Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Η αναγκαιότητα της ανάγνωσης

Συγγραφέας: Νίκος Σιδέρης


Πόσο καλύτερος θα ήταν αυτός ο κόσμος αν διαβάζαμε;
Πόσο καλύτερες θα ήταν αυτές οι εποχές αν, απλά, διαβάζαμε;
Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν κάθε παιδί είχε γνωριστεί με τον Τομ Σόγιερ, τον Χακλμπέρι Φιν, τη Χιονάτη, τον Μάγο του Οζ, την Αλίκη και τον Αίσωπο;
Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν οι απανταχού «υπεύθυνοι» φανεροί ή σκιώδεις είχαν διαβάσει Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Θουκυδίδη, Σενέκα, Οβίδιο, Σαίξπηρ, Μολιέρο, Όστεν, Μπέκετ, Φιτζέραλντ, Ντίκενς;
Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν δικηγόροι, υδραυλικοί, ταξιτζήδες, γιατροί, αγρότες, καθηγητές, δημοσιογράφοι, αν όλοι μας διαβάζαμε κλασική λογοτεχνία;

Η ανάγνωση είναι αέναη και έχει το βλέμμα της στραμμένο στο διηνεκές. Κάθε ανάγνωση γίνεται φορτίο που το κουβαλάει ο αναγνώστης μέσα του για πάντα. Συνειδητά ή όχι, ο αναγνώστης θα ανατρέξει πολλές φορές σε ένα βιβλίο που διάβασε πριν από χρόνια, έστω και αν σήμερα βρίσκεται παρατημένο σε κάποια βιβλιοθήκη.
Και αν ακόμα ένα πέπλο σκόνης τυλίγει το βιβλίο και οι σελίδες του κιτρινίζουν αργά και απρόθυμα, η ανάγνωση για τον αναγνώστη είναι ιερή σπορά. Όταν ολοκληρωθεί η ανάγνωση, ο σπόρος είναι ήδη φυτεμένος βαθιά στο είναι του αναγνώστη και η περίοδος του θέρους θα διαρκέσει για το υπόλοιπο της ζωής του.
 Η ανάγνωση μοιάζει με τη φλόγα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να εξελιχθεί σε πυρκαγιά.
Κάθε ανάγνωση αφήνει ένα στίγμα, μια ουλή στην προσωπικότητα του αναγνώστη.

Ας έρθει, λοιπόν, ορμητική και αδυσώπητη η ερώτηση:
«Μπορεί η ανάγνωση να αλλάξει τον κόσμο;» 

 Ένα «ναι» ως απάντηση αρκεί για να χαρακτηριστείς γραφικός ή ηπιότερα ως ρομαντικός.
Ας είναι…
 Ναι ! 

ΠΗΓΗ: https://siderisbooks.gr/

BookSyros: Το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη
Η αναγκαιότητα της ανάγνωσης"
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΧΑΛΗ ΣΙΔΕΡΗ

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

George Saunders:Man Booker 2017

(Της Αλεξάνδρας Σαμοθράκη) 

Το βιβλίο του George Saunders, "Lincoln in the bardo" ( Λήθη και Λίνκολν, εκδ, Ίκαρος) που εξιστορεί την επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στο κοιμητήριο όπου αναπαύεται ο 11χρονος γιος του και διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια μιας και μόνης νύχτας ,έσπασε την κατάρα των φαβορί να μην καταφέρνουν να κερδίσουν το Booker τα τελευταία χρόνια.
Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα του 58χρονου διηγηματογράφου, Saunders, που η Independent χαρακτήρισε "απόλυτα σαγηνευτικό καθώς αποτελεί μοναδική αφήγηση και μυστικιστική ξενάγηση στο βουδιστικό μπάρδο- το μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στον θάνατο και την επόμενη ζωή."  Η Guardian εξήρε την "τον ξεχωριστό συγγραφέα, την πρωτότυπη φόρμα και τις απολαύσεις που προσφέρει στον αναγνώστη".
Ο ίδιος ο Saunders σχολίασε στο περιοδικό TIME ότι "δεν επιθυμούσε να γράψει τόσο για τον ίδιο τον Lincoln, όσο να μεταδώσει την αίσθηση που είχε ο ίδιος χρόνια πριν όταν πρωτοάκουσε για την επίσκεψη του προέδρου στην κρύπτη του γιου του."
Πρόκειται για τον δεύτερο Αμερικανό στη σειρά στον οποίο απονέμεται Booker, μετά τον Paul Beatty που πέρσι κέρδισε το βραβείο με τον "Πουλημένο" του. Το χρηματικό έπαθλο που συνοδεύει το βραβείο ανέρχεται στις 50.000 στερλίνες.
Υπενθυμίζεται πως η εξαμελής κριτική επιτροπή έκανε την αρχική διαλογή από 144 υποβολές.
Το ‘Lincoln in the bardo» αποτελεί το 4ο Booker του εκδοτικού οίκου Bloomsbury και το τρίτο συνεχές Booker σε ανεξάρτητο εκδότη.
Από την Τετάρτη 18/10 μέχρι την Παρασκευή 20/10, το αγγλικό ταχυδρομείο θα σφραγίζει όλα τα δέματα και τα γράμματα που διακινεί με μια ειδική σφραγίδα που θα αναγράφει: "Συγχαρητήρια στον George Saunders, νικητή του Man Booker 2017".

ΠΗΓΗ: http://www.oanagnostis.gr/

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

«Τα απομεινάρια μιας μέρας»

Καζούο Ισιγκούρο – Νόμπελ Λογοτεχνίας 2017 
Εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ
 Εντέλει, τι έχουμε να κερδίσουμε αναλογιζόμενοι συνεχώς το παρελθόν, κατηγορώντας τον εαυτό μας για το γεγονός πως η ζωή μας δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλαμε; 

 Ο Καζούο Ισιγκούρο ζωγραφίζει με την πένα του το συγκινητικό πορτρέτο του Στίβενς, του τέλειου μπάτλερ, και του κόσμου του, που ξεθωριάζει στον απόηχο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
 Ο Στίβενς, ύστερα από δεκαετίες υπηρεσίας στο Ντάρλινγκτον Χολ, μόνος του μια μέρα στην αγγλική ύπαιθρο, ξεκινά ένα ταξίδι στο παρελθόν σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τον εαυτό του ότι έχει υπηρετήσει την ανθρωπότητα προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον «μεγάλου ηθικού αναστήματος τζέντλεμαν» Λόρδο Ντάρλινγκτον.
 Όμως, στη μνήμη του παραμονεύουν αμφιβολίες για την αληθινή φύση της «μεγαλοσύνης» του Λόρδου Ντάρλινγκτον, και ακόμα μεγαλύτερες αμφιβολίες για τη φύση της δικής του ζωής.
Σκηνή από την ομώνυμη ταινία

 Ένα σύγχρονο κλασικό μυθιστόρημα, μια όμορφη αναπόληση της ζωής ανάμεσα σε δύο πολέμους σε μια αγγλική έπαυλη, μια καθηλωτική επίκληση σε χαμένα όνειρα και χαμένους έρωτες.

 (Διαβάστε τις 30 πρώτες σελίδες από το βιβλίο του Καζούο Ισιγκούρο «Τα απομεινάρια μιας μέρας».)


Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

«Το χαμένο Νόμπελ»

και οι μικρότητες λογοτεχνών 
κατά Καζαντζάκη 

 «Χάρη στις άοκνες προσπάθειες της ελληνικής πολιτείας, των κυβερνήσεων και των φορέων της, ο Καζαντζάκης δεν πήρε το βραβείο Νόμπελ» καταλήγει ο Κώστας Αρκουδέας στο βιβλίο του «Το χαμένο Νόμπελ-μια αληθινή ιστορία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
 Στις 567 σελίδες, εμπλουτισμένες με παραπομπές, παραθέματα και εξαντλητική βιβλιογραφία, ο μυθιστοριογράφος κρατά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, εξιστορώντας τεκμηριωμένα τον επί έντεκα χρόνια αγώνα του μεγάλου συγγραφέα να αποσπάσει το κορυφαίο βραβείο. Και - από την άλλη πλευρά - τον καταχθόνιο συνασπισμό των αντίζηλων συγγραφέων του κατεστημένου της περιόδου 1946-1957, να τον διαβάλουν στην σουηδική επιτροπή με την κατηγορία του άθεου, του κομμουνιστή, του διαφθορέα της νεολαίας.
 Ο συγγραφέας ξεκινάει το βιβλίο σκιαγραφώντας τον ιδρυτή των βραβείων, τον 'Αλφρεντ Νόμπελ (1833-1896) ο οποίος, ως πειραματικός χημικός, εφηύρε την δυναμίτιδα και έχοντας τύψεις -αυτός ο λάτρης της λογοτεχνίας, αλλά μέτριος ποιητής και ο ίδιος- κληροδότησε την περιουσία του στη σουηδική Ακαδημία θεσπίζοντας ετήσια βραβεία για τις επιστήμες, τη λογοτεχνία και την ειρήνη...

