα απευθυνθεί στους ανθρώπους που γνωρίζει αρκετά καλά.
Έτσι, ο γάτος θα μπει στο κλουβί του και θα ξεκινήσει ένα μεγάλο ταξίδι με πολλές στάσεις. Θα γνωρίσει τον Κόσκε, παλιό συμμαθητή του Σατόρου, τον Γιοσιμίνε, που ζει στον κάμπο, τον Σούγκι και την Τσικάκο στο βουνό Φούτζι. Θα φτάσουν μέχρι το νησί Χοκάιντο και θα βρουν τη Νορίκο. Ο Σατόρου έχει την προσωπική του έντονη ιστορία με καθέναν από αυτούς, με τους οποίους είναι στενά δεμένος. Ταυτόχρονα, κουβαλούν κι αυτοί τις δικές τους εμπειρίες.

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019

«Μαλαματένια λόγια»

για τον Μάνο Ελευθερίου… 
(Από τον Τάσο Αναστάση)

«…Πριν ένα χρόνο, έφυγε από τη ζωή ο Μάνος Ελευθερίου. Ο ποιητής και συγγραφέας, που σημάδεψαν όσο λίγοι την μεταπολεμική Ελλάδα, την Ελλάδα της μαύρης επταετίας, αλλά και την Ελλάδα της χαμένης ελπίδας.
Ο Μάνος Ελευθερίου, ήταν ο ποιητής που δεν διάλεγε τον εύκολο δρόμο στα γραπτά του. Δημιουργώντας σε μια εποχή όπου για το καθεστώς στην Ελλάδα, το χειρότερο είδος αντίστασης ήταν αυτό της λογοτεχνίας, ο ποιητής ήταν αγκάθι μέσα στις λευκές σελίδες του πολιτισμού, που κράτησε στο σκοτάδι για επτά ολόκληρα χρόνια η Χούντα.
Μέσα στα επτά χρόνια καταχνιάς, ο Μάνος Ελευθερίου ήταν η αστροφεγγιά που κρατούσε ζωντανή στον ουρανό την ελπίδα. Ήταν ο ποιητής που είχε άποψη και θέση στα χρόνια της υπομονής και δεν δίσταζε να σταθεί απέναντι από μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας και να τα κατακρίνει για τη στάση τους απέναντι στη δικτατορία αλλά ταυτόχρονα με μια γλυκόπικρη αναφορά, να τα εξυμνεί.
Αναφερόμενος στον Σεφέρη: 
"Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία 
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά 
καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία 
και να `σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά 
κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία 
και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά 
(…) 

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού... Γιάννης Ρίτσος-Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

"Χτες και προχτές, όλη νύχτα, πασκίζαμε να μετρήσουμε τ’ άστρα.
Και τ’ άστρα είναι τόσα, όση κι η καρδιά μας κι η καρδιά μας είναι πιο πολύ απ’ τ’ άστρα...
Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης.
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι. Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα. Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα. Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν. Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.

Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι..."
Γιάννης Ρίτσος

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2019

Αν οι πολιτικοί διάβαζαν

τον Οδυσσέα Ελύτη 

(Απόσπασμα από άρθρο του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ/enet) 

 «,,,Αυτός ο τόπος, δυστυχώς, αδικεί, περιφρονεί και υποτιμά τα άξια παιδιά του.

Θυμάμαι ότι, όταν ο Ελύτης τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1979, ο βουλευτής Φοίβος Ιωαννίδης είχε προτείνει να καλέσει η Βουλή τον Ελύτη να μιλήσει στην Ολομέλεια. Η πρόταση έπεσε στο κενό της αδιαφορίας και της αμάθειας. Τι θα μπορούσε να πει ένας ποιητής στους πολιτικούς; Απάντηση: Οσα έλεγαν οι μαντινάδες στον Ελευθέριο Βενιζέλο που και τις τραγουδούσε.

Τους δύο νομπελίστες ποιητές, τον Γιώργο Σεφέρη και τον Οδυσσέα Ελύτη, δεν καταδέχτηκε η Ακαδημία Αθηνών να τους εκλέξει μέλη της. Ας είναι. Ευτυχώς τους ποιητές τούς τιμάει από την καρδιά του ο απλός λαός, που τραγουδάει τους στίχους τους, δακρύζει, εμψυχώνεται και παίρνει κουράγιο στους αγώνες του.

Είναι αυτός που εμπνέει και εμπνέεται σ' αυτήν την ακατάλυτη ανά τους αιώνες επικοινωνία με τον τίμιο ποιητικό λόγο.

Είναι, λοιπόν, σήμερα, που δοκιμάζεται ο τόπος από τη βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση, επίκαιρος ο καθαρός λόγος του Οδυσσέα Ελύτη. Οπως ο ίδιος έγραψε: «Οπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί/ όπου και να θολεύει ο νους σας/ μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό/ και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».
 Θα προσθέταμε: «Μνημονεύετε και Οδυσσέα Ελύτη». Τον μνημονεύουμε σήμερα, γιατί καθαρά, ανοιχτά, με την τίμια γλώσσα του, μιλούσε πάντοτε για την κρίση της ελληνικής κοινωνίας.
Απλώς η εξουσία, κάθε εξουσία, ποτέ δεν άκουγε, όπως και στις μέρες μας, γι' αυτό και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε...»

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2019

Ο «Ρωμηός» του νέου αιώνος,

έρημος, φτωχός και μόνος!













Στων εκλογών απέξω το κέντρο αραγμένος 
την ψήφο μου να ρίξω σαν Έλληνας κι εγώ, 
χρέη κι ανατιμήσεις μετρώ απελπισμένος, 
σε θάλασσα από φόρους νομίζω θα πνιγώ! 

 Φέρνω στο νου την τρόικα, τη Μέρκελ και τα δάνεια, 
χειρότερη απ' των Τούρκων μάς φέρανε σκλαβιά! 
«Πληρώνετε, φωνάζουν, τις δόσεις σας, χαϊβάνια», 
τον Έλληνα τον θέλουν «αιώνιο ραγιά»! 

 Μου δώσαν ψηφοδέλτια μισό κιλό και κάτι 
και να 'μαι τώρα μόνος πίσω απ΄ το παραβάν. 
Φυλλομετρώ, διαβάζω, μού θόλωσε το μάτι! 
Πρόβατο που διαλέγει ποιοι λύκοι θα το φαν! 

Λογαριασμούς γεμάτη, χωρίς λεφτά η τσέπη, 
ΟΤΕ, ΔΕΗ, ενοίκιο, χάνω το λογισμό! 
Κι αφού μέσα στο φάκελο να ρίξω κάτι πρέπει, 
πιάνω κι έναν απλήρωτο ρίχνω λογαριασμό! 

 Χαμογελάω βγαίνοντας στον κάθε υποψήφιο 
 που εκλιπαρεί για ψήφους τον κόσμο στην ουρά! 
Γελάτε -λέω μέσα μου- κι αν μ' έχετε για ηλίθιο, 
το «χρέος» μου το έκανα και τούτη τη φορά!












«Σουρσουρής- 2019»

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019

Και ξαφνικά …καταιγίδα!

