Ο γέρος και η θάλασσα

Έρνεστ Χέμινγουεϊ* - Απόσπασμα 

 {...} Ήτανε δύσκολο να τα καταφέρει στα σκοτεινά, και μια φορά που το ψάρι έδωσε ένα τράνταγμα, το έριξε κάτω, και του έκανε μια κοψιά κάτω από το μάτι, Το αίμα κατηφόρισε στο μάγουλό του για λίγο. Έπηξε όμως και ξεράθηκε, προτού να φτάσει στο σαγόνι, κι ο γέρος πήρε πάλι τη θέση του, μπροστά στην πλώρη, πάνω στα ξύλα. Βόλεψε το σακί, και με προσοχή μετατόπισε την πετονιά, στους ώμους του, και κρατώντας την τεζαρισμένη, υπολόγισε προσεκτικά το βάρος του ψαριού, κι έβαλε το χέρι του στη θάλασσα, για να λογαριάσει το δρόμο της βάρκας στο νερό. 
 Αναρωτιέμαι γιατί τραντάχτηκε έτσι, σκέφτηκε. Θα πρέπει να γλίστρησε το σύρμα απάνω στο λόφο της ράχης του. Βέβαια η ράχη του δεν μπορεί να το πονάει όσο πονάει η δικιά μου. Μα δεν μπορεί να τραβάει για πάντα τούτη τη βάρκα όσο μεγάλο και να ’ναι. Τώρα ξεκαθάρισα ό,τι θα μπορούσε να με βάλει σε μπελάδες κι έχω μπόλικο σκοινί για ρεζέρβα, ό,τι μπορεί να να ζητήσει ένας άνθρωπος. - 
Ψάρι είπε γλυκά και δυνατά. Θα κάτσω κοντά σου μέχρι να πεθάνω. Υποθέτω, πως κι αυτό θα κάτσει μαζί μου, σκέφτηκε ο γέρος, και περίμενε ίσαμε να χαράξει. Έκανε ψύχρα τούτη την ώρα, πριν το χάραμα, και μαζεύτηκε απάνω στο ξύλο για να ζεσταθεί. Μπορώ να το τραβήξω μέχρι κει που θ’ αντέξει κι αυτό, συλλογίστηκε.

Της μάνας η καρδιά

Ένα παιδί μοναχοπαίδι αγόρι, 
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη. 
"Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, τα παιδιά, 
μ' αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου 
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά 
να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου". 

 Τρέχει ο νιος τη μάνα του σκοτώνει 
και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει, 
και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει 
και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη. 

 Κυλάει ο γιος και η καρδιά κυλάει 
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει. 
Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
"Εχτύπησες αγόρι μου;" και κλαίει...

Ζαν Ρισπέν 
Απόδοση στα ελληνικά: Άγγελος Βλάχος 

(Ι.Β.Ν. / http://ligakaikala.blogspot.gr/ : 
Θεωρώ αυτή τη φωτογραφία για της Μάνας την καρδιά "μέγεθος" του Σύμπαντος Κόσμου...)

Το βιβλίο της ανησυχίας

Φερνάντο Πεσσόα, εκδόσεις Εξάντας - Απόσπασμα

«Ποτέ δεν αγαπάμε κάποιον. Αγαπάμε απλώς την ιδέα που σχηματίζουμε για κάποιον. Τελικά αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας έννοια και ο εαυτός μας… 
Να λες. Να ξέρεις να λες. Να ξέρεις να υπάρχεις μεσ” από τη γραπτή φωνή και τη νοητική εικόνα! Η ζωή δεν αξίζει τίποτα παραπάνω: το παραπάνω είναι άντρες και γυναίκες, υποθετικοί έρωτες και ματαιοδοξίες ψεύτικες, προφάσεις της πέψης και της λήθης, άνθρωποι που κινούνται πάνω κάτω, σαν ζώα όταν ανασηκώνουμε μια πέτρα, κάτω από τον μεγάλο αφηρημένο βράχο του γαλάζιου χωρίς νόημα ουρανού. 
Η λογοτεχνία που είναι η τέχνη παντρεμένη με τη σκέψη και η πραγματοποίηση χωρίς το ελάττωμα της πραγματικότητας, μου φαίνεται πως είναι ο σκοπός προς τον οποίο έπρεπε να τείνει κάθε ανθρώπινη προσπάθεια, αν ήταν πραγματικά ανθρώπινη και όχι μια επιπολαιότητα του ζωώδους... 
Επανάσταση; Αλλαγή; Αυτό που θέλω στ” αλήθεια από τα βάθη της ψυχής μου είναι να φύγουν τα άτονα σύννεφα που πασαλείβουν με μια γκρίζα σαπουνάδα τον ουρανό. Αυτό που θέλω είναι να δω το γαλάζιο να προβάλλει ανάμεσα τους, αλήθεια βέβαιη και ξεκάθαρη γιατί τίποτα δεν είναι και ούτε θέλει να είναι… 
Μακάριος αυτός που δεν απαιτεί από τη ζωή περισσότερα απ” όσα αυτή του δίνει αυθόρμητα, καθοδηγούμενος από το ένστικτο της γάτας, που αναζητεί τον ήλιο όταν υπάρχει ήλιος, και, όταν δεν υπάρχει, τη ζέστη, όπου κι αν αυτή βρίσκεται. 
Πιστεύω, ιδανικά, γυναίκα ή επάγγελμα – όλα αυτά είναι κελί και χειροπέδες. Να είσαι και να παραμένεις ελεύθερος. Η ίδια η φιλοδοξία, αν γίνει υπερηφάνεια και πάθος, είναι ένα φορτίο, και δεν θα νιώθαμε υπερήφανοι αν κατανοούσαμε ότι είναι ένα σχοινί από το οποίο μας τραβάνε. Όχι, ούτε καν δεσμούς με τον εαυτό μας... 