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Νόμπελ Λογοτεχνίας 2017

Στον Kazuo Ishiguro 
Οι πρώτες δηλώσεις του 

 Έναν "καταπληκτικό έπαινο" χαρακτήρισε ο Καζούο Ισιγκούρο το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2017, με το οποίο και τιμήθηκε. Ο γεννημένος στην Ιαπωνία Βρετανός συγγραφέας τόνισε πως "είναι μια υπέροχη τιμή, κυρίως επειδή σημαίνει πως βρίσκομαι στα ίχνη των μεγαλύτερων συγγραφέων"
Ο Καζούο Ισιγκούρο προσέθεσε πως ελπίζει ότι το βραβείο Νόμπελ θα είναι μια δύναμη για το καλό. «Ο κόσμος βρίσκεται σε μια πολύ αβέβαιη στιγμή και ελπίζω πως όλα τα βραβεία Νόμπελ θα είναι μια δύναμη για κάτι θετικό στον κόσμο, όπως είναι αυτή τη στιγμή». 
«Θα με συγκινούσε πολύ αν μπορούσα με κάποιο τρόπο να συνεισφέρω σ’ ένα κλίμα που θα συμβάλει σε μια θετική ατμόσφαιρα στους πολύ αβέβαιους καιρούς μας», τόνισε ακόμη ο νομπελίστας. Σίγουρα πάντως φαίνεται να το… απολαμβάνει περισσότερο από τον προκάτοχό του, Μπομπ Ντίλαν.

Γιατί βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 
Ο Καζούο Ισιγκούρο είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Τα απομεινάρια μιας μέρας» που έγινε μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία.
Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2017 επειδή όπως ανακοίνωσε η Σουηδική Ακαδημία: «αποκάλυψε στα μεγάλης λογοτεχνικής δύναμης μυθιστορήματά του την άβυσσο κάτω από την ψευδαίσθησή μας ότι είμαστε συνδεδεμένοι με τον κόσμο».
Πάντως και χρηματικά δεν είναι και… αδιάφορο, καθώς συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 9 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών (945.000 ευρώ).
Η βράβευσή του σηματοδοτεί την επιστροφή σε μια πιο παραδοσιακή ερμηνεία της λογοτεχνίας. Αυτό, καθώς το βραβείο για το 2016 είχε δοθεί στον αμερικανό τραγουδιστή και τραγουδοποιό Μπομπ Ντίλαν, που δεν φάνηκε να… ψήνεται και ιδιαίτερα.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Στη Λέσχη Ανάγνωσης Ερμούπολης

ο Σεβ/τατος Επίσκοπος 
π.Φραγκίσκος Παπαμανώλης 

 Γράφει η Σπ. Δουράτσου 

 Ιδιαίτερη έκπληξη, ίσως, προκάλεσε στα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης Ερμούπολης, κατά την πρώτη εναρκτήρια συνάντηση για φέτος, η παρουσία του Σεβ/τατου Επισκόπου πρώην Σύρου π. Φραγκίσκου Παπαμανώλη ο οποίος συνοδευόταν και από τους τρεις Καπουκίνους Ιερομόναχους που ζουν στο Μοναστήρι της Παναγιάς στην Άνω Σύρο.
Την Παρασκευή το βράδυ 29 Σεπτεμβρίου, όπως ήταν προγραμματισμένο, συναντήθηκαν τα μέλη της Λέσχης στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ερμούπολης κάνοντας την έναρξη της νέας Αναγνωστικής χρονιάς, έχοντας θέσει ως μελέτη για τη συγκεκριμένη βραδιά το πολυσυζητημένο βιβλίο του γνωστού Έλληνα συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη «Ο Φτωχούλης του Θεού» το οποίο αναφέρεται στη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης.
Όπως ήταν γνωστό στον περισσότερο κόσμο μέχρι σήμερα, ο Νίκος Καζαντζάκης είχε αφοριστεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία λόγω των ανατρεπτικών ιδεών και απόψεων περί της Εκκλησίας και εξ αιτίας της κριτικής που ασκούσε μέσα από τα γραπτά του, όμως τελικά εκεί ακούσαμε ότι δεν ισχύει αυτό, καθώς την τελευταία στιγμή παρενέβησαν κάποιοι πιο ψύχραιμοι εκ των έσω της Εκκλησίας και ο αφορισμός του δεν προχώρησε. Περισσότερα για το θέμα του αφορισμού μπορείτε να διαβάσετε εδώ .
 Ο Σεβ/τατος π. Φραγκίσκος, ο οποίος είναι γνωστό ότι προέρχεται από την μοναχική κοινότητα των Πατέρων Καπουκίνων, μαζί με τους άλλους τρείς Πατέρες, συμμετείχαν στην συζήτηση για το συγκεκριμένο βιβλίο, αφού ο Άγ. Φραγκίσκος είναι ο Ιδρυτής του τάγματός τους. Ο πρώην Επίσκοπος Σύρου, έδωσε διευκρινίσεις για συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου αλλά και αντάλλαξε απόψεις με τα υπόλοιπα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης πάνω στη ζωή και το πνεύμα φτώχιας του μεγάλου αυτού Αγίου της Καθολικής Εκκλησίας.
Όπως τόνισε, ο Άγ. Φραγκίσκος. αυτό που πίστευε και έζησε σε όλη του τη ζωή, ήταν η αρχή του «να μην έχω εγώ περισσότερα από όσα έχει ο άλλος» γι’ αυτό και όλη του η ζωή ήταν μέσα στην λιτότητα και την απλότητα με κυρίαρχο το αίσθημα της ελευθερίας στις επιλογές της ζωής.

ΠΗΓΗ: https://episkopisyrou.gr/


Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Λέσχη Ανάγνωσης Ερμούπολης

Πρόσκληση προς Βιβλιόφιλους 

«Υπάρχουν δύο κίνητρα για να διαβάσεις ένα βιβλίο! Το ένα είναι για να το απολαύσεις. Το άλλο, για να παινευτείς γι’ αυτό»!
Με τα λόγια αυτά του Bernard Russel κατά νου, ξεκινάμε και φέτος -μέλη και φίλοι της Λέσχης Ανάγνωσης Ερμούπολης- τα ταξίδια μας στις «απέραντες θάλασσες της Λογοτεχνίας», «επιβάτες» σε άλλο «πλοίο-βιβλίο» κάθε φορά και με διαφορετικό «καπετάνιο-συγγραφέα»!

 Πρώτη συνάντησή μας την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 7.30μμ στο γνώριμο χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ερμούπολης.
Ο Νίκος Καζαντζάκης θα μας ταξιδέψει με το «γιομάτο γνήσιο πάθος» μυθιστόρημά του «Ο ΦΤΩΧΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ», το «υπερβατικό πορτραίτο του φλογερού και φυσιολάτρη Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης.

Η χαρά μας θα είναι μεγαλύτερη, εάν στη συντροφιά μας προστεθούν νέοι φίλοι, νέα μέλη! Περιμένουμε παλιούς και νέους φίλους στη συνάντησή μας στη Δημοτική μας Βιβλιοθήκη, όπου θα έχουμε την ευκαιρία να αντιληφθούμε πώς «ένα βιβλίο διαβασμένο από χίλιους διαφορετικούς ανθρώπους, είναι χίλια διαφορετικά βιβλία»! (Αντρέι Ταρκόφσκι)

 Στο ιστολόγιό μας (http://booksyros.blogspot.gr/) και στη σελίδα μας στο Facebook (ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ) θα βρείτε πληροφορίες για νέες εκδόσεις, συγγραφείς, ειδήσεις από τον κόσμο του βιβλίου και τις δραστηριότητές μας.

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

«Κανείς δεν μιλάει για τα πεύκα»


Γράφει ο ΤΑΚΗΣ ΣΚΡΙΒΑΝΟΣ

 Η Καλλιρρόη Παρούση γεννήθηκε στην Ερμούπολη το 1988, σπούδασε Νομικά, Ευρωπαϊκό Πολιτισμό και Λογοτεχνία στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και το Παρίσι και, πλέον, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το πρώτο βιβλίο της, η συλλογή διηγημάτων «Κανείς δε μιλάει για τα πεύκα» (εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ) τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα στην πεζογραφία από το περιοδικό «Αναγνώστης». 