Μάρω Βαμβουνάκη 

«Και ξαφνικά την Τρίτη ξεσπάει μια φοβερή καταιγίδα στην Αθήνα. Η μικρή Μάρω με την πρώτη βροντή τρομάζει τόσο που πετάγεται από εκεί που παίζει και πηδάει ψηλά σαν πεταλούδα. Τρέχει μετά καταπάνω μου να κρυφτεί. Την παίρνω από το χεράκι και πάμε και στεκόμαστε μπροστά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα. Εκκωφαντική νεροποντή, κάθε τόσο κεραυνοί κάπου γύρω, χρυσές βελονιές αστραπής. Την προετοιμάζω πως ακολουθούν μετά οι τρομαχτικές βροντές... Θέλει να μάθει τι είναι όπως μου σφίγγει το χέρι. 
 Της εξηγώ πως κάθε λίγο περνά το τραίνο του ουρανού, πολύ καλό τραίνο, κουβαλά βροχή στα σύννεφα για να πέφτει στη γη ωραία και να καθαρίζει τους δρόμους, τις κούνιες, να ποτίζει τις γλάστρες, να πλύνει και το δικό μου αμάξι το παμβρώμικο. Γρήγορα ενθουσιάζεται με την ιστορία, ενθουσιάζεται πιο πολύ με τον εαυτό της που δεν φοβάται πια, που γελάει με τις βροντές, αλλά το χέρι δεν μου το αφήνει. 

 Την επομένη ήλιος, χαρά Θεού έξω, μου ζητάει επίμονα να κάνω κάτι να ξανάρθουν βροντές! 
 Πάντα προβληματίζομαι γιατί τα μικρά νιώθουν τέτοια έλξη από τις καταστάσεις θρίλερ. Δέστε τα πιο κλασσικά παραμύθια. Του Άντερσεν, των Γκριμ, οι μύθοι των αρχαίων... Ιδίως η λατρεία μας η Κοκκινοσκουφίτσα! Αν ακολουθήσουμε τα χαζά του πολίτικαλ κορέκτ θα έπρεπε να είναι αυστηρώς ακατάλληλη! 

Όμως τα μικρά μαγνητίζονται να εκπαιδευτούν εκ του ασφαλούς στον τρόμο. Για να τον προβάρουν, να τον νικήσουν. Ξέρουν από μόνα τους τι θέλουν να μαθαίνουν για τη ζωή…»

(Από ανάρτηση της Μάρως Βαμβουνάκη στο Face Book)

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

Διαβάσαμε το «Μαχαίρι»

του Jo Nesbo - Εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 

Γράφει ο Θανάσης Τσιώλης 

«…Ο κλασικός Χάρι Χόλε ξυπνάει από ένα γερό μεθύσι, με τεράστια κενά μνήμης από την προηγούμενη βραδιά, μπουκάλια ουίσκι γύρω του και αίμα στα ρούχα του. Η αρχή όπως την περιμέναμε, όπως την θέλαμε, βλέποντας τον αγαπημένο μας ήρωα εκεί που τον είχαμε αφήσει, ή σχεδόν εκεί που τον είχε αφήσει η «Δίψα». Δεν θα σου κάνω spoil, θα σου πω ότι λέει το οπισθόφυλλο, με δικά μου λόγια. Τον Χάρι τον έχει διώξει η Ράκελ,έχει πέσει ξανά στο ποτό και δουλεύει με τον βαθμό αστυφύλακα σε κάτι ασήμαντες υποθέσεις. Ένας δολοφόνος βαμπιριστής που επιστρέφει από το παρελθόν, ο πρώτος που είχε συλλάβει ο Χόλε, ο Σβάιν Φίνε, τον καταδιώκει και θέλει να τον τιμωρήσει για τον προφανέστερο λόγο, την φυλάκιση αλλά και για άλλους που ούτε καν φαντάζεσαι. Ο Χάρι με τέτοιο παρελθόν, καλύτερα να κοιτάζει πίσω του. Και αφού ξυπνάει μέσα στα αίματα χωρίς καμία ανάμνηση της προηγούμενης νύχτας, ξέρει ότι τα πράγματα μόνο προς το χειρότερο μπορούν να εξελιχθούν.
Το «Μαχαίρι» ήδη από τις πρώτες σελίδες θα σε συνταράξει. Έχω διαβάσει όλη τη σειρά με τον Χάρι Χόλε, πίστευα πως το καλύτερο ήταν ο «Κοκκινολαίμης», έκανα λάθος και το «Μαχαίρι» έρχεται να μου το αποδείξει.

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2019

Διαβάστε παρέα με τα παιδιά σας, κάνει καλό

Ή αλλιώς πώς θα βοηθήσεις το παιδί σου να αγαπήσει το βιβλίο  

Πηγή: news247     

 «Για να καταφέρεις να κάνεις το παιδί σου να αγαπήσει τα βιβλία και το διάβασμα, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να τα αγαπάς εσύ. Το κεφάλαιο "βιβλίο" είναι ένα μεγάλο κομμάτι στη ζωή ενός παιδιού και ένας από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες για την υγιή πνευματική εξέλιξή του. Μαθαίνουν τα παιδιά να διαβάζουν; Η απάντηση είναι σίγουρα "ναι", αν διαβάζετε μαζί. Και εξηγούμε το γιατί:

Γιατί το διάβασμα γίνεται οικείο στο παιδί
Όσο πιο συχνά διαβάζουμε σε ένα παιδί, τόσο πιο οικεία του γίνεται η διαδικασία και το σίγουρο είναι ότι το διάβασμα βιβλίων θα γίνει μία από τις αγαπημένες του συνήθειες και μεγαλώνοντας.. Η συχνή ανάγνωση ακόμα και σε ένα πολύ μικρό παιδί αποτελεί προϋπόθεση για να αρχίσει κι εκείνο να διαβάζει.
Η αντίληψη ότι τα παιδιά πρέπει να είναι μεγάλα για να είναι σε θέση να κατανοήσουν πλήρως αυτό που διαβάζουν πριν οι γονείς ξεκινήσουν την ανάγνωση ενός βιβλίου είναι εσφαλμένη. Ένας γονιός οφείλει πρώτα απ' όλα να διδάξει στο παιδί του τι σημαίνει "διάβασμα".

Γιατί αναπτύσσεται το δέσιμο ανάμεσα στο παιδί και στον γονέα
Το να διαβάζετε μαζί με το παιδί ή να του διαβάσετε ένα βιβλίο πριν τον ύπνο είναι μερικοί τρόποι να περάσετε χρόνο μαζί. Η ανάγνωση σχετίζεται με την παροχή ασφάλειας και με τους δεσμούς αγάπης που χρειάζονται τα παιδιά από το περιβάλλον τους και κατ' επέκταση με την υγιή συναισθηματική ανάπτυξή τους.

