200 χρόνια Ερμούπολη…

(Με αφορμή την επέτειο των διακοσίων χρόνων από την ίδρυση της πόλης του Ερμή δημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα από την «Χρυσώ», καθώς και πληροφορίες για το αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο της γεννημένης στην Ερμούπολη συγγραφέως και ποιήτριας Ρίτας Μπούμη-Παπά.

Το βιβλίο αυτό, όπως και ο «Λουκής Λάρας» του Δημητρίου Βικέλα, «ο Καιρός των χρυσανθέμων», αλλά και το βιβλίο «Μια πόλη στη λογοτεχνία: Ερμούπολη» του Μάνου Ελευθερίου και μια σειρά άλλων με αναφορά στην ίδρυση και ανάπτυξη της Ερμούπολης, θα μπορούσαν να διανεμηθούν από τον δήμο στα σχολεία -έστω και την ύστατη στιγμή- προκειμένου να δοθεί η ευκαιρία σε εκπαιδευτικούς και παιδιά να γνωρίσουν την ιστορία της πόλης τους! Ακούει κανείς;)

 

«Έτσι ήρθε η Χρυσώ, η μάνα μου, στην Ερμούπολη του 1886…

«Τότε η πολιτεία μας άνθιζε από εμπορική και ναυτική ακμή, πολιτισμό και πλούτο. Καινούργια πολιτεία, αστραφτερή με δρόμους πλακοστρωμένους που ανέβαιναν ακτινωτά από το κέντρο στους πυκνοκατοικημένους λόφους της με άσπρα σκαλιά.

 Αμφιθεατρικά χτισμένη, ξάφνιαζε με την ομορφιά της κάθε ξένο, ακόμα και τον πιο κοσμογυρισμένο, που την πρωτόβλεπε μπαίνοντας στο μεγάλο της λιμάνι. Ένα λιμάνι βουερό, γεμάτο πλοία με λογής-λογής σημαίες.

Κόσμος στους δρόμους κι οχλοβοή απ’ τις φωνές των βαρκάρηδων, των τσούρμων που ξεφόρτωναν και φόρτωναν τα καράβια, των καφετζήδων, των ψαράδων, των τελάληδων του λιμανιού. Μια βουή που άρχιζε απ’ τα ντόκια και συνεχίζονταν σ’ όλους τους δρόμους...»

 

Το βιβλίο "Η Χρυσώ" της Ρίτας Μπούμη-Παπά είναι ένα μυθιστόρημα που περιγράφει τη ζωή μιας γυναίκας, της Χρυσώς, με τρόπο που την παρομοιάζει με την άνοιξη, τον κήπο, κάτι ζωντανό και φωτεινό, και έχει λάβει θετικές αξιολογήσεις, χαρακτηριζόμενο ως μια "μυθιστορηματική βιογραφική εξομολόγηση" που εμβαθύνει στην ψυχή και την καθημερινότητα. 

Αφορά τη ζωή και τα βιώματα της γυναίκας-πρωταγωνίστριας, με έντονο το στοιχείο της προσωπικής εξομολόγησης, θίγοντας πιθανόν την κοινωνική της θέση και τις επιθυμίες της.

Οι αναγνώστες και οι κριτικοί το βλέπουν ως ένα τρυφερό και συγκινητικό έργο, που αναδεικνύει την ομορφιά και την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής.

Συνοπτικά, το βιβλίο "Η Χρυσώ" θεωρείται ένα αξιόλογο μυθιστόρημα που ξεχωρίζει για την ποιητική του διάθεση και μεταφέρει τον αναγνώστη στην κοινωνική, οικονομική ατμόσφαιρα της εποχής της μεγάλης ακμής της Ερμούπολης!

«Ηλεκτρονικό Αναγνωστήριο»

Online και εντελώς δωρεάν ανάγνωση χιλιάδων βιβλίων στο Ηλεκτρονικό Αναγνωστήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος!

Αν αγαπάς το διάβασμα, υπάρχει ένας ψηφιακός «παράδεισος» που μάλλον δεν έχεις ακόμη ανακαλύψει. Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος φέρνει τον κόσμο των βιβλίων πιο κοντά από ποτέ μέσα από το Ηλεκτρονικό Αναγνωστήριο, μια online πλατφόρμα όπου μπορείς να διαβάσεις χιλιάδες τίτλους εντελώς δωρεάν, όποτε και όπου θέλεις.