 «Κανείς δεν μιλάει για τα πεύκα». Και όντως, στο βιβλίο της Καλλιρρόης Παρούση κανείς δε μιλάει για τα πεύκα, ούτε είναι οικολογικής φύσεως, όπως η ίδια λέει, αντιμετωπίζοντας με χιούμορ την προσπάθεια φίλου της να μάθει τόσες πολλές λεπτομέρειες για τα διηγήματά της σαν να μην είχε σκοπό να τα διαβάσει ποτέ. Mε αφορμή την έκδοση του πρώτου της βιβλίου, το οποίο είναι μια συλλογή 10 διηγημάτων, λέει δυο πράγματα στην Athens Voive.
 Πες μας, Καλλιρρόη, τι θα διαβάσουμε στο βιβλίο σου;
Αχ αυτή η ερώτηση! Για να μάθει κάποιος τι θα διαβάσει στο βιβλίο, πρέπει να προβεί σε μια πρωτεύουσας σημασίας ενέργεια: να διαβάσει το βιβλίο. Αισθάνομαι περίεργα όταν με ρωτούν για το περιεχόμενο. Θυμάμαι ότι μόλις κυκλοφόρησαν τα Πεύκα, ένα οικείο πρόσωπο μου ζήτησε να περιγράψω τα δέκα εν συνόλω διηγήματα με τόσες λεπτομέρειες, σαν να μην επρόκειτο ποτέ να τα διαβάσει εξολοκλήρου. Ορμώμενος μάλιστα από τον τίτλο (Κανείς δε μιλάει για τα πεύκα), με ρώτησε αν το περιεχόμενο είναι οικολογικής φύσεως. Τουλάχιστον αυτό μπορώ να το διευκρινίσω: τα διηγήματα αυτά δεν είναι οικολογικής φύσεως. Από εκεί και πέρα, κατανοώ την τάση μας να μιλάμε για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει, για γεγονότα που δεν έχουμε διασταυρώσει και για ιστορίες που πήρε το μάτι μας σκόρπια στο ίντερνετ ή που ακούσαμε τυχαία από κάποιον γνωστό, οπότε μέσα σ’ αυτό το γενικότερο κλίμα της σύγχυσης πληροφοριών σκέφτομαι μήπως τελικά με συμφέρει να ισχυριστώ ότι έχω γράψει ένα μυθιστόρημα χιλίων πεντακοσίων σελίδων, το οποίο μπορεί να διαβαστεί με τη σειρά αλλά και σε σκόρπια κεφάλαια, όπως το «Κουτσό» του Κορτάζαρ. 

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

«Τα διηγήματα της πλατείας»

Γιώργος Πύργαρης - Historical Quest 

 Γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη 

 Το ψηφιδωτό των μικρών πραγμάτων 
«Στις πλατείες συναντιέται το "εγώ", που έρχεται ανυποψίαστο από τη φωλιά του, με άλλα "εγώ". Υπάρχει εκεί ένας αυστηρός καθρέφτης που φωτίζει διαφορετικά το είδωλο που έχει ο καθείς πλάσει για τον εαυτό του...» (Από την Εισαγωγή του συγγραφέα)

 Πρόκειται για ένα ψηφιδωτό μικρών πραγμάτων. Δείχνουν μικρά, όμως ακουμπούν στον βυθό της ουσιαστικής ζωής των ανθρώπων και ιδίως των σχέσεών τους. Αν ο άνθρωπος υπάρχει για να σχετίζεται, εδώ ο καλός συγγραφέας Γιώργος Πύργαρης φανερώνει αμέσως πόσο το γνωρίζει και το εκτιμά αυτό. Γιατί όλες οι ιστορίες του αναφέρονται σε σχέσεις ανάμεσα σε δύο πλάσματα, ή περισσότερους ανθρώπους, σε οικογένειες, φίλους, συγχωριανούς, σε ζωντανούς και σε πεθαμένους, όλος αυτός ο κόσμος, δηλαδή, που διασχίζει τους δρόμους της εσωτερικής και εξωτερικής μικρής μας πόλης, της εξωτερικής και εσωτερικής μικρής πλατείας. Διασταυρώνεται, χαμογελά ή γυρίζει το κεφάλι, συζητά, συμπαθιέται, θυμώνει, κάνει αστεία, φάρσες, αγαπιέται ή αδιαφορεί. Δεν είναι μόνο «η κόλαση οι άλλοι», είναι και ο παράδεισός μας, και ο Γ. Π. το ξέρει και το χαίρεται τούτο το δεύτερο.
Στις ιστορίες του μιλάει με ματιά ώριμη και για ανθρώπους ισορροπημένους, σχετικά έστω ισορροπημένους, όπως είναι οι περισσότεροι ισορροπημένοι, που καλοπροαίρετα συγκινούνται από τον καλόν άλλον και από το καλό, ενοχλούνται από τον ανάποδο ή το νοσηρό. Θυμίζει, δηλαδή, τους περισσότερους από εμάς και δεν γυρεύει εξτρεμιστικές, ακραίες καταστάσεις να απολυτοποιήσει και να εντυπωσιάσει.

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Πρώτη μέρα στο σχολείο

Νίκος Καζαντζάκης

Το κείμενο αυτό είναι απόσπασμα από το πέμπτο κεφάλαιο του πεζογραφήματος Αναφορά στον Γκρέκο (1961), που δημοσιεύτηκε ύστερα από το θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη. Ολόκληρο το πέμπτο κεφάλαιο αναφέρεται στις συχνά επώδυνες εμπειρίες του νεαρού Ν. Καζαντζάκη από το δημοτικό σχολείο, σε εποχές (τέλη του 19ου αιώνα) που οι εφαρμοζόμενες παιδαγωγικές μέθοδοι ήταν ιδιαίτερα αυταρχικές. Ειδικότερα, στο απόσπασμα παρακολουθούμε την πρώτη του μέρα στο δημοτικό σχολείο αλλά και τις αναμνήσεις του από το δάσκαλο της τετάρτης τάξης, που τότε ήταν και η τελευταία, αφού το δημοτικό ήταν τετρατάξιο. 

 «Με τα μαγικά πάντα μάτια, με το πολύβουο, γεμάτο μέλι και μέλισσες μυαλό, μ' ένα κόκκινο μάλλινο σκούφο στο κεφάλι και τσαρουχάκια με κόκκινες φούντες στα πόδια, ένα πρωί κίνησα, μισό χαρούμενος, μισό αλαφιασμένος, και με κρατούσε ο πατέρας μου από το χέρι. Η μητέρα μού είχε δώσει ένα κλωνί βασιλικό να τον μυρίζουμαι, λέει, να παίρνω κουράγιο, και μου κρέμασε το χρυσό σταυρουλάκι της βάφτισης μου στο λαιμό.  
 Με την ευκή του Θεού και με την ευκή μου..., μουρμούρισε και με κοίταξε με καμάρι. Ήμουν σαν ένα μικρό καταστολισμένο σφαγάρι κι ένιωσα μέσα μου περφάνια και φόβο, μα το χέρι μου ήταν σφηνωμένο δαδιά μέσα στη φούχτα του πατέρα μου κι αντρειευούμουν. 
Πηγαίναμε, πηγαίναμε, περάσαμε τα στενά σοκάκια, φτάσαμε στην εκκλησιά του Αϊ-Μηνά, στρίψαμε, μπήκαμε σ' ένα παλιό χτίρι, με μια φαρδιάν αυλή, με τέσσερις μεγάλες κάμαρες στις γωνιές κι ένα κατασκονισμένο πλατάνι στη μέση. Κοντοστάθηκα, δείλιασα- το χέρι μου άρχισε να τρέμει μέσα στη μεγάλη ζεστή φούχτα. 
 Ο πατέρας μου έσκυψε, άγγιξε τα μαλλιά μου, με χάδεψε- τινάχτηκα- ποτέ δε θυμόμουν να μ' έχει χαδέψει- σήκωσα τα μάτια και τον κοίταξα τρομαγμένος. Είδε πως τρόμαξα, τράβηξε πίσω το χέρι του:  
- Εδώ θα μάθεις γράμματα, είπε, να γίνεις άνθρωπος- κάμε το σταυρό σου. 

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Το ελληνικό βιβλίο

βραβεύτηκε στο Πεκίνο
Παρούσα στο Πεκίνο και η Συριανή Παυλίνα Χατζηγεωργίου, συνεργαζόμενη με το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού

Η παρουσία της Ελλάδας στις διεθνείς εκθέσεις βιβλίου ανανεώνεται με τη συμμετοχή της χώρας μας σε τρεις ακόμη διεθνείς εκθέσεις (μετά και την επιτυχημένη ελληνική συμμετοχή στις Διεθνείς Εκθέσεις Βιβλίου του Παρισιού και της Μπολόνιας). 
Η 24η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου του Πεκίνου (23-27 Αυγούστου) ολοκληρώθηκε με τη βράβευση της ελληνικής αποστολής από τους διοργανωτές. Ακολουθούν η 30ή Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Μόσχας (6-10 Σεπτεμβρίου) και η 69η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Φρανκφούρτης (11-15 Οκτωβρίου).
Στην 24η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου του Πεκίνου (24th BIBF) η Ελλάδα έλαβε το Βραβείο Αριστείας Εκθέτη (Exhibitor’s Excellence Award).Το ελληνικό περίπτερο φιλοξένησε 125 βιβλία πρόσφατης παραγωγής (2016-2017) από 52 ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη σύγχρονη πεζογραφία, το παιδικό βιβλίο, το λεύκωμα τέχνης, την ελληνική μυθολογία κ.α.
Η ελληνική αποστολή βραβεύτηκε από ειδική επιτροπή των οργανωτών της έκθεσης για την αναβάθμιση της παρουσίας της συνολικά, για το περίπτερό της και τις εκδηλώσεις που οργάνωσε. Βραβεία δόθηκαν σε περιορισμένο αριθμό εκθετών.