Γιατί αναπτύσσει τη φαντασία και δημιουργεί δεξιότητες 
Και δεν κάνει μόνο αυτά. Διδάσκει ένα νήπιο/παιδί την επικοινωνία, εισάγει έννοιες όπως αριθμούς, γράμματα, χρώματα και σχήματα με διασκεδαστικό τρόπο, δημιουργεί δεξιότητες ακρόασης, μνήμης και λεξιλογίου, αναπτύσσει τη φαντασία και τις γλωσσικές δεξιότητές του.
Το συμπέρασμα είναι ότι το διάβασμα μπορεί να κάνει μόνο καλό στο παιδί σου. Ειδικά το διάβασμα που γίνεται μαζί με την μαμά και τον μπαμπά…»

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019

«Περί ανέμων και θαυμάτων»

Λουκρητία Δούναβη – Εκδ. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ 

 Έξι κείμενα Περί ανέμων και επτά Περί θαυμάτων, ένα κράμα από παιδικές μνήμες και μεγαλίστικα καμώματα. Η θεατή και η αθέατη πλευρά καθημερινών, αληθινών συμβάντων, νοσταλγικών, συγκινητικών, τραγελαφικών.
Ένα ταξίδι σε τόπους και πρόσωπα, σιωπές που γίνονται φωνές και φωτιές, απώλειες που ξανακερδίζονται μέσ' από μια γραφή με ευαισθησία, ποιητικότητα και χιούμορ.

Ένα πρώτο «δείγμα-απόσπασμα» από το «μικρό περιβόλι» των αφηγήσεων της Λουκρητίας Δούναβη, που για άλλη μια φορά μάς ξαφνιάζει ευχάριστα με ένα ακόμη βιβλίο της…

 ΟΙ ΚΕΦΤΕΔΕΣ… 

«Πάει κι αυτός! Τι κατάλαβε; Μια ζωή να ξεραίνει το σκατό του για να μαζεύει τα φραγκοδίφραγκα –μέχρι και το σπίρτο το ‘κοβε στα δυο για να κάνει οικονομία. Πού να τα’ αφήσει ο γρουσούζης, άκληρος χωρίς παιδιά, ποιο το όφελος, μου λες; Θεός σχωρέσ’ τον! Αλλά να λέμε και του στραβού το δίκιο, η χήρα τον έκλαψε με την καρδιά της. Τώρα θα μου πεις, στ’ αλήθεια ή στα ψέματα, μόνο ο Θεός κι η ίδια το ξέρουν. .. Μαρή, γιατί δε μιλάς; Σαν αλλοπαρμένη είσαι! Πού ταξιδεύει ο νους σου;»

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

Mundal: Το νορβηγικό χωριό

που έχει περισσότερα βιβλία 
παρά κατοίκους!!! 

 Το Mundal στη Νορβηγία δεν είναι και η πολυπληθέστερη περιοχή της χώρας, αλλά αν είστε βιβλιόφιλοι, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα βαρεθείτε ποτέ εκεί. Σύμφωνα με το Travel+ Leisure, το Mundal αποτελεί σπίτι για περισσότερα βιβλία παρά ανθρώπους, ένα χαρακτηριστικό που την ξεχωρίζει από όλες τις άλλες περιοχές της χώρας (και όχι μόνο). Μάλιστα, έχει επάξια κερδίσει τον τίτλο «Το νορβηγικό βιβλιοχωριό». 

Το Mundal είναι μικρό, έχει μόνο 280 κατοίκους, αλλά διαθέτει μια εντυπωσιακά μεγάλη συλλογή μεταχειρισμένων βιβλίων, με σχεδόν 150.000 τίτλους διασκορπισμένους μέσα στους δρόμους και στα καταστήματα του χωριού. Δηλαδή τα βιβλία δεν περιορίζονται μόνο στα πολλά βιβλιοπωλεία: μπορεί κανείς να τα βρει σε εγκαταλελειμμένες στάσεις, σε μανάβικο, στο ταχυδρομείο, ακόμα και στην προβλήτα, όπου περιμένουν το πλοίο.

Το Mundal ξεκίνησε να γεμίζει τα ράφια με βιβλία το 1995. Αν μπορούσαμε να βάλουμε στη σειρά όλες τις βιβλιοθήκες που διαθέτει συνολικά η περιοχή, θα κάλυπταν πάνω από 2.5 μίλια απόσταση. 

Μόνο προσβάσιμο από θάλασσα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90, το Mundal είναι ένα από τα πιο απομονωμένα βιβλιοφιλικά σημεία στη Γη. Αν και είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βρει κανείς ένα αναμνηστικό από την περιοχή, καθώς τέτοια μαγαζιά είναι ανοιχτά για τους επισκέπτες μόνο κατά τη διάρκεια των θερμότερων μηνών από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβρη.

ΠΗΓΗ: https://www.newsitamea.gr/

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019

"Οι σημειώσεις του φαροφύλακα"

Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης- Εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ 

Άρτα 1928 Ο Ταξιάρχης Κουμπίνος, γεμάτος όνειρα και νιάτα, έρχεται από τη Λέσβο στο λιμάνι της Κόπραινας, για να υπηρετήσει στη θέση του φαροφύλακα, που υπάγεται στη δικαιοδοσία του Πολεμικού Ναυτικού. Ένα λιμάνι που σφύζει από ζωή, αλλά και κρύβει πολλά ένοχα μυστικά...
 Ο Ταξιάρχης με την ειλικρινή καρδιά του και τον ακέραιο χαρακτήρα του θα έρθει σφόδρα αντιμέτωπος με τα μικροσυμφέροντα της τοπικής κοινωνίας και των τοπικών παραγόντων που νέμονται τους καρπούς της παρανομίας, χάρη στην αδιαφορία των Αρχών.
Η σύγκρουσή του αυτή θα τον φέρει αντιμέτωπο ακόμη και με την άδικη φυλάκισή του για ένα έγκλημα που ουδέποτε διέπραξε. 
 Όμως, το μεγαλείο της ψυχής της κοπέλας του καφενείου, της Σοφίας, που θα αγαπήσει με την πρώτη ματιά, θα τον σώσει και το δίκαιο θα νικήσει. Μαζί της θα ζήσει έναν μεγάλο έρωτα, μιαν αγάπη που θα του χαρίσει το μεγαλύτερο δώρο της ζωής του, την κόρη του Κατερίνα. Ο Ταξιάρχης, μέχρι το τέλος του βίου του, θα κρατήσει το φως του φάρου αναμμένο, δείχνοντας τον δρόμο σε όλους κινδύνεψαν να χαθούν.

 BookSyros: Ένα ακόμη αξιόλογο βιβλίο του πολυγραφότατου Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη που με την αμεσότητα, τη γλαφυρότητα και την απλότητα του λόγου του καταφέρνει κι αυτή τη φορά να «καθηλώσει» τον αναγνώστη από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα.

Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

«Δον Κιχωτικά…»

Σημειώσεις ενός δον Κιχώτη! 