Ας βγάλουμε περίπατο στον ήλιο την ανάπαυση μας πριν από το τέλος, αγνοώντας συνειδητά τους σκοπούς και τις συνέπειες. Ο ήλιος θα χρυσίσει τα χωρίς ρυτίδες μέτωπά μας, και η αύρα θα φέρει δροσιά σε όσους έπαψαν να ελπίζουν…»

 ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/

«Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα»

Έλενα Χουσνή –Εκδ.ΚΥΦΑΝΤΑ

«Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα... Η εικόνα του επανήλθε στο μυαλό της. Μικροσκοπικό, αδύνατο. Λεπτά μακριά πόδια, όμορφα μάτια, χέρια παιδικά, κορμί παιδικό. Και δίπλα στο κομματιασμένο σώμα του ένα μπλουτζίν παντελόνι και ένα ριγέ μπλουζάκι. "Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα", είπε και ήξερε ήδη πως ήθελε να μάθει τα πάντα γι' αυτό…» 

Στις σκοτεινές γειτονιές ταυ διαδικτύου, η ηλεκτρονική παρανομία στήνει παγίδες στα ανύποπτα ανήλικα θύματά της. Διώκτες και διωκόμενοι, θύτες και θύματα αναμετρώνται σε μια ιστορία στην οποία νικητής πρέπει να είναι η ίδια η ζωή. Μαζί της και η παιδική αθωότητα, θησαυρός που δεν εκποιείται.
Το παιδί με την ριγέ μπλούζα στοιχειώνει τη σκέψη της δημοσιογράφου Νάνσυ Καρβούνη. Όσο προχωρά την έρευνά της για τα κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας, θα βρίσκεται αντιμέτωπη με τα αδυσώπητα πλοκάμια τους. Όμως, όπως πάντα, υπάρχει το φως που αχνοφέγγει πίσω από τα σκοτάδια. Εγγύηση ότι η μάχη δεν έχει χαθεί...
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 «Μια γροθιά στο στομάχι δίνει η Έλενα Χουσνή με το βιβλίο της "Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα". Μα όπου υπάρχει απελπισία, υπάρχει και ελπίδα. Δυνατή, υπαρκτή, σχεδόν καθημερινή ιστορία που μας αφήνει άφωνους. Ευτυχώς» (Τιτίνα Δανέλλη)
 «Η Έλενα Χουσνή, με το τρίτο της βιβλίο, δείχνει να καταλαμβάνει μια σημαντική θέση στον χώρο του κοινωνικού αστυνομικού μυθιστορήματος, αναδεικνύοντας το θέμα με την απαιτούμενη ισορροπία σκληρότητας και ευαισθησίας» (Γρηγόρης Αζαριάδης)
«Διαδίκτυο και ηλεκτρονικό έγκλημα, ως λέξεις - έννοιες μιας νέας πραγματικότητας την οποία βιώνουμε, θίγονται με τρόπο γλαφυρό και διακριτικό στο βιβλίο της Έλενας Χουσνή. Στο "παιδί με τη ριγέ μπλούζα" ξετυλίγεται η πλοκή μιας σκοτεινής υπόθεσης, πτυχές της οποίας ακουμπούν στη νέα τεχνολογική τάξη πραγμάτων» (Γιώργος Παπαπροδρόμου - επικεφαλής της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος)