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Μελισσάνθη " Φθινόπωρο "

Pieter Bruegel the Elder, The Return of the Herd (Autumn) (1565)

Ώρα δειλινού.
Του φθινοπώρου τα νέφη στίβουν το φουστάνι
να στεγνώση τ’ ουρανού
και στου απόβροχου τη σκόλη
βγαίνουν για σεργιάνι
οι σαλίγκαροι όλοι
κάτω απ’ το ξεθωριασμένο παρασόλι
του ήλιου… Τώρα η λάμια
η γη λιάζει τα βρεγμένα της τα χράμια
με των κάμπων τα πλουμίδια
κι από τα χορτάρια
κι από τα ψιλά γρασίδια
οι σταλαματιές γλυστρούνε χάντρες
και μαργαριτάρια
από ουράνια δαχτυλίδια.
Τις μαζώνουν οι νεράιδες οι ανυφάντρες
μες στα υπόγεια τους σεράγια και στ’ ανήλια
πολυέλαιους κι αργυρά καντίλια
σε πλεμμάτια κρυσταλλένιες μπάλλες
μάγισσα γριά κι αράχνη τις κρεμάει μες στυς κουφάλες
και λογής-λογής
ένα-ένα όλα τα ζούδια
ξεφαντώνουν απ’ τη γης
κι απομέσα από τα φλούδια,
κ’ ένας μύρμηκας σκαλώνει σ’ ένα αγκάθι φουντωτό
ν’ αγναντέψη όλο τον κόσμον από τέτοιο λιακωτό!..
Να! Το αυλάκι
κάνει χάζι,
το άχυρο – σχεδία που αράζει
και το δρασκελούν βαθράκοι!..
Κόσμοι ολόκληροι, ζωύφια,
ταξιδεύουν με πιρόγιες τα κελύφια!..
(...Κρύα ανατριχίλα στα νερά
σαν πεταλουδιώνε σμάροι…
Τώρα ο σίφουνας θα πάρη
απ’ τα δέντρα όλα τα φύλλα τα ξερά!
Στα καλάμια τη φλογέρα του σφυράει,
κι όπως πάη, πάη, πάη,
ο άνεμος-τσοπάνος σαλαγάει σ’ άλλα πια λημέρια –
 σ' άλλο τώρα χειμαδιό τα καλοκαίρια!...

 ΠΗΓΗ: http://homouniversalisgr.blogspot.gr/

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Ελληνικό καλοκαίρι...

Δεν μας νοιάζει που  φεύγει! 
Τουλάχιστον, όχι τώρα! 


«... Είναι φορές που τα στερεότυπα είναι καλά. Σ’ αυτό το moto ανταποκρίνεται και το ελληνικό καλοκαίρι. Ενα στερεότυπο σε υψηλά ντεσιμπέλ ωδής των τζιτζικιών• με παγωτά και βυσσινάδες στην αυλή το απόγευμα, με μπάνια μέχρι ο ήλιος να βασιλέψει• με πλατείες χωριών που αγκαλιάζουν τις πιο απίθανες συναντήσεις και με ένα μεγάλο «΄Εχει ο Θεός» με την πρώτη γουλιά ελληνικού καφέ το πρωί.
Βιβλία που δεν διαβάστηκαν όλο τον χειμώνα, τραγούδια που προσεκτικά στοιβάχτηκαν στις γωνιές του μυαλού, μια μεγάλη πανσέληνος πάνω από τους Γαργαλιάνους με την Πρώτη να αχνοφαίνεται στο βάθος και τον ελαιόκαμπο να ασημίζει μέχρι τη θάλασσα και λευκό κρασί από τα ορεινά της Αρκαδίας, με το βρεγμένο χώμα του Μαινάλου και το γέλιο του Πάνα να αποτυπώνεται στη γεύση του...

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

‘Ενα «νιάου» κατά του ρατσισμού...

(Επειδή το κλασσικό είναι πάντα επίκαιρο!)


Σε ένα μακρινό νησί τα μέλη μιας μυστικής αδελφότητας προληπτικών πιστεύουν ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά και αποφασίζουν να τις εξολοθρεύσουν με δηλητήρια, παγίδες και χίλιους δύο απάνθρωπους τρόπους. Σε λίγο έχουν σχεδόν επιτύχει τον σκοπό τους. Μόνο μια μαύρη γάτα έχει απομείνει ζωντανή. Τα μέλη της αδελφότητας είναι αποφασισμένα να τη βρουν και να την εξοντώσουν. Αλλά και η γάτα είναι αποφασισμένη να επιζήσει…

  Αυτή είναι η ιστορία ενός ανελέητου διωγμού, ενός απελπισμένου έρωτα, μιας πικρής προδοσίας - αυτή είναι η ιστορία της τελευταίας μαύρης γάτας. "Η τελευταία μαύρη γάτα", ένα μυθιστόρημα από τον "ποιητή παραμυθιών" Ευγένιο Τριβιζά που κερδίζει από την πρώτη σελίδα και κρατά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μια συναρπαστική περιπέτεια που συνδυάζει τον λυρισμό με το χιούμορ, τη συγκίνηση με το μυστήριο, την απόγνωση με την ελπίδα, ένα δριμύ "κατηγορώ" κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της δεισιδαιμονίας. 

"Ο Ευγένιος Τριβιζάς γράφει θαυμάσια παραμύθια και θεατρικά αριστοτεχνικά και ποιητικά έργα. Μέσα στην ψυχρή επιστημονική τεχνική του εγκληματολόγου που χρησιμοποιεί τις λέξεις ως νυστέρι κρύβεται μια υπέροχη φτερωτή στολή, μια οργιάζουσα φαντασία, ένας χείμαρρος λεκτικός και ένας γοητευτικός παραμυθάς..." (Κώστας Γεωργουσόπουλος)
(www.books.gr)

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Η κλέφτρα των βιβλίων...

ΜΑΡΚΟΥΣ ΖΟΥΣΑΚ- Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ 



 Τι θα γινόταν αν έπρεπε να κρύψεις κάτι για να το σώσεις; Όταν η νεαρή Λίζελ φτάνει στο σπίτι των θετών γονιών της, έχοντας χάσει την οικογένειά της, το μόνο που κρατάει στα χέρια της είναι το κλεμμένο εγχειρίδιο ενός νεκροθάφτη, το οποίο δεν μπορεί καν να διαβάσει, αφού δεν ξέρει γραφή και ανάγνωση.
Αυτή θα είναι και η αρχή της καριέρας της ως… κλέφτρας. Η Λίζελ θα αρχίσει να κλέβει βιβλία - βιβλία που πετάνε οι ναζί στη φωτιά για να τα κάψουν, βιβλία από τη βιβλιοθήκη του δημάρχου, βιβλία που τη συντροφεύουν στις περιπέτειές της παρέα με το φίλο της, Ρούντι, στους δρόμους της πόλης, βιβλία που θα γεμίσουν τις ώρες του άλλου φίλου της, του κυνηγημένου Μαξ.
Κι ενώ οι βόμβες των Συμμάχων πέφτουν συνεχώς και οι σειρήνες ουρλιάζουν, η Λίζελ μοιράζεται τα βιβλία της με τους γείτονές της στα καταφύγια και βρίσκει σ' αυτά παρηγοριά. Μέχρι που κάποια μέρα η σειρήνα θα αργήσει να σφυρίξει…
 Μια αξέχαστη ιστορία για τη δύναμη της ανθρωπιάς, τις ανατροπές της ζωής, αλλά και για την αστείρευτη γοητεία των βιβλίων!

 Διαβάστε ένα απόσπασμα από το βιβλίο και …θα πειστείτε!!!
"Η κλέφτρα των βιβλίων"


Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Θεοτόκε,εσύ...

Του Κωστή Παλαμά
(Από τη Φλογέρα του Βασιλιά Λόγος Όγδοος)

Μητέρα των ανέλπιδων κι όλου του κόσμου σκέπη,
κάτου από σε κ' οι ανέλπιδοι κι όλος ο κόσμος ίσοι!
Τέτοιος ο κόσμος έγινε μ' εσέ, τα πλούτια του όλα,
θησαυρούς δύναμης, χαράς και τέχνης και σοφίας,
όλα τ' αρνήθηκε για σε, και γίνηκε για σένα
κόσμος φτωχός από το νου, γυμνός από τη γνώση,
κι αστόχαστος και βάρβαρος και παραπεταμένος
στα πόδια σου καλόγερος, ασκητευτής μπροστά σου,
μαράζωμα όλη του η ζωή και ο νους του μοναστήρι.
Μπρος στην εικόνα σου γυρτός ο κόσμος, με το στόμα
τρεμουλιαστό, κρεμάμενο μόνο από τ' όνομά σου
κι από τη σκέπη σου, Κυρά, κι από τ' ανάβλεμμά σου,
μ' ένα τροπάρι μυστικό, με μια πνιχτή μουρμούρα,
δυο απέραντα κοντόλογα : Χαίρε, Χαριτωμένη!