 (Γράφει ο Αντώνης Δελώνης)* 

 "Προσωπικώς, έχω πικρή εμπειρία ως συγγραφέας βιβλίων. Τελευταίως αναγκάστηκα να εκδώσω μόνος μου δυο βιβλία, με δικά μου έξοδα, ελπίζοντας στη βοήθεια κάποιων φίλων. Φυσικά «μπήκα μέσα», αλλ’ αυτό είναι η μια πλευρά του λόφου: Η προσωπική! 
«Η άλλη πλευρά είναι πως σε μια εποχή που η Κρίση έχει χτυπήσει ανεπανόρθωτα το βιβλίο, υπάρχουν συγγραφείς που αντιστέκονται στην πλημμυρίδα των βιβλίων-ποταμών (βαρβαριστί best seller’s!) και θυσιάζουν εν γνώσει τους τις όποιες οικονομίες τους θέλοντας να κυκλοφορήσουν τις ιδέες τους, τις γνώσεις τους, τις ευαισθησίες τους σε όσο γίνεται πλατύτερο κοινό. 
Παρ’ όλα αυτά το βιβλίο, ως φορέας πολιτισμού ανθίσταται και όχι μόνον! 
 Αντιμετωπίζει έναν άλλο κίνδυνο: Το E-book! Το βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή. Ο Δημοσθ. Κούρτοβικ ονομάζει ηρωική τρέλα (ΝΕΑ, 10-1-2015) όλη αυτή την ιστορία, αλλά το παρήγορο είναι πως βρίσκει πως υπάρχει μια αναμφίβολη ποιότητα, που μάλιστα έχει ευμενή ανταπόκριση, στα βιβλία που εκδίδονται από μικρούς εκδοτικούς οίκους, ενώ εμμέσως καταδικάζει και αυτό τον «πολτό» της Παρα-Λογοτεχνίας που κυκλοφορεί. 

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

OFF – «Η ζωή αρχίζει,

όταν κλείνεις το κινητό»

Garnier Stephane – Εκδ. Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ 









 92 καταστάσεις που το smartphone σας γίνεται τοξικό. 
 92 περιπτώσεις που το smartphone σας 
      δε σας χρησιμεύει σε τίποτα. 
 92 καλοί λόγοι για να το κλείσετε. 
 92 λύσεις για να το εγκαταλείψετε οριστικά! 

 Προτείνω να σηκώσουμε το κεφάλι από τις οθόνες μας, ν’ αρχίσουμε σιγά σιγά την αποτοξίνωση, εφαρμόζοντας κάποια τεχνάσματα σε καθημερινή βάση, να ξανανακαλύψουμε την ομορφιά της ζωής, της πραγματικής ζωής.
 Πολλές φορές παρατηρούσα τα άτομα της παρέας μου να έχουν καρφώσει το βλέμμα στις οθόνες τους και να χαμογελούν με το τελευταίο SMS που είχαν λάβει. Mιμούμενος τους άλλους, βρέθηκα κι εγώ απορροφημένος στο μεγάλο ψηφιακό τίποτα, μπαινοβγαίνοντας από μέιλ σε κοινωνικά δίκτυα, ειδήσεις, hashtags, SMS και κλήσεις.
 Έχει γίνει η ενασχόληση με το smartphone μας η αγαπημένη μας συνήθεια; Γιατί το έχουμε στο χέρι μας 24 ώρες την ημέρα; Είμαστε θύματα της τυραννίας του;

Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

Και ο Θεός έπλασε τη μητέρα…

Πάολο Κοέλιο 

«Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
- Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
- Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα, για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο, για να το κοιτάζει με αυστηρότητα, όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο, για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2019

Τι θα ήμαστε χωρίς τα βιβλία;

«Ποτέ δεν είναι αργά για κάποιον να αρχίσει (ή να ξαναρχίσει) να διαβάζει. Η ανάγκη να ταυτιστεί το διάβασμα με μια ευχάριστη ασχολία είναι κοινή για κάθε ηλικία» James Patterson 

(Της Θεοδώρας Λουκανάρη-https://www.thessalonikiartsandculture.gr/vivlio/ ) 

 Σε ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε στο big think  ο γνωστός συγγραφέας James Patterson μας εξηγεί την σημασία της ανάγνωσης για παιδιά και ενήλικες.
Η περιγραφή που δίνει ο ίδιος στις προσπάθειες να αυξηθούν τα ποσοστά μικρών αναγνωστών σε πολιτείες των ΗΠΑ είναι το εξής απλό: «Είμαστε εδώ, για να σώσουμε ζωές»…
Σύμφωνα με τον Patterson, με το να κάνεις ένα παιδί να αγαπήσει την ανάγνωση χτίζεται μια προσωπικότητα που θα αγαπήσει τη γνώση, θα μείνει στο σχολείο και στην εκπαίδευση και τελικά θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που θα του δοθούν στη ζωή του. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να αποδώσει μέσω της δουλειάς του στον τόπο που ζει.
Γιατί, όμως, υπάρχει η τάση τα παιδιά να μην αγαπούν την ανάγνωση και να μην την εντάσσουν στα ενδιαφέροντά τους; Ο James Patterson τονίζει εδώ τη σημασία του να καταστήσει κανείς το διάβασμα και την λογοτεχνία προσιτά.
Ποιος θα έβρισκε ενδιαφέρον το διάβασμα, όταν αυτό ταυτίζεται με σχολικά βιβλία γεμάτα κανόνες που πρέπει απλώς να απομνημονευθούν και να εφαρμοστούν; Το πρόβλημα είναι πως τελικά η ανάγνωση περιορίζεται σε ένα σωρό πράγματα που μπορεί τα παιδιά να μη βρίσκουν ελκυστικά.

Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Το σχολείο που κατέβηκε σε απεργία

Πάμελα Σκόμπι – Εκδ. ΠΑΤΑΚΗ

«Την 1η Απριλίου 1914 το συμβούλιο του κοινοτικού σχολείου του Μπέρστον απέλυσε τη διευθύντρια και τον υποδιευθυντή του σχολείου. Ενώ ήταν έτοιμοι να εγκαταλείψουν το πόστο τους και το χωριό, άκουσαν φωνές από παιδιά που διαδήλωναν και τραγουδούσαν. Τα παιδιά του σχολείου- 66 από τα 72- είχαν κατέβει σε απεργία…» 
Αυτή είναι η μυθιστορηματική αφήγηση εκείνης της απεργίας, η ιστορία του πώς η διευθύντρια Άννι Χίγκντον ήρθε σε αντιπαράθεση με τη διοίκηση, διεκδικώντας αξιοπρεπείς συνθήκες στο σχολείο, που ήταν υγρό, κρύο και ανθυγιεινό, και του πώς ο άντρας της Τομ, ο υποδιευθυντής, αγωνίστηκε για να εξασφαλίσει δίκαιες και ανθρώπινες συνθήκες ζωής και εργασίας για τους εργάτες των αγροκτημάτων. Για όλα αυτά, οι κρατούντες αποφάσισαν να τους διώξουν.
Αλλά τα παιδιά του σχολείου πίστευαν στις καλές προθέσεις των δασκάλων τους και προχώρησαν σε απεργία. Με οδηγό ένα 13χρονο κορίτσι, διαδήλωσαν γύρω από το σχολείο με πλακάτ και αρνήθηκαν να επιστρέψουν στο σχολείο. Οι αρχές πίεσαν τους γονείς καλώντας τους σε αλλεπάλληλες δίκες και επιβάλλοντας ποινές και πρόστιμα. Η απεργία όμως συνεχίστηκε.

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2019

«Εαρινή συμφωνία»

   Γιάννης Ρίτσος 

 Άκου τα σήμαντρα 
των εξοχικών εκκλησιών. 
Φτάνουν από πολύ μακριά από πολύ βαθιά. 
Απ’ τα χείλη των παιδιών
απ’ την άγνοια των χελιδονιών 
απ’ τις άσπρες αυλές της Κυριακής 
απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες 
των ταπεινών σπιτιών. 