Η δημιουργία και η λειτουργία του Ηλεκτρονικού Αναγνωστηρίου εντάσσεται στο πλαίσιο του «Σχεδίου Υλοποίησης Μετεγκατάστασης της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος» που εκπονείται με αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

Η γνώση σε ένα μόνο κλικ

Η είσοδος στο Ηλεκτρονικό Αναγνωστήριο γίνεται μέσα από το https://ereading.nlg.gr

Πηγή: https://www.dinfo.gr/

BookSyros: Όσοι …πιστοί (αναγνώστες), προσέλθετε!

«ΚΑΙ ΕΙΣ ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ!»

Εις αυτό το νέον έτος,
Βασιλείου εορτή,
ήρθα να σας χαιρετήσω
ψάλλων πρέπουσαν ευχή.
Να «καλη-ωρίσω» θέλω
τους ξενιτεμένους σας,
με καλό να τους ιδείτε
τους αγαπημένους σας!
Εύχομαι, λοιπόν, να ζείτε
ευδαιμόνως εις την γη,
το Βασίλειο τον Μέγα
να ΄χετε συνδρομητή!
Ο Βασίλειος ο Μέγας
να σας είναι βοηθός!
Και του χρόνου με υγεία
να ΄ρθω να σας ξαναβρώ!

(Συριανά κάλαντα πρωτοχρονιάς)

«Νύχτα Χριστουγεννιάτικη»

 
Ο Γεώργιος Δροσίνης, περιγράφοντας τα γεγονότα της νύχτας της Γέννησης, παρομοιάζει την πορεία προς τη Βηθλεέμ με την πορεία της ζωής, στη διάρκεια της οποίας ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται το φως του άστρου για να μη χάσει τον δρόμο του.

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη λυγούν τα πόδια
και προσκυνούν γονατιστὰ στη φάτνη τους τ᾿ άδολα βόδια.
Κι ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα σταυροκοπιέται
και λέει με πίστη απ᾿ της ψυχής τ᾿ απόβαθα, Χριστὸς γεννιέται!

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη κάποιοι ποιμένες
ξυπνούν από φωνὲς ύμνων μεσούρανες στη γη σταλμένες.
Κι ακούοντας Ωσαννά απ᾿ αγγέλων στόματα στο σκόρπιο αέρα,
τα διαλαλούν σε χειμαδιά λιοφώτιστα με τη φλογέρα.

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη - ποιος δεν το ξέρει; -
των Μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα λάμπει τ᾿ αστέρι.
Όποιος το βρει μες στ᾿ άλλα αστέρια ανάμεσα και δεν το χάσει,
σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το μπορεί να φτάσει.

Γεώργιος Δροσίνης

 

Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα από τα τελευταία σημειώματα του Αντώνη Σαμαράκη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της UNICEF και παραμένει επίκαιρο: 

Ποτέ πια πόλεμος! 

"Τις τελευταίες νύχτες 

δεν βλέπω όνειρα, 

φοβάμαι πια να ονειρεύομαι" 

είπε το οχτάχρονο παιδί από το Κόσοβο. 

Το παιδί ξαναζούσε στα όνειρά του τον εφιάλτη του παράλογου πολέμου. Εμείς, πώς τολμάμε να ονειρευόμαστε; 
"Πόλεμος εναντίον του πολέμου". Άπειρες φορές έχει γραφτεί και ακουστεί αυτό το σύνθημα-σλόγκαν. Και όμως, ο πόλεμος ζει και βασιλεύει και τα πάντα σακατεύει:ανθρώπινες ζωές, δημιουργήματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, πολιτιστική κληρονομιά, το περιβάλλον. 
 Εις τους αιώνας των αιώνων πόλεμος. Διαψεύστηκαν τραγικά οι ελπίδες που είχαμε ότι πόλεμος δεν θα ξαναγίνει ποτέ πια. 