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Μνήμη Αντώνη Σαμαράκη

(ΠΑΝΟΣ ΤΡΙΓΑΖΗΣ-enet)*

Στις 8 Αυγούστου 2003, ανάμεσα στις επετείους των ολοκαυτωμάτων της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης, που δεν έπαψε ούτε στιγμή να αγωνίζεται για την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη διεθνή αλληλεγγύη.
Συμμετείχε και σε αντίστοιχες κινήσεις, όπου είχα την τύχη να τον συναντήσω πολλές φορές και να τον γνωρίσω προσωπικά.
Παγκοίνως γνωστή ήταν η ιδιαίτερη ευαισθησία του Σαμαράκη για τα παιδιά και τα δικαιώματά τους, που είχε και επισήμως αναγνωριστεί με την ανακήρυξή του σε «Πρεσβευτή Καλής Θέλησης» της UNICEF.

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

«Ο γιος»

Νίκος Καζαντζάκης 
(Απόσπασμα από το μυθιστόρημα 
«Αναφορά στο Γκρέκο») 

 «Ο Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μου μήνας· αυτός φέρνει, μαθές*, τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια· τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο· αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σε αυτόν θα κάνω την προσευκή μου· όταν θέλω τίποτα, από αυτόν θα το ζητώ, κι αυτός θα το ζητήσει από το Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει. 
Και μια φορά πήρα νερομπογιές και τον ζωγράφισα: Έμοιαζε πολύ του παππού μου του χωριάτη· τα ίδια κόκκινα μάγουλα, το ίδιο φαρδύ χαμόγελο, μα ήταν ξυπόλυτος μέσα σ' ένα πατητήρι και πατούσε σταφύλια, και τα πόδια του ως τα γόνατα κι ως πάνω στα μεριά τα 'χα ζωγραφίσει κόκκινα από το μούστο· κι είχα στεφανώσει το κεφάλι του με κληματόφυλλα. Όμως κάτι του 'λείπε· μα τι; Τον κοίταξα καλά καλά και του 'βαλα δυο κέρατα στο κεφάλι, ανάμεσα στα κληματόφυλλα, γιατί το μαντίλι που φορούσε ο παππούς μου έκανε δεξά και ζερβά δυο μεγάλους κόμπους σαν κέρατα.

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Θάλασσα!Ω στοιχείο γεμάτο μυστήριο!

Φώτης Κόντογλου-Αυτοπροσωπογραφία
Φοβερό μαζί κι αγαπημένο! Τραβάς τον άνθρωπο, σαν να είσαι μαγνήτης! Ο βαθύς κι αιώνιος βόγγος σου νανουρίζει την ψυχή μας, γεμάτος μυστηριώδεις κι ανεξιχνίαστες φωνές!
Από την πρώτη μέρα της δημιουργίας η θάλασσα ήτανε όπως είναι σήμερα, και θα ναι η ίδια ώς τη συντέλεια του κόσμου. Δεν θ’ αλλάξει καθόλου, ολότελα. Πρίν να πλαστεί ο άνθρωπος απάνω στη γή, αυτά τα ίδια νερά βογγούσανε κι αφρίζανε μέσα στον έρημο τον κόσμο, κάτω από τον έρημον ουρανό, τα ίδια κύματα ξεσπούσανε καταπάνω στις έρημες στεριές, που δεν υπήρχε ακόμα απάνω τους καμιά ζωή, μήτε ζώο, μήτε άνθρωπος, μήτε μαμούνι.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Κώστας Μουρσελάς:

«Εκείνος κι εκείνος…»

 Η σειρά που τάραξε τα νερά της Ελληνικής τηλεόρασης με κείμενα γεμάτα με αντικαθεστωτικά μηνύματα και εξαιρετική απόδοση, από δύο τεράστιους ηθοποιούς!
 Ο Λoυκάς(Βασίλης Διαμαντόπουλος) κι ο Σόλων(Γιώργος Μιχαλακόπουλος).

 Σόλων: Είναι, βλέπεις, αυτές οι καταραμένες συνήθειες των ανθρώπων. Τον καφέ τους, το ουίσκι τους... 
Λουκάς: Να δεις, Σόλων, που μια μέρα των ημερών, θα μας κολλήσει κι εμάς. Τώρα μας κόλλησε ο καφές, αύριο που ξέρεις. 
Σ.: Ουίσκι; Αδύνατον! Ούζο, μόνον ούζο... 
Λ.: Κατάλαβες, ούτε φίδι δεν μπορεί να γίνει κανένας. Ούζο; Είπες ούζο;;; 
Σ.: Ούζο. Λ.: Τι το 'θελες τώρα το ούζο; Πού το θυμήθηκες; 
Σ.: Δεν ξέρω, κάτι μου μύρισε, Λουκά... 
Λ.: Τι; Ούζο; 
Σ.: Και χταπόδι και ούζο... 
 (Μυρίζουν) 

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Η Κόκκινη Αλεπού στο Νησί της Ροδιάς

Ένα βιβλίο του Μάνου Κοντολέων για παιδιά, αλλά και για τους «μεγάλους» που αναπολούν τα χρόνια που ήταν κι εκείνοι παιδιά

 «Καλοκαίρι και ο Μάνος ετοιμάζεται να πάει πρώτη φορά διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά του στο Νησί. Ετσι το λένε, Νησί και κρύβει μια ιστορία μαγική, συγκινητική, τρυφερή.
Σε εκείνο το νησί ο Μάνος, παρέα με τον μεγάλο Μάνο, τον παππού του θα μάθει την ιστορία του Νησιού, τη Ροδιάς και τη Ρήγισσας, θα γνωρίσει τα σποράκια και θα μπει στην παρέα τους και θα μάθει για το δίπατο σπίτι που αγκάλιασε όλα τα παιδιά του πολέμου. Θα μάθει την ιστορία αγάπης του Ρήγα και της Ροδιάς, τον πόλεμο που τους χώρισε και το πάθος της Ροδιάς να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά...»

Το βιβλίο, που αναγράφηκε στον Τιμητικό Πίνακα του IBBY (2015), εικονογραφήθηκε από τη Μυρτώ Δεληβοριά, η οποία ζωντάνεψε με τον μοναδικό της τρόπο τη Ροδιά και τους υπόλοιπους ήρωες του βιβλίου και έδωσε ζωή στο Νησί.
Το ιδιαίτερο με αυτό το βιβλίο είναι πως αν και εικονογραφημένο, απευθύνεται σε παιδιά, που έχουν την υπομονή να ακούσουν τη μεγάλη σε έκταση ιστορία της Ροδιάς και του Νησιού της και να αντιληφθούν την εναλλαγή από την αφήγηση του τώρα στην αφήγηση του τότε.

Μάνος Κοντολέων
 Οι πενήντα του εικονογραφημένες σελίδες δίνουν πολλά εναύσματα για συζήτηση, ενώ στο τέλος ο συγγραφέας έχει φροντίσει να συστήσει στους αναγνώστες του τα Παιδικά Χωριά SOS και το έργο τους, καθώς μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του βιβλίου αυτού διατίθενται στα Χωριά.

(Πρώτη δημοσίευση: http://kokkinialepou.gr/sto-nisi-tis-rodias/ )

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Μαγικές ιστορίες για το καλοκαίρι...

Πού βρίσκουμε, άραγε, τις νέες μουσικές;
 Πώς μπορεί να φτιάχτηκε η πρώτη λύρα;
Σήμερα, όλοι ξέρουμε πώς γράφονται οι καινούργιες μουσικές: κάποιοι που έμαθαν ή σπούδασαν μουσική γράφουν σε νότες τον μουσικό σκοπό που γεννιέται στην καρδιά και το μυαλό τους. Τι γινότανε όμως πιο παλιά; Όταν, όσοι ήξεραν νότες, ήταν πολύ λίγοι; Αλλά κι ακόμη πιο παλιά: όταν δεν υπήρχαν νότες; Πώς γεννιέται μια νέα μουσική; Πού τη βρίσκουμε; Τι απάντηση μπορούμε να δώσουμε για τα παλιά τα χρόνια; Τότε, που ο κόσμος τραγουδούσε και χόρευε πάνω σε σκοπούς και μελωδίες που δεν ανήκαν σε κανέναν γιατί κανένας δεν ήξερε ποιος τις πρωτόπαιξε και ποιος τις πρωτοτραγούδησε; Και μήπως ξέρει άραγε κανείς πώς φτιάχτηκε η λύρα – όχι η αρχαία, αλλά να: αυτό το όργανο με το δοξάρι; Αυτή, που παίζουνε στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη, στον Πόντο, μα και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, δίνοντάς της διάφορα σχήματα. Την «εξαδέρφη…», όπως τη λένε, του βιολιού...
 Σ’ αυτά και σ’ άλλα ερωτήματα βρίσκουν απάντηση στο βιβλίο του Μανόλη Μαυρολέων « 1 πού και 1 πώς= 2 ΜΑΓΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ» (Εκδόσεις Εύμαρος – όμιλος πολιτισμού). ..