 Άκου τα σήμαντρα 
των εαρινών εκκλησιών. 
Είναι οι εκκλησίες 
που δε γνώρισαν τη σταύρωση 
και την ανάσταση. 

Γνώρισαν μόνο τις εικόνες 
του Δωδεκαετούς 
που ‘χε μια μάνα τρυφερή 
που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι 
έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι 
που ‘χε στα μάτια του το μήνυμα 
της επερχόμενης Μαγδαληνής. 

 Χριστέ μου, 
τι θα ‘τανε η πορεία σου 
δίχως τη σμύρνα και το νάρδο 
στα σκονισμένα πόδια σου;»

Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

23 Απριλίου

"Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου"
Η Ημέρα του Αγίου Γεωργίου 
στη Βαρκελώνη
La diada de Sant Jordi 


 Αμέτρητος κόσμος στον πιο ζωντανό δρόμο της Βαρκελώνης, τον Las Ramblas αυτές τις μέρες για τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου ή Sant Jordi κατά τους Καταλανούς, προστάτη ολόκληρης της Καταλονίας από τον 15ο αιώνα.
Αμέτρητοι υπαίθριοι πάγκοι με βιβλία, με τη συχνή παρουσία συγγραφέων που τα υπογράφουν, σε ένα δρόμο που –χωρίς να το προσπαθεί- μεταμορφώνεται σε ολάνθιστο ευωδιαστό κήπο από κατακόκκινα τριαντάφυλλα, ενώ δεν λείπουν οι ευφάνταστες υπαίθριες εκδηλώσεις!

Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο δεμένο σ’ ένα στάχυ, για ένα βιβλίο!
Τη μέρα του Sant Jordi δεν γιορτάζουν μόνο τα βιβλία και τα κόκκινα τριαντάφυλλα! Γιορτάζουν κι οι ερωτευμένοι που τα ανταλλάσσουν μεταξύ τους! Ο άντρας προσφέρει στην αγαπημένη του ένα κόκκινοι τριαντάφυλλο με ένα στάχυ κι εκείνη του το ανταποδίδει με ένα βιβλίο!

Η ιστορία του Αγίου Γεωργίου και του δράκου 
Ο ξακουστός θρύλος (διαδεδομένος σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, όπως και στην Ελλάδα) αναφέρει ότι ο Άγιος Γεώργιος σκότωσε το δράκο για να απαλλάξει τον κόσμο από τις συμφορές του και να λυτρώσει την όμορφη πριγκίπισσα που δόθηκε ως θυσία για να εξευμενίσει την οργή του. Όταν την έσωσε, λέγεται ότι της χάρισε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Η δικτατορία των συνταγματαρχών

Ανατομία μιας επταετίας

Επιμέλεια των Σπύρου Βλαχόπουλου, 
Δημήτρη Καιρίδη και Αντώνη Κλάψη 
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ 

 Την Κυριακή 21 Απριλίου συμπληρώνονται 52 χρόνια από το 1967, όταν το απριλιανό πραξικόπημα κατέλυσε τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Ήταν το τελευταίο επιτυχημένο στρατιωτικό κίνημα για την κατάλυση της δημοκρατίας επί ευρωπαϊκού εδάφους.
Ο ελληνικός λαός αλλά και η διεθνής κοινότητα το βίωσαν ως έναν επιβλαβή και επώδυνο αναχρονισμό.
 Ο συλλογικός τόμος «Η δικτατορία των συνταγματαρχών: Ανατομία μιας επταετίας», επιχειρεί να φωτίσει διεπιστημονικά ανεξερεύνητες πτυχές της τραυματικής εμπειρίας του πραξικοπήματος και της επτάχρονης δικτατορίας των συνταγματαρχών, όπως η ιδεολογική και η θεσμική διάσταση, η θέση της ελληνικής δικτατορίας στην ευρύτερη διεθνή συζήτηση περί αυταρχικών καθεστώτων αλλά και περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη συγκεκριμένη εποχή, η σχέση του δικτατορικού καθεστώτος με το διεθνές σύστημα, καθώς και η κληρονομιά της δικτατορίας για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα και η μακροπρόθεσμη επίδρασή της στην ελληνική κοινωνία και πολιτική.
 Σε κάθε περίπτωση, η δικτατορία σημάδεψε τη μεταπολεμική πορεία της Ελλάδας και η σε βάθος και ψύχραιμη μελέτη της είναι απαραίτητη για την εθνική μας αυτοσυνειδησία.

(Πάρτε μια «γεύση» από το βιβλίο διαβάζοντας τις 30 πρώτες σελίδες του βιβλίου ΕΔΩ ! )

Σάββατο, 13 Απριλίου 2019

Ένα βιβλίο αντί για εισιτήριο!


Κάθε χρόνο από το 1932 η Ολλανδία ενθαρρύνει την ανάγνωση βιβλίων με την καθιέρωση της «Εθνικής Εβδομάδας Βιβλίου», μία γιορτή της λογοτεχνίας που περιλαμβάνει λογοτεχνικά φεστιβάλ, εκδηλώσεις για το βιβλίο σε ολόκληρη τη χώρα και υπογραφή βιβλίων από συγγραφείς.
Παραδοσιακά, κάποιος γνωστός Ολλανδός συγγραφέας γράφει μία «ξεχωριστή νουβέλα» που προορίζεται ως δώρο της «Εθνικής Εβδομάδας Βιβλίου» και διανέμεται δωρεάν σε όσους αγοράζουν ένα βιβλίο στη διάρκεια των εκδηλώσεων για το βιβλίο.
Αυτό το «ξεχωριστό βιβλίο» -φέτος είναι η νουβέλα «Jasvan Belofte» του Jan Siebelink- μπορεί να θεωρηθεί ως «εισιτήριο» για τη δωρεάν μεταφορά με το τρένο την Κυριακή της εβδομάδας βιβλίου. Οι Ολλανδοί φίλοι του βιβλίου, χάρις σ’ αυτό το δωρεάν «βιβλίο-εισιτήριο», χρησιμοποιούν ελευθέρα τα τρένα σε όλη τη χώρα.

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2019

«Βιβλία εναντίον τσιγάρου»

Τζορτζ Όργουελ – Εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 

Ξεκινώντας από το ερώτημα αν ξοδεύει περισσότερα στο διάβασμα ή στο κάπνισμα, ο Τζορτζ Όργουελ στα απολαυστικά αυτά κείμενα εξετάζει μια σειρά από θέματα: από τους κινδύνους που κρύβουν τα παλαιοβιβλιοπωλεία ως το πώς ζει ο κριτικός βιβλίων, από την ελευθερία του τύπου ως την πραγματική έννοια του πατριωτισμού.
 Στη συλλογή "Βιβλία εναντίον τσιγάρου" που με τόσο χυμώδη τρόπο απέδωσε στη γλώσσα μας ο Γιώργος-Ικαρος Μπαμπασάκης, ο Οργουελ ξετινάζει και ξεμπροστιάζει τον πατριωτισμό ("Η πατρίδα μου, δεξιά ή αριστερά"), τις θλιβερές ελλείψεις της κοινωνικής πρόνοιας και των δημόσιων νοσοκομείων ("Πώς πεθαίνουν οι πτωχοί"), τη νοσηρότητα του εκδοτικού milieu. Κι ακόμη, αποτολμώντας μια μελλοντική πρόβλεψη για το είδος των αναγνωσμάτων που θα επιβίωναν σε μια αυστηρά ολοκληρωτική κοινωνία, περιγράφει, μέχρι κεραίας, τη σύγχρονη συνθήκη:
"Οι εφημερίδες μπορεί να υποτεθεί ότι θα κυκλοφορούν ώσπου να φτάσει σε ένα υψηλότερο επίπεδο η τηλεοπτική τεχνική, αλλά εκτός από τις εφημερίδες είναι αμφίβολο ακόμα και τώρα κατά πόσον η μεγάλη μάζα του πληθυσμού στις εκβιομηχανισμένες χώρες αισθάνεται την ανάγκη οποιουδήποτε είδους λογοτεχνίας.

