Ηχήστε οι σάλπιγγες!

  Στις 27 Φεβρουαρίου 1943 έφευγε από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών, ο σπουδαίος Έλληνας ποιητής Κωστής Παλαμάς...

«Εκείνη, την θλιβερή, για την πνευματική Ελλάδα, ημέρα (28-2-1943), στην κηδεία του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά, όταν όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, το φέρετρο του έγινε λάβαρο, μια ρομφαία, ένα αιχμηρό σπαθί στο στήθος του κατακτητή. Και ο σκλαβωμένος ελληνισμός όρθωσε το ανάστημα του και μετέτρεψε την κηδεία σε μεγάλη αντιστασιακή εκδήλωση…»

Από νωρίς το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου πλήθος λαού άρχισε να συγκεντρώνεται στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας για να αποτίσει το ύστατο χαίρε στον μεγάλο ποιητή, αλλά και για να εκφράσει τα αντικατοχικά του αισθήματα.

Ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός  απήγγειλε το ποίημα Παλαμάς, που είχε γράψει τα χαράματα της 28ης Φεβρουαρίου προς τιμήν του μεγάλου ποιητή:

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές, 
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα... 
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές 
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα ! 

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένα βουνό 
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα, 
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό, 
ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα; 

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά, 
Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια, 
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά 
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια 

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας 
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη, 
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !", 
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη ! 

 Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές, 
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα... 
Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές 
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα ! 

ΠΗΓΗ: https://www.sansimera.gr/

Γ. Σουρής, «ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ»

 (Ανάρτηση ιστολογίου  http://booksyros.blogspot.com/ )

 

«Τι θέλει ο λαός αυτός ο αποβλακωμένος,

που μασκαράς ξεκάλτσωτος εβγήκε στο σεργιάνι,

κι εδώ κι εκείθε πιλαλά καταμουντζουρωμένος;

Δεν θέλει τίποτα, καλό μουντζούρωμα του φθάνει

Μουντζούρα για τη μούρη του και άλλο δεν γυρεύει,

ο ίδιος μασκαρεύεται αντί να μασκαρεύει.

 

Ποτέ τους Κυβερνήτας του δεν θέλει να πειράξει,

κι αν κάποτε με τ’ όνομα του κλέφτη τούς στολίζει,

όμως ως κάτω χαιρετά του κλέφτη το αμάξι,

και με τα δυο του γόνατα εμπρός του γονατίζει.

Έπειτα ο κυρίαρχος έχει κι αυτή τη χάρη,

να τρέμει για τη φυλακή, να φεύγει το στιλιάρι.

 

Μπορεί να μουντζουρώνεται με τιγανιού μουντζούρα,

να γίνεται και γάδαρος, να σέρνεται, να σέρνει,

αλλ’ όχι να φορεί ποτέ και άρχοντος φιγούρα….

δεν αγαπά να δέρνεται, δεν αγαπά να δέρνει.

Αφού αφήνει φανερά καθένας να τον κλέβει,

τι θα κερδίσει τάχατε και αν τους μασκαρεύει;

Μετρό του Λονδίνου: 40 χρόνια ποίηση

 ( ΠΗΓΗ: diastixo.gr)

  

Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τότε που η ποίηση μπήκε στην καθημερινότητα των εκατομμυρίων επιβατών του μετρό του Λονδίνου, με το πρόγραμμα Poems on the Underground,που αντικαθιστά διαφημίσεις με στίχους κλασικών και σύγχρονων ποιητών και ποιητριών.

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε το 1986 από την Αμερικανίδα συγγραφέα Τζούντιθ Τσερνέικ (Judith Chernaik), η οποία ήθελε να κάνει την ποίηση προσβάσιμη σε όλους. Από τότε, περισσότερα από 600 ποιήματα έχουν κοσμήσει τα βαγόνια του μετρό του Λονδίνου, από έργα του Σαίξπηρ και του Κιτς μέχρι ποιήματα σύγχρονων δημιουργών από όλο τον κόσμο. Για τον εορτασμό των τεσσάρων δεκαετιών του προγράμματος, μια νέα σειρά από αφίσες παρουσιάζει έργα που υμνούν την πόλη, τη διαφορετικότητα και την ανθρώπινη επαφή.

Στα τέλη Ιανουαρίου, ποιητές των οποίων τα έργα έχουν προβληθεί μέσω του προγράμματος συγκεντρώθηκαν σε έναν σταθμό του μετρό του Λονδίνου για να τιμήσουν την 91χρονη σήμερα Τσερνέικ, η οποία μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη στην αγγλική πρωτεύουσα τη δεκαετία του 1970 και ερωτεύτηκε την πόλη και την πολιτισμική της κληρονομιά. «Η ποίηση είναι κομμάτι της κληρονομιάς κάθε κατοίκου του Λονδίνου», δήλωσε.

Σημειώνεται ότι η Τζούντιθ Τσερνέικ ακόμα και σήμερα συμμετέχει στην επιτροπή που επιλέγει τα ποιήματα που προβάλλονται στο μετρό του Λονδίνου, τα οποία αλλάζουν τρεις φορές τον χρόνο.

«Φεβρουάριος»

Κωστής Παλαμάς, 
περιοδικό ΕΣΤΙΑ, 27 Φεβρουαρίου 1883 
(Απόσπασμα)

Απ’ το παράθυρο στα βάθη μακριά, 
ο κάμπος ξεχωρίζει, 
και φαίνεται η αποκριά 
μέσα στο δρόμ’ όλη βοή που τριγυρίζει 
Είν’ ο καιρός όπου τρελή γιορτάζ’ η χώρα, 
και σιέται η μυγδαλιά με κάλλη ανθοφόρα. 

Φτωχός ο κάμπος μας, μα όχι και γυμνός, 
αφού είν’ ασπροντυμένος. 
Μοιάζει με νιο που αχαμνός 
κι απ’ την αρρώστια κάτασπρος ειν’ ο καημένος. 
Στο δρόμο άμαξες, μεθύσι, προσωπίδες, 
και ρίχνει ο ουρανός βροχής ρανίδες. 

 Τι τάχα να είσαι θλιβερή, ψιλή βροχή, 
που αργά κι αγάλι ‘γαλι 
μας έρχεσαι την εποχή 
που τα νυφιάτικα η μυγδαλιά έχει βάλει; 
Η φύσις κλαίει τη χειμωνιά που την παγώνει, 
ή κλαίει από χαρά στο Μάρτη που σιμώνει; 

ΠΗΓΗ: https://itzikas.wordpress.com