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού...

Χτες και προχτές, όλη νύχτα, πασκίζαμε να μετρήσουμε τ’ άστρα.
Και τ’ άστρα είναι τόσα, όση κι η καρδιά μας κι η καρδιά μας είναι πιο πολύ απ’ τ’ άστρα...
Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης.
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι. Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα. Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα. Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν. Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι...
Γιάννης Ρίτσος

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Χίλιες και μία συγκινήσεις...

Συντάκτης: Αντώνης Μπούμπας
Εφημ. ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ 

Πρωταθλητής στη σκιαγράφηση της ανθρώπινης ψυχής με πολύτιμο εργαλείο τον συνεχή διάλογο, μεταξύ της μυθιστορηματικής αφήγησης και της εμβόλιμης τοποθέτησης της ιστορικής πραγματικότητας, αναδείχθηκε ο συγγραφέας Ισίδωρος Ζουργός, στην πρώτη συνάντησή του με το αναγνωστικό κοινό της Σύρου.

Η παρουσίαση του όγδοου κατά σειρά βιβλίου του με τίτλο «Λίγες και μία νύχτες» (εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ) πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τετάρτης στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ερμούπολης, παρουσία πλήθους επισκεπτών, που είχαν την ευκαιρία να τον γνωρίσουν, να συνομιλήσουν μαζί του και να θέσουν τα προσωπικά ερωτήματά τους.
Πηγή αναγνωστικής αγαλλίασης 
Τον συγγραφέα καλωσόρισε η υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης κ. Χαρούλα Σκαβάκη και ο Αντιδήμαρχος Αλέξης Αθανασίου.
Για το συνολικό έργο του κ.  Ζουργού και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γραφής του, όπως το θέμα του «ταξιδιού», οι προσωπικές περιπέτειες των ηρώων του και η ανήκεστη βλάβη της ανθρώπινης ύπαρξης, μίλησε διεξοδικά και με απαράμιλλη γλαφυρότητα η φιλόλογος Βίκυ Παπαλαζάρου. Εκφράζοντας την αναγνωστική αγαλλίαση και τους συνειρμούς που γέννησε στην ίδια η μελέτη των βιβλίων του, σημείωσε πως λογοτεχνική μήτρα όλων των μυθιστορημάτων του Ισίδωρου Ζουργού, θεματικά, γλωσσικά και τεχνικά, αποτελεί η Ομηρική Οδύσσεια.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

«Λίγες και μία νύχτες…»

Εκδ. ΠΑΤΑΚΗ
 Συγγραφέας: Ισίδωρος Ζουργός 

Την άνοιξη του 1909, ο έκπτωτος σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ ο Β΄ εξορίζεται στη Θεσσαλονίκη και μένει έγκλειστος σε μια εντυπωσιακή έπαυλη. Εκεί, σύμφωνα με το μυθιστόρημα, θα διηγείται για λίγες νύχτες σ' ένα μικρό κορίτσι τη ζωή του. Ένα εντεκάχρονο όμως αγόρι κρυφακούει...
Εβδομήντα χρόνια μετά, θα υπάρχει ακόμη μια νύχτα, μάλλον μια ζωή ολόκληρη σε μία μόνο νύχτα. Άλλωστε στον 20ό αιώνα αργούσε συχνά να ξημερώσει.
Το "Λίγες και μία νύχτες", με άξονα την ερωτική ιστορία που φωλιάζει στην καρδιά της αφήγησης, εξιστορεί μια περιπέτεια για το κυνήγι του πλούτου και την αναζήτηση της ευτυχίας. Το βιβλίο αναπλάθει μια μαγευτική συνοικία έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης, αυτή των Εξοχών, που έσβησε για πάντα. Είναι ακόμη μια γραφή για τα σπίτια, φτωχικά και πλούσια, για το μέσα και το έξω τους, για τους τοίχους και τα έπιπλα όπου υφαίνονται οι ανάσες ζώντων και τεθνεώτων.
 Το "Λίγες και μία νύχτες" εμπεριέχει ακόμη κατά κάποιον τρόπο τον σχολιασμό του, διερωτάται πίσω από την κουίντα για τα άγονα χωράφια της γραφής, τα εργαστήριά της, τις αστοχίες και τα πάθη της, είναι με άλλα λόγια το κοίταγμα του ίδιου του μυθιστορήματος στον καθρέφτη. Πέρα όμως και πάνω απ' όλα είναι ένα βιβλίο για την ανήκεστο βλάβη της ύπαρξης, αυτήν που προκάλεσε ο πιο δημεγέρτης αιώνας, ο εικοστός...

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Μαγιό, καπέλο, ψάθα, αντιηλιακό και...


«ΓΥΜΝΟΣ, ΙΟΥΛΙΟ ΜΗΝΑ, το καταμεσήμερο… Κοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας. Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα… Χάμου, στ’ άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα. Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο… Γεννήθηκα για να ’χω τόσα… Απ’ το ελάχιστο φτάνεις σύντομα οπουδήποτε…»*

 Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι ερώτημα σε δημοσκόπηση (γκάλοπ στα …νεοελληνικά)! Άραγε, τι θα συμπλήρωνε καθένας που θα αποφάσιζε να απαντήσει; Τι άλλο «απαραίτητο» θα σκεφτόταν για μια επίσκεψη στη θάλασσα, για ένα Σαββατοκύριακο ή και για περισσότερες μέρες; Πόσοι θα διάλεγαν ανάμεσα στ’ άλλα και «ένα βιβλίο» για τις …ελεύθερες ώρες; Βέβαια, εφημερίδες, περιοδικά, ΜΜΕ, κάποια –όχι όλα- social media και εκδοτικοί οίκοι δεν χάνουν ευκαιρία, κάθε μέσο για τους «δικούς του λόγους», να μας θυμίζουν πως «και το καλοκαίρι ένα βιβλίο είναι πάντα ένας καλός και πρόσχαρος «φίλος» που μας προσφέρει «συντροφιά κι ευχαρίστηση», όταν και όποτε εμείς θελήσουμε!

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Θεσσαλονίκη, Ιούνιος 1909…

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Ισίδωρου Ζουργού: 
«Λίγες και μία νύχτες» - Εκδ. ΠΑΤΑΚΗ)

 «…Την παραμονή του Αϊ-Γιάννη του Κλήδονα οι μαχαλάδες πάνω και κάτω απ’ τη μεγάλη λεωφόρο βρίσκονταν σε αναβρασμό. Δεν είχε αποσώσει ακόμη η ζέστη του μεσημεριού και στους χωμάτινους δρόμους σηκωνόταν εδώ κι εκεί σκόνη απ’ τα ξερόκλαδα που έσερναν τα παιδιά και τα στοίβαζαν. Κάποια απ’ αυτά ήταν κοτζάμ δέντρα πελεκημένα, που τα ΄χαν αφήσει κάμποσες μέρες σ’ αδειανά οικόπεδα στον ήλιο για να ξεραθούν. 
Κάθε γειτονιά είχε φροντίσει για μια θημωνιά από κλαδιά και κούτσουρα. Κάποια σύννεφα που είχαν μαζευτεί το απόγευμα τρόμαξαν λίγο τους πιο ένθερμους, αλλά διαλύθηκαν με τον ερχομό της νύχτας. Όσοι Ρωμιοί κατοικούσαν στ’ ασβεστωμένα φτωχόσπιτα παράμερα απ’ το φωτισμένο λιθόστρωτο με τις δεντροστοιχίες, είχαν μαζευτεί από νωρίς σε συντροφιές κι είχαν γεμίσει με νερό στέρνες, στάμνες, κιούπια, ό,τι είχε το κάθε σπιτικό. Ύστερα περνούσαν ένας ένας και πετούσαν μέσα δαχτυλίδια, κέρματα, ξύλινους και αργυρούς σταυρούς και χρυσά δόντια, για να τους φωτίσει ο άγιος για τα μελλούμενα. 
Κάτω απ’ τις κληματαριές είχαν βγει τα κεράσματα: ρακί με ζεματισμένα κουκιά στο ξίδι, κουλούρια με κανέλα, καφέδες που έβραζαν σε μεγάλα μπρίκια κι έδιναν μοσχοβολιά στις μικρές αυλές, όπου ωρίμαζαν καΐσια και αμύγδαλα. Οι Έλληνες της συνοικίας των Εξοχών γιόρταζαν τις πιο μεγάλες μέρες του θέρους, και καθώς δεν ήταν γεωργοί για να τους έχουν ολημερίς ανάγκη τα χωράφια, είχαν τον χρόνο να το ρίξουν έξω και να ξενυχτήσουν.

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Για την Ημέρα του Πατέρα...