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2019

“Τα βιβλία μάς βοηθούν

να μη βιαζόμαστε”

2 Απριλίου - Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 

 Στις 2 Απριλίου, ημέρα γενεθλίων του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου με σκοπό να τονώσει την αγάπη για το διάβασμα και να στρέψει την προσοχή στα παιδικά βιβλία. Κάθε χρόνο ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για Νέους ( ΙΒΒΥ) έχει την ευκαιρία να γίνει χορηγός της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου. Επιλέγει ένα θέμα και καλεί ένα γνωστό συγγραφέα να γράψει ένα μήνυμα για όλα τα παιδιά του κόσμου και ένα γνωστό εικονογράφο να φιλοτεχνήσει μια αφίσα.
Το υλικό αυτό χρησιμοποιείται με διάφορους τρόπους για την προώθηση των βιβλίων και της ανάγνωσης σε όλο τον κόσμο.
Για φέτος, υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα Βιβλίου για Παιδιά και Νέους της Λιθουανίας. Το μήνυμα και η αφίσα είναι έργα του Λιθουανού Kęstutis Kasparavičius, διεθνούς φήμης εικονογράφου και συγγραφέα.
Τη μετάφραση επιμελήθηκε, όπως κάθε χρόνο, η επίτιμη Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος κ. Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου.

 “Τα βιβλία μας βοηθούν να μη βιαζόμαστε” 

 “Βιάζομαι!… Δεν έχω χρόνο!… Αντίο!… Ακούμε τέτοιες κουβέντες κάθε μέρα, όχι μόνο στη Λιθουανία, που βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης, αλλά και σε πολλά μέρη του κόσμου. Συχνά επίσης ακούμε να λέγεται ότι ζούμε στην εποχή της υπέρμετρης πληροφόρησης, της ταχύτητας και της βιασύνης. 
Αν όμως πάρεις στα χέρια σου ένα βιβλίο, νιώθεις αμέσως διαφορετικά. Φαίνεται πως τα βιβλία έχουν αυτή τη θαυμαστή ιδιότητα- μας βοηθούν να χαλαρώνουμε. 
 Μόλις ανοίξεις ένα βιβλίο και βυθιστείς στα ήρεμα βάθη του, δεν έχεις πια τον φόβο πως όλα περνούν με ξέφρενη ταχύτητα κι εσύ δεν προλαβαίνεις να δεις τι γίνεται. Ξαφνικά, αρχίζεις να πιστεύεις ότι δε χρειάζεται να τρέχεις με τόση βιασύνη για μια δουλειά μάλλον ασήμαντη. 
 Στα βιβλία όλα συμβαίνουν ήσυχα, με μία τάξη καθορισμένη με ακρίβεια. Ίσως επειδή οι σελίδες τους είναι αριθμημένες, ίσως γιατί οι σελίδες κυλούν απαλά και γαλήνια καθώς τις γυρίζεις. 
 Στα βιβλία, όσα έχουν γίνει στο παρελθόν, συναντούν με ηρεμία τα όσα πρόκειται να συμβούν…
Kęstutis Kasparavičius

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

21 Μαρτίου:

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης
Ντελακρουά: «Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση»!











Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική έμπνευσή της ανήκει στον Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους.
 Τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, κατόπιν εισήγησης του Βασίλη Βασιλικού, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
 Με αφορμή αυτή την ημέρα δημοσιεύουμε το ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη

 «Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων»* 

 Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι 
 σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί, 
 μαραίνονται οι Βερλέν τους απομένει 
 πλούτος η ρίμα πλούσια κι αργυρή. 
Οι Ουγκό με "Τιμωρίες" την τρομερή 
 των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε. 
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή 
 μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι. 

 Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι 
 και αν οι Μποντλέρ εζήσανε νεκροί, 
 η αθανασία τους είναι χαρισμένη. 
 Κανένας όμως δεν ανιστορεί 
 Και το έρεβος εσκέπασε βαρύ 
 τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε. 
 Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή 
 μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι. 

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Μπροστά στην τηλεόραση

Συγγραφέας: Μάκης Τσίτας, 
εικονογράφηση: Ανδριάνα Ρούσσου, 
εκδ. Ψυχογιός, Αθήνα 2019 









 «Η μεταφορική έφερε την γιγάντια, εντυπωσιακή τηλεόραση που είχε κερδίσει η μαμά σε έναν διαγωνισμό. Τη βάλανε στο σαλόνι και την είχανε συνέχεια ανοιχτή. Εντυπωσιακά ζωντανά όσα έδειχνε, νόμιζες θα απλώσεις το χέρι σου και θα τα ακουμπήσεις στ’ αλήθεια. 
Τα πάντα έδειχνε: Πρωινές εκπομπές, ειδήσεις, σίριαλ, ντοκιμαντέρ, ταινίες. Η τηλεόραση είχε γίνει το κέντρο όλης τους της ημέρας τους. Όσοι επισκέπτονταν το σπίτι, από τη θεία με το μωρό της μέχρι τον παππού και τη γιαγιά, στήνονταν με την οικογένεια πέριξ της τηλεόρασης. Ακόμα και όλες οι δραστηριότητές τους, γίνονταν με τη συνοδεία της τεράστιας αυτής οθόνης που σκέπαζε τα πάντα. Η μαμά σιδέρωνε και έβλεπε, ο μπαμπάς έτρωγε ή δούλευε και έβλεπε ενώ ο μικρός γιος της οικογένειας έκανε τα μαθήματά του και… έβλεπε.»
Όλα πήγαιναν εντελώς… τηλεοπτικά μέχρι τη νύχτα που ένα τεράστιο πορτοκαλί κτίριο πήρε φωτιά. Βρίσκονταν λίγα μόλις τετράγωνα από το σπίτι τους και το είχαν δει… στην τηλεόραση…

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

«Ο καιρός των χρυσανθέμων»

Μάνος Ελευθερίου–Εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

 (Σαν σήμερα, 12 Μαρτίου το 1938 γεννήθηκε ο Μάνος Ελευθερίου, ο μεγάλος Συριανός λογοτέχνης. Στη μνήμη του δημοσιεύουμε σήμερα ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το πρώτο του μυθιστόρημα , στο οποίο περιγράφει τη λαμπερή εικόνα του θεάτρου «Απόλλων» της Ερμούπολης του 19ου αιώνα…)