Δυο φόνοι στο Hotel ΓΑΛΗΝΗ

 Αντώνης Κρύσιλας- Εκδόσεις ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ

 

Κανείς από τους ελάχιστους ενοίκους, συμπεριλαμβανομένου και εμού, δεν είχε κοιμηθεί την περασμένη νύχτα. Το μαρτυρούσαν τα χλωμά πρόσωπα και τα κουρασμένα μάτια. Οι λιγοστές πρωινές κουβέντες και τα καχύποπτα βλέμματα που όλοι αντάλλασσαν μεταξύ τους. Μία παράξενη, βαριά σκιά κρεμόταν στον αέρα, βαρύτερη από εκείνη των πεύκων κάτω από τα οποία ήταν παραταγμένα τα τραπεζάκια του πρωινού. Δύο νοσοκόμοι έβγαλαν, δίχως να βιάζονται, το φορείο με το άψυχο σώμα της Ιφιγένειας Χαραμή σκεπασμένο με λευκό σεντόνι και το φόρτωσαν στο ασθενοφόρο που ήταν σταθμευμένο στη σκιά των δέντρων. Όλοι παρακολουθήσαμε αμίλητοι τη σκηνή. Κάποιοι στη θέα του νεκρού σώματος σταυροκοπήθηκαν. Άλλοι, μαζί τους και εγώ, ρίξαμε κλεφτές ματιές γύρω, μήπως αντικρίσουμε κάποιο ένοχο βλέμμα, κάποια ένδειξη για το ποιος μπορούσε να έχει διαπράξει τον φόνο. Οι πόρτες του ασθενοφόρου έκλεισαν και εκείνο ξεκίνησε δίχως η σειρήνα του να ταράξει την πρωινή ησυχία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.)

(Ελπίζουμε σύντομα να έχουμε το συγγραφέα σε μια από τις επόμενες συναντήσεις της Λέσχης Ανάγνωσης ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ!)

«Άνεμος καινούργιος, ανυποψίαστος»

Άγγελος Τερζάκης, «Ελληνική εποποιία 1940-41»

 

«Έξω ξημέρωνε η 28η Οκτωβρίου… Ένας άνεμος καινούργιος, ανυποψίαστος, άρχιζε να φυσάει πάνω στην Αθήνα. Ήταν η ώρα 6 όταν οι σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας ξύπνησαν την πολιτεία. Οι άνθρωποι ξυπνούσαν ξαφνιασμένοι, μάτια υψώνοντας στον ουρανό, έψαχναν. Μια διάθεση ευφορίας, κέφι ανάλαφρο, αλλόκοτο, ξεσήκωνε τις ψυχές, πρωινό αγέρι που κοπλώνει το πανί…

Γιατί το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940 γινόταν πραγματικά μια αποκάλυψη: Διαφορετικό είχε πέσει να κοιμηθεί το έθνος τη νύχτα που πέρασε, διαφορετικό ξυπνούσε τώρα. Η είδηση που έτρεχε από στόμα σε στόμα, «Πόλεμος! Οι Ιταλοί εισβάλλουν», ήτανε σα γενική πρόσκληση σε ξεφάντωμα. Περηφάνια, φιλότιμο και λεβεντιά φούσκωναν τα στήθη.

Κι ο καθένας, ο πιο ταπεινός, ένιωθε να ξυπνάει μέσα του μια επίγνωση πως τρεις χιλιάδες χρόνια τον καλούν με τ’ όνομά του, το άσημο ίσαμε χτες, να τα δικαιώσει, να τα υπερασπίσει. Η Ιστορία έπαυε να είναι λόγια των σχολικών βιβλίων και των πανηγυρικών λόγων, γινόταν πράξη ζωής. Είχε φωνή βαθειά, βουερή μέσα στο αίμα, μιλούσε. Κι ο πιο ταπεινός έκανε τη σκέψη άθελά του, πως σ’ αυτόν έλαχε να τιμήσει αυτή τη φάλαγγα των νεκρών που ξεκινάει από πολύ μακριά και δίνει νόημα στον Χρόνο. Η εκλογή της Μοίρας ήταν βαρεία, αλλά για τούτο και η τιμή πολύ μεγάλη […]

Εκεί – πέρα, στα σύνορα, βροντούσε το κανόνι. Σε περισυλλογή βαθύτατη, με κλεισμένα μάτια, το άκουγε μέσα της κάθε ελληνική ψυχή».

ΠΗΓΗ: https://www.in.gr/