Ο πατέρας μου

Τον θυμάμαι να έρχεται στο σπίτι κατά το δείλι
κι όπως από μακριά ξεπρόβαλλε
δείχνοντας κουρασμένος,
η αδελφούλα μου κι εγώ,
ακουμπισμένοι από τα πριν στο παραθύρι,
τρέχαμε και συναγωνιζόμαστε
ποιος στην αγκάλη του πιο γρήγορα θα πέσει!
Χαμογελούσε εκείνος, μας αγκάλιαζε
κι όλο χαρές κι οι τρεις ευτυχισμένοι
τρέχαμε ν’ αγκαλιάσουμε τη μητέρα… (Π.Λ.)

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

«Τα ανατρεπτικά βιβλία»

Πάμπλο Γκουτιέρεθ 
Εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ 

Λίγες ώρες μετά τον θάνατο του συζύγου της, ένα κιβώτιο με βιβλία φθάνει στο σπίτι της Ρέμε κατά λάθος. Εκείνη, αντί να τα επιστρέψει, βγάζει ένα στην τύχη και αρχίζει να το διαβάζει.
 Από εκείνη τη στιγμή κάτι παράξενο συμβαίνει: η Ρέμε κλείνεται στο σπίτι της και τα καταβροχθίζει όλα με μια δονκιχωτική απόλαυση. Νιώθει ότι τα βιβλία περιγράφουν την ίδια τη ζωή της, μια ιστορία επιβίωσης, συγκρατημένης σεξουαλικότητας και πολλών απογοητεύσεων. 
Όταν πλέον βγαίνει από την απομόνωσή της, όλα της φαίνονται διαφορετικά και μισητά στη συνοικία ενός προαστίου όπου ζει, έχοντας ουσιαστικά χαραμίσει την ύπαρξή της.
 Ωστόσο, γοητευμένη από τα κείμενα που έχει μόλις ανακαλύψει, η Ρέμε αρχίζει να βλέπει τον κόσμο μέσα από τα αναγνώσματά της και σταδιακά της αποκαλύπτεται μια εξέγερση ισχυρή και συμβολική, ένα είδος ανυποταγής ικανό να ξεπεράσει τα όρια της μυθοπλασίας και να εισχωρήσει στην πραγματικότητα: η συνοικία σύντομα θα μετατραπεί σ’ ένα νέο πεδίο μάχης, χωρίς ανεμόμυλους ούτε μαγεμένα πανδοχεία.
 Κοινωνική κριτική και σάτιρα συνδυάζονται με ευαισθησία σε αυτό το εκλεπτυσμένο μυθιστόρημα.
 Ο Πάμπλο Γκουτιέρεθ έγραψε έναν ύμνο στη θεραπευτική δύναμη της λογοτεχνίας.

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Ανησυχίες για το μέλλον του βιβλίου

Άρθρο του Άγγελου Τερζάκη 

 Το παρόν και το μέλλον του βιβλίου είναι το παρόν και το μέλλον του πολιτισμού μας στο σύνολό του, πνευματικού και μη (θα έλεγα «αντιπνευματικού»). Το παρόν το ζούμε όλοι μας. Για το μέλλον είμαι ανήσυχος, δεν το κρύβω.
 Πιστεύω στο βιβλίο. Υπάρχουν άνθρωποι στον τόπο μας (μήπως οι πιο πολλοί;) που νομίζουν πως οποιοδήποτε διάβασμα είναι το ίδιο. Λάθος τραγικό: Η εφημερίδα σε πληροφορεί, το βιβλίο σε διαμορφώνει.
Ο ελληνικός λαός είναι εφημεριδοδίαιτος, νομίζει πως με τ' αναγνώσματα του ημερήσιου Τύπου επιπλώνει τον εσωτερικό του χώρο. Το βιβλίο έχει άλλη αρετή - γι' αυτό κι ο Ρωμιός του πεζοδρομίου τ' αποφεύγει, όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ακούτε να σας λένε, κατά προτίμηση οι εκπρόσωποι της μέσης τάξης, που είναι και η πιο υπεύθυνη, γιατί περνάει για ηγετική τάξη: «Πού καιρός για διάβασμα». Έχουν όμως όλοι τους αμέτρητο καιρό να χαρτοπαίζουν μετά μανίας τις νύχτες ως τα χαράματα στα σπίτια τους, στις εκδρομές, όπου κουβαλιούνται, για να φάνε και να χαρτοπαίζουν.

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Τα μάγια των βιβλίων

Η γυναίκα πρέπει να έχει αλ μπενί, έλεγε συχνά στις κουβέντες της η μητέρα μου που είχε γεννηθεί στην Κομοτηνή, ήξερε τα τουρκικά και είχε μεγαλώσει μαζί με τις τουρκάλες. Εκείνες της είχαν μάθει πώς να κάνει μακιγιάζ, να βγάζει τα φρύδια της, να βάφει τα νύχια της, να φτιάχνει κρέμες για το πρόσωπο και πολλά άλλα μυστικά της γυναικείας ομορφιάς.

Τι σήμαινε όμως αυτό το «αλ μπενί», που ο μπαμπάς μου το ονόμαζε γκελ και κουνούσε πάντα με νόημα το κεφάλι του. Μεγάλη υπόθεση το γκελ, δηλαδή το σεξαπίλ στα τουρκικά και τυχερές όσες το διέθεταν.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Το αμπέλι μας στον Πόντο

Το μόνο βίος των περήφανων Ελλήνων
 “ Δύο κληματόβεργες, το μόνο βίος των περήφανων Ελλήνων του Πόντου, που κυνηγημένοι εγκαταλείπουν την πατρική γη και παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς! Τόσοι νομάτοι η οικογένεια του παπα-Χαράλαμπου, ρίξαμε μαύρη πέτρα στη γη που μας ανάθρεψε, και γυρέψαμε μια νέα πατρίδα. 
Δύσκολος δρόμος, επικίνδυνος, οι Τούρκοι στο κατόπι μας, να κυνηγούν τους άπιστους, να κλέβουν, να βιάζουν τις γυναίκες μας, να μαγαρίζουν εκκλησιές και σύμβολα Ελληνικά και Ορθόδοξα. Μα εμείς δεν χάσαμε ποτέ την ανθρωπιά μας κι όποτε χρειάστηκε το δείχναμε, πως ήμασταν ανώτεροι απ’ τον εχθρό μας.  
Όμως και η πατρίδα που αφήσαμε, δεν χάνεται ποτέ, δεν λησμονιέται, δεν πεθαίνει. Έχει τις ρίζες της βαθιά χωμένες στην ψυχή και το νου μας. Όπως τ’ αμπέλια που ριζώνουν στα έγκατα της άνυδρης γης και δίνουν τους καρπούς τους. 
Δυο κληματόβεργες λοιπόν απ’ το παλιό τ’ αμπέλι μας, το μόνο βιος μας, μας θυμίζουν για πάντα την πρότερη ζωή μας, μας δένουν με ό,τι αγαπήσαμε, έτσι που να μη λησμονήσουμε ποτέ, όπου κι αν βρεθούμε, τ’ αμπέλι μας στον Πόντο…” 

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

10 χρόνια...

Λέσχη Ανάγνωσης Ερμούπολης
«Μιλάμε για βιβλία» 

 Ήτανε Μάιος του 2007, όταν το ΔΣ της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ερμούπολης αποφάσισε την ίδρυση Λέσχης Ανάγνωσης. Λίγες ημέρες μετά, μια παρέα άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων, από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους, με κοινό «γνώρισμα-αδυναμία» την αγάπη προς το βιβλίο, συναντηθήκαμε στη Δημοτική μας Βιβλιοθήκη και αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε την απόφαση του ΔΣ και να ενταχθούμε στη «Λέσχη Ανάγνωσης Ερμούπολης»!
 Ένα χρόνο νωρίτερα το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) είχε προτείνει τη δημιουργία Λεσχών Ανάγνωσης αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Μια Λέσχη Ανάγνωσης αποτελείται ουσιαστικά από μια παρέα με κοινό παρονομαστή κι επιδίωξη την ανάγνωση και τη συζήτηση αποσκοπώντας στην καλλιέργεια της σχέσης με το διάβασμα… Ο θεσµός της Λέσχης Ανάγνωσης βασίζεται στην ελευθερία, την ευελιξία και την προσαρµογή στις προτιμήσεις των ανθρώπων που την απαρτίζουν.»
 Γνωρίζαμε καλά εξαρχής πως η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι μια μοναχική διαδικασία, μια εσωτερική αναζήτηση που σου επιτρέπει να μπεις σε έναν νέο κόσμο. Διαβάζοντας, όμως, ένα βιβλίο με άλλους, μοιράζεσαι την εμπειρία και την απόλαυση της ανάγνωσης με τους «συναναγνώστες» σου!
 Συμφωνήσαμε πως «το διάβασμα είναι μια περιπέτεια που δεν τελειώνει ποτέ» κι αποφασίσαμε ν’ αρχίσουμε τα «ταξίδια» μας αρμενίζοντας στα πέλαγα της λογοτεχνίας…
 Κάθε βιβλίο ήταν κι ένα νέο πλοίο με ξεχωριστό καπετάνιο- συγγραφέα, άλλοτε Έλληνα, άλλοτε ξένο…

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Στη Σύρο ο Μανούσος Μανουσάκης…

… με εκπλήξεις στις αποσκευές του!