 "Από πολύ νωρίς το θέατρο «ΑΠΟΛΛΩΝ» ήταν σημαιοστολισμένο και φωταγωγημένο μέσα κι έξω και στις τρεις μεγάλες πόρτες της εισόδου είχαν καρφωθεί προσεκτικά φύλλα φοινικιά για να υποδεχτούν το κοινό απόψε που δινόταν σε δύο ευεργετικές παραστάσεις της Παρασκευοπούλου η «Φαύστα» του Δημητρίου Βερναρδάκη. .. Διαρκώς κατέφθαναν οι θεατές με άμαξες ή πεζοί όσοι έμεναν κοντά στο θέατρο, και οι κυρίες στέκονταν στη δεξιά μεριά του θεάτρου για ν’ αλλάξουν παπούτσια, γιατί ετούτα τα πρόχειρα που φόρεσαν είχαν γεμίσει λάσπες και τα ‘παιρναν γρήγορα οι μικρές υπηρέτριες, τα τύλιγαν προσεκτικά με πανιά ή εφημερίδες και τρέχανε κι αυτές μέσα στο θέατρο για να στριμωχτούν στο ψηλότερο θεωρείο και πολλές, αν σήκωναν τα χεράκια τους, θα άγγιζαν τα ζωγραφιστά αγγελάκια της κορυφής…

Το θέατρο έλαμπε. Οι τέσσερις της επιτροπής μπαινόβγαιναν ευχαριστημένοι , χαιρετώντας γνωστούς και αγνώστους, προσέχοντας να μη γίνει καμιά παρατυπία στις πωλήσεις των εισιτηρίων, ελέγχοντας τη συμπεριφορά των ανθρώπων που δούλευαν στο θέατρο, δίνοντάς τους οδηγίες για να ανοίξουν τα παράθυρα των επάνω ορόφων για να φεύγει ο καπνός των τσιγάρων… Οι γυναίκες τους είχαν ήδη θρονιαστεί στο πρώτο θεωρείο, που βρισκόταν πάνω στη σκηνή- και εκείνους πρώτους χαιρετούσαν με βαθιά υπόκλιση οι ηθοποιοί, όταν έκλεινε η αυλαία…

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

«Αυτό θα πει γυναίκα!»

Ο Νίκος Καζαντζάκης μιλά για τη γυναίκα 
 Στο έργο του «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» είναι φανερή η — νιτσεΐκή στη βάση της — θέση του άντρα απέναντι στη γυναίκα :
 « Όχι, δεν έχει άλλο πράμα στο νου της, αφεντικό. Άκου με εμένα πού είδα κι έπαθα κι έκαμα πολλά κι έβαλα, ας πούμε, γνώση. Η γυναίκα δεν έχει άλλο πράμα στο νου της, είναι άρρωστο πράμα, σου λέω, παραπονιάρικο. Αν δεν της πεις πως την αγαπάς και πως τη θές, αρχίζει τα κλάματα. Μπορεί να μη σε θέλει καθόλου, να σε σιχαίνεται μάλιστα, μπορεί νά σου πει όχι' άλλο πράμα αυτό. Μπορεί. Μα θέλει πάντα όποιος τη δει να την πεθυμήσει. Αυτό θέλει η κακομοίρα, κάμε της λοιπόν το χατίρι!».
«Η γυναίκα είναι μιά πηγή δροσερή, σκύβεις, θωράς το πρόσωπό σου, και πίνεις, πίνεις και τα κόκαλά σου τρί¬ζουν. Κι ύστερα έρχεται ένας άλλος πάλι που διψάει, σκύβει κι αυτός, θωράει το πρόσωπό του και πίνει. Κι ύστερα ένας άλλος... Αυτό θα πει πηγή, αυτό θα πει γυναίκα».

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

Βιβλίο ή e-book;

11 λόγοι που τα πραγματικά βιβλία 
δεν συγκρίνονται με τα ebook 













 Με την άνοδο των ηλεκτρονικών βιβλίων και την τεχνολογία να εξελίσσεται διαρκώς πολλοί είναι εκείνοι που έχουν επιθυμήσει τα κλασσικά τυπωμένα βιβλία.
Αυτά τα δερματόδετα με την σκληρή πλάτη που τα ανοίγεις και μπορείς να μυρίσεις το χαρτί από το τυπογραφείο, που τα κρατάς και με τα δύο χέρια, που γυρνάς τις σελίδες και τσαλακώνεις την άκρη για να θυμάσαι που είχες μείνει.
Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι αυτά τα βιβλία θα γίνουν, σύντομα, είδος υπό εξαφάνιση και θα αντικατασταθούν από ηλεκτρονικά βιβλία, αλλά σύμφωνα με τους The New York Times, οι πωλήσεις των παραδοσιακών, τυπωμένων βιβλίων παρέμειναν σταθερές το 2015, ενώ οι πωλήσεις των e-book άρχισαν να παρουσιάζουν πτώση.
«Τα ηλεκτρονικά βιβλία κατείχαν πέρυσι το 20% του εμπορίου, ίδιο ποσοστό με τα προηγούμενα χρόνια. Σύμφωνα με τον οργανισμό των αμερικανικών εκδόσεων, οι πωλήσεις των ηλεκτρονικών βιβλίων έπεσαν κατά 10% του πέντε πρώτους μήνες αυτής της χρονιάς», γράφει η Alexandra Alter στο δημοσίευμα.
Εάν ανήκετε κι εσείς στην κατηγορία των ανθρώπων που τρέμουν την ώρα και τη στιγμή που θα σταματήσουν να κυκλοφορούν τα παραδοσιακά βιβλία στην αγορά, θα συμφωνήσετε σίγουρα με τους παρακάτω 11 λόγους που το να διαβάζεις ένα πραγματικό βιβλίο είναι καλύτερο από το να διαβάζεις κάτι μέσα από ένα tablet.

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Ηχήστε οι σάλπιγγες!

«Εκείνη, την θλιβερή, για την πνευματική Ελλάδα, ημέρα (28-2-1943), στην κηδεία του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά, όταν όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, το φέρετρο του έγινε λάβαρο, μια ρομφαία, ένα αιχμηρό σπαθί στο στήθος του κατακτητή. Και ο σκλαβωμένος ελληνισμός όρθωσε το ανάστημα του και μετέτρεψε την κηδεία σε μεγάλη αντιστασιακή εκδήλωση…»

 Στις 27 Φεβρουαρίου 1943 έφευγε από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών, ο σπουδαίος Έλληνας ποιητής Κωστής Παλαμάς...
Το νέο του θανάτου του επιφανέστερου ποιητή της γενιάς του 1880 κυκλοφόρησε με αστραπιαία ταχύτητα στην κατοχική Αθήνα. «Χτες βράδυ μία είδηση ακατανόητη μας ήρθε. Μία είδηση ασύλληπτη. Ο Γέρο-Παλαμάς πέθανε. Είχαμε ξεχάσει πως ήταν θνητός» γράφει στο προσωπικό της ημερολόγιο η Ιωάννα Τσάτσου.
Από νωρίς το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου πλήθος λαού άρχισε να συγκεντρώνεται στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας για να αποτίσει το ύστατο χαίρε στον μεγάλο ποιητή, αλλά και για να εκφράσει τα αντικατοχικά του αισθήματα.
Στις 11 το πρωί άρχισε η νεκρώσιμος ακολουθία, χοροσταντούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Δαμασκηνού. Ο πνευματικός κόσμος της χώρας έδωσε βροντερό «παρών»: Σπύρος Μελάς, Μαρίκα Κοτοπούλη, Κωνσταντίνος Τσάτσος, Γιώργος Θεοτοκάς, Άγγελος Σικελιανός, Ηλίας Βενέζης, Ιωάννα Τσάτσου, Γιώργος Κατσίμπαλης... 