Λέσχη Ανάγνωσης Ερμούπολης:
10 χρόνια συνεχούς παρουσίας!

Με αφορμή της παρουσίαση του βιβλίου «Οι γιοί της Γαλανής Κυράς» της συγγραφέως Δήμητρας Ιωάννου – το ερχόμενο Σάββατο στην Βιβλιοθήκη της Ερμούπολης, τα μέλη της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ερμούπολης Παναγιώτης Κουλουμπής και Παναγιώτης Λίτσας, μιλούν στο logotypos.gr φέρνοντας στην επιφάνεια στοιχεία του Βιβλίου, η πλοκή του οποίου - αξίζει να υπογραμμιστεί - λαμβάνει χώρα στη Σύρο. 

Του Γιώργου Αλβέρτη - http://www.logotypos.gr/ 

 Να σημειωθεί ότι για το βιβλίο θα μιλήσει ο γνωστός Έλληνας σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης, ο οποίος είναι στενός φίλος της Δήμητρας Ιωάννου και για το σκοπό αυτό θα μεταβεί στο νησί τις προσεχείς ημέρες.
Ωστόσο με ενδιαφέρον αναμένονται οι δηλώσεις του την βραδιά της παρουσίασης καθώς αναμένονται πολλές ευχάριστες εκπλήξεις.
Όπως και στα προηγούμενα βιβλία της: «Το τραγούδι της Αννέτας», «Βαλεντίνα» και «Η γητεύτρα των Αθηνών», έτσι και στο πρόσφατο βιβλίο με τίτλο: «Οι γιοί της Γαλανής Κυράς» η Δήμητρα Ιωάννου έχει εντρυφήσει στον τρόπο ζωής, τις ντοπιολαλιές, καθώς και στον τρόπο ζωής της ντόπιας κοινωνίας τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο προσδίδοντας ιστορική αληθοφάνεια στην μυθοπλασία της.
Η πλοκή είναι πλούσια και το μόνο σίγουρο είναι ότι με τις ίντριγκες και τις απρόοπτες καταστάσεις που δημιουργούνται στην εξέλιξή της κανείς αναγνώστης δεν πρόκειται να πλήξει.

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Για τη μητέρα...
















Κάθε παιδί παρακαλάει το Θεό
 νά ΄χει έναν άγγελο προστάτη κι οδηγό! 
Από ατυχίες και κακό να το φυλάει, 
να το προσέχει όταν κλαίει κι όταν γελάει! 
Σε κάθε κίνδυνο ν' απλώνει τα φτερά του, 
να νιώθει ασφάλεια στο παραστράτημά του! 

 Μα, όταν μεγάλο πια θυμάται τη ζωή του, 
βρίσκει πως πάντα κάποιος πόναγε μαζί του! 
Φύλακας ήταν στο πλευρό του νύχτα μέρα! 
Και με συγκίνηση "Σ' ευχαριστώ -λέει-Μητέρα! 
Με τα φτερά σου πάντα διάπλατα ανοιγμένα, 
Άγγελος ήσουν και παρέμεινες για μένα!" 
                                                                       Π. Λ.

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Τότες που παίζαμε παιδιά…

Αφήγημα της Ρούλας Λιάσκου

Σουρούπωνε. Το γιασεμί μοσχοβολούσε. Οι γειτόνισσες κατάβρεχαν το δρόμο, βγάζανε τις καρέκλες, τα σκαμνάκια να καθήσουν, να ξεκουραστούν και να κουτσομπολέψουν…
Κι εμείς τα παιδιά, χαράζαμε στο χώμα τον «κουτσό» με την ομάδα μας ν’ αρχίσουμε. Κι έπειτα το κρυφτό, κυνηγητό, αγάλματα, σκοινάκι. Και τι δεν παίζαμε… Τρέχαμε, ξεφωνίζαμε σαν τρελά, χαρούμενα, ευτυχισμένα. Πιο πολύ αγαπούσα το «περνά-περνά η μέλισσα»:
«Περνά-περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα και με τα κλεφτόπουλα…» Σαν ήσουνα κλεφτόπουλο, σε κράταγαν να σε ρωτήσουνε: «Τι θες, τον ουρανό με τα’ άστρα, τη θάλασσα με τα ψάρια ή τη γη με τα λουλούδια;»

Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

«Αν έχεις ένα κήπο και μια βιβλιοθήκη,

έχεις όλα όσα σου χρειάζονται» (Κικέρων) 

Οι μικρές απολαύσεις που παίρνεις, 
όταν διαβάζεις ένα βιβλίο...
(Από την Σοφία Παπακωνσταντίνου) 

Η συνήθεια και η αγάπη της ανάγνωσης είναι κάτι που μας κάνει συνεχώς να ψάχνουμε τις καινούριες κυκλοφορίες, κάποιο διαφορετικό είδος να διαβάσουμε ή ακόμα και να ξεκλέψουμε λίγο από τον χρόνο μας για να διαβάσουμε κάτι που μας κινεί το ενδιαφέρον.
Όσο βιβλιοφάγος κι αν είναι κανείς, πάντα θα βρεθεί κάποιο βιβλίο που θα προστεθεί στη λίστα. Κι όσον αφορά, στις απολαύσεις που παίρνουμε διαβάζοντας ένα βιβλίο, θέλω να επικεντρωθώ και στα συναισθήματα που αισθανόμαστε και στις σκέψεις που μας προκαλεί αυτό που διαβάζουμε.
Αναρίθμητες εικόνες τυπώνονται στο μυαλό μας, ενώ πολλές φορές χανόμαστε μέσα στις σκέψεις που μας πλάθει η φαντασία μας. Οι λέξεις έχουν αυτόν τον μαγικό τρόπο να ενθουσιάζουν με τον τρόπο γραφής τους, ενώ συγχρόνως προσπαθούμε να δούμε τι κρύβεται πίσω από την αφήγηση. Μπορεί η εικόνα να μας «ταξιδεύει» και να αντικαθιστά πληθώρα λέξεων, αλλά την χαρά που προσφέρει το βιβλίο, δεν τη φτάνει με τίποτα. Το βιβλίο μας παρακινεί σε δεύτερη ανάγνωση και καλλιεργεί την υπομονή και την επιμονή μας. Ακόμη, το σύμπαν που μας μεταφέρει ο συγγραφέας μας, εκτονώνει από την καθημερινότητα και αφήνουμε τους εαυτούς μας να χαθούμε μέσα σε όλο αυτό.

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

«Ο Μάης κι οι φιλενάδες του…»

Από το βιβλίο του Μάνου Ελευθερίου
«Του Γενάρη το φεγγάρι- Παραμύθια για τους δώδεκα μήνες» (εκδ. ΚΕΔΡΟΣ) 


«Στων αμαρτωλών τη χώρα το μήνα Μάη βρέχει!» 

Ο Μάης έχει μαργαριταρένιο αυτοκίνητο με χρυσά κλειδιά. Πρωί της Κυριακής πήρε τις φιλενάδες του, την Καρδερίνα και τη Ροδιά, να πάνε εκδρομή στη θάλασσα. Η Ροδιά όλο τινάζει τ’ ανθάκια της στο κεφάλι του κι η Καρδερίνα ξεκαρδίζεται στα γέλια.
-Κορίτσια, μη με πειράζετε όταν οδηγώ, λέει ο Μάης και παίρνει τσαχπίνικα τη στροφή της Συγγρού που πάει στο Φάληρο.
Είχαν σκοπό να πάνε στη Βουλιαγμένη. Ήταν ιδέα της Ροδιάς. Πριν από χρόνια είχε αφήσει τις αδελφές της σ’ έναν κήπο κι από τότε ούτε που της τηλεφώνησαν.
-Και γιατί δεν τους τηλεφώνησες εσύ; Ρωτάει η Καρδερίνα με περιέργεια.
-Τους τηλεφώνησα πολλές φορές, αλλά ο κηπουρός αρνείται να μου τις δώσει. Ευτυχώς, όμως, μαθαίνω πως είναι καλά.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

"Τη νύχτα που γύρισε ο χρόνος"

ΝΟΕΛ ΜΠΑΞΕΡ
Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Έχει μπροστά της μια ολόκληρη νύχτα για να κάνει μια καινούργια αρχή... Γι' αυτή τη νύχτα επιλέγει να επιστρέψει στις ρίζες της, στην Κερασούντα του Πόντου. Σε ένα μοναχικό καφενείο, καθισμένη απέναντι από τον Τούρκο ξάδερφό της Σερχάτ, για να βυθίζεται στα θαλασσιά μάτια του που της θυμίζουν τη γιαγιά της, η Σουλτάνα περιμένει να πέσει το σκοτάδι για να ξεκινήσει, με οδηγό της το σήμερα, την κατάβαση σε γεγονότα παλιά, ανθρώπους που πέρασαν, κομμάτια Ιστορίας, μνήμες, συναισθήματα. Με την ελπίδα ότι την αυγή θα ξημερώσει μια νέα μέρα.