Οι επίσημες αρχές, προσπαθώντας να περιορίσουν το νόημα της παλλαϊκής συγκέντρωσης, εκπροσωπήθηκαν στην κηδεία από τον ίδιο τον δοτό πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο και από εκπροσώπους των γερμανικών και ιταλικών κατοχικών δυνάμεων.
Αυτό δεν απέτρεψε τη μετατροπή της κηδείας σε εκδήλωση πατριωτικής έξαρσης.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Όλα για καλό του Γιάννη Μακριδάκη

ΠΗΓΗ: https://sarantakos.wordpress.com 

 Ο τίτλος εσκεμμένα δεν έχει σημεία στίξης κι έτσι ίσως διαβάζεται με περισσότερους από έναν τρόπους, αλλά η συνοδευτική εικόνα μάλλον ξεκαθαρίζει τον σκοπό του άρθρου: Θα μιλήσω για το καινούργιο βιβλίο του αγαπημένου μου συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη, το «Όλα για καλό», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Εστία»… …
...Καταρχάς, το «Όλα για καλό» δεν είναι νουβέλα αλλά μυθιστόρημα -όχι μόνο εξαιτίας της έκτασης (230 σελίδες αντί για 100-110) αλλά και με βάση την πλοκή. Έπειτα, ενώ στις προηγούμενες νουβέλες η εξωτερική πολιτική επικαιρότητα αποτελούσε απλώς το κάδρο, εδώ παίρνει κεντρική θέση και καθορίζει την πλοκή. Και η επικαιρότητα αυτή, όπως υποδηλώνει και το εξώφυλλο, δεν είναι άλλη από την προσφυγική κρίση, τις μαζικές αφίξεις προσφύγων σε κάποιο νησί του Αιγαίου πάνω σε καρυδότσουφλα της συμφοράς. Ο τόπος δεν δηλώνεται με σαφήνεια, αλλά είναι η Χίος. Ο χρόνος δηλώνεται, 11 με 15 του Δεκέμβρη -του 2015 συμπεραίνουμε. Υπάρχουν βέβαια και οι αφηγήσεις των ηρώων, που μας πηγαίνουν μερικούς μήνες ή και πολλά χρόνια πίσω.

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Λουκής Λάρας

Δημήτριος Βικέλας
(184 χρόνια από την γέννησή του στην Ερμούπολη, 
τον Φεβρουάριο του 1835) 

 «…Άμα αφιχθείς εις Τήνον υπήγα κατ' ευθείαν από του πλοίου εις το Αγγλικόν προξενείον. Δεν ενθυμούμαι το όνομα του αγαθού Τηνίου, όστις εξεπροσώπευεν εκεί τότε της Αγγλίας την δύναμιν, αλλ' ενθυμούμαι το ξυρισμένον πρόσωπον και τας χρυσάς διόπτρας του. Νομίζω ότι τον βλέπω ενώπιόν μου. Ο άνθρωπος μου έδειξε τον λογαριασμόν πωλήσεως και μου παρέδωκεν αυθωρεί το προϊόν των σκούφων, συμποσούμενον εις πέντε χιλιάδας γροσίων. Πέντε χιλιάδας ! Το ευτελές εκείνο ποσόν μου εφάνη πλούτος αμύθητος! Ούτε τον λογαριασμόν εκκαθαρίσεως ηθέλησα να εξελέγξω, ούτε να υπολογίσω κατά πόσον ηδύναντο ή έπρεπε να πωληθώσι καλλίτερον οι σκούφοι. Το δοθέν ποσόν ήτο ανέλπιστος δι' εμέ απόκτησις, δι' αυτού μου ηνοίγετο του εμπορίου ο δρόμος. Ήμην ήδη κεφαλαιούχος, είχα πέντε χιλιάδας γρόσια ! Έτρεξα προς την μητέρα μου να διακοινώσω την καλήν μας ταύτην τύχην, επέδειξα τον θησαυρόν μου, εζήτησα την ευχήν της και πλήρης ελπίδων και σχεδίων μετέβην μετά δύο ημέρας εις Σύραν.

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

«Ποια είναι η ωραιοτέρα λέξις

της ελληνικής γλώσσης;»

Άρθρο του Ελευθέριου Σκιαδά 
από το kikiri-kou.blogspot 









         
Ποια είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης ) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με τη γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε τη νέα ελληνική γλώσσα...
Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά».
Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα», διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.
Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε τη λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από τη λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη«νειάτα». Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλους, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε τη λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

Η επιτυχία κρυβόταν στο κομοδίνο μου

Νόημα βρίσκει κάποιος στη ζωή μόνο όταν έχει βρει το νόημα της ζωής του. Και το νόημα της ζωής είναι να ακολουθείς τα όνειρά σου.
 Η επιτυχία και η ευτυχία είναι επιστήμες. Έχουν νόμους και κανόνες. Όποιος τους ακολουθήσει, μπορεί να πετύχει. Όποιος τους ακολουθήσει μπορεί να ευτυχήσει.
 O δημιουργός της φιλοσοφίας του Ανθρώπου στο ΝηΣί (https://www.islandofman.me/) και πρωτοπόρος στον τομέα της προσωπικής ανάπτυξης Νικόλας Σμυρνάκης καταρρίπτει μύθους, που θέλουν τα αριστουργηματικά αποτελέσματα να συνδέονται με το ταλέντο ή την τύχη, και αποκωδικοποιεί τις μεταβλητές της εξίσωσης επιτυχίας και ευτυχίας.
 Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση της δύναμης που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του. Εμπνέει, παρακινεί και ταυτόχρονα μας καθοδηγεί να αναδείξουμε τον ιδανικό μας εαυτό, τον ηγέτη μέσα μας.
 Προσφέρει απλές, κατανοητές και διασκεδαστικές τεχνικές και στρατηγικές που θα μας βοηθήσουν να ανακαλύψουμε τον σκοπό της ζωής μας, να επηρεάσουμε το περιβάλλον μας, να αυξήσουμε την αυτοπεποίθησή μας, να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, να οδηγηθούμε στην καθολική αλλαγή και ανάπτυξη σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.
Η δική μας πολυπόθητη επιτυχία βρίσκεται πολύ πιο κοντά από ό,τι πιστεύαμε, περιμέναμε, φανταζόμασταν. Κοντά μας, δίπλα μας, έτοιμη να την ανακαλύψουμε.
Αρκεί να απλώσουμε το χέρι μέχρι το «κομοδίνο», εκεί που τόσο καιρό μας «κρυβόταν».

Ξεφυλλίστε το βιβλίο για μια πρώτη γνωριμία… 

ΠΗΓΗ: https://www.public.gr