http://booksyros.blogspot.gr/

Ραντεβού στα τυφλά με ένα βιβλίο

Μην κρίνεις ένα βιβλιοπωλείο από το εξώφυλλό του, λένε, όμως πόσο συχνά πέφτουμε όλοι μας σ΄ αυτήν την παγίδα;
Μία βιβλιοπώλισσα σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο με μεταχειρισμένα βιβλία στην Αυστραλία, το Elizabeth’s bookshop, σκέφτηκε πώς να μας κάνει να δώσουμε μια ευκαιρία σε βιβλία που δεν θα επιλέγαμε ποτέ στο βιβλιοπωλείο κι όμως αξίζουν την προσοχή μας. Τα τύλιξε με χαρτί κι έγραψε απ’ έξω μερικές λέξεις κλειδιά όπως, «Περιπέτεια», «Θρίλερ», «Δεκαετία ’90», «Λατινική Αμερική», «Σασπένς» κλπ.
Έτσι γεννήθηκε το «Ραντεβού στα τυφλά μ΄ένα βιβλίο» (Blind date with a book), μια πρωτοβουλία που αγαπήθηκε από τους αναγνώστες και υιοθετήθηκε από πολλά βιβλιοπωλεία σε όλο τον κόσμο.
Για τους βιβλιοπώλες το να προτείνουν βιβλία στους επισκέπτες, είτε πρόκειται για δώρο είτε όχι, είναι ίσως η πιο συνηθισμένη καθημερινή τους ασχολία.
Tο «Ραντεβού στα τυφλά με ένα βιβλίο» είναι ένας διαφορετικός τρόπος να δημιουργήσουν μια συλλογή από βιβλιοπροτάσεις και, το σημαντικότερο, να τις ντύσουν με μια επιπλέον δόση μυστηρίου που θα τις κάνει πιο δελεαστικές.
Αλλά και για εκείνους τους βιβλιόφιλους που ψάχνουν κάτι καινούριο και πελαγώνουν διαβάζοντας δεκάδες οπισθόφυλλα, είναι μια εναλλακτική επιλογή με ενδιαφέρουσα έκβαση, μιας και σπάνια θα επιλέγαμε από μόνοι μας ένα βιβλίο που δεν μας είναι οικείο το θέμα, το εξώφυλλο ή ο συγγραφέας.
Και βέβαια ας μην υποτιμούμε τη χαρά που δίνει το ξετύλιγμα του βιβλίου, η οποία απαθανατίζεται καθημερινά σε αμέτρητα βίντεο στα social media.

Το «Ραντεβού στα τυφλά μ’ ένα βιβλίο» είναι μια πολύ ωραία ιδέα, ένα παιχνίδι ανάμεσα στους βιβλιοπώλες και τους επισκέπτες που μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα «ιστορία αγάπης».

Ευχόμαστε να το δούμε σύντομα και στα ελληνικά βιβλιοπωλεία!

 ΠΗΓΗ: http://littlebookstores.gr/

«Με λένε Μαλάλα...»

«Ένα παιδί, ένας δάσκαλος, ένα βιβλίο κι ένα μολύβι μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο!»

  "Κατάγομαι από μια χώρα που δημιουργήθηκε τα μεσάνυχτα. Όταν κόντεψα να πεθάνω, ήταν μεσημέρι..." 

 Όταν οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την εξουσία στην κοιλάδα Σουάτ του Πακιστάν, ένα κορίτσι τους εναντιώθηκε. Η Μαλάλα Γιουσαφζάι αρνήθηκε την επιβεβλημένη σιωπή και πολέμησε για το δικαίωμά της στην εκπαίδευση.

Την Τρίτη, 9 Οκτωβρίου του 2012, στα δεκαπέντε της χρόνια, η Μαλάλα πυροβολήθηκε στο κεφάλι σχεδόν εξ επαφής ενώ επέβαινε στο σχολικό λεωφορείο, και ελάχιστοι ήταν αυτοί που πίστευαν ότι θα επιβιώσει. Ωστόσο, η θαυματουργή ανάνηψη της Μαλάλα την οδήγησε σ' ένα εκπληκτικό ταξίδι από μια μακρινή κοιλάδα του βόρειου Πακιστάν στις αίθουσες του κτιρίου των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη.
Στα δεκαέξι της, έγινε παγκόσμιο σύμβολο ειρηνικής διαμαρτυρίας και η νεότερη υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης στην ιστορία του θεσμού.

Ο τελευταίος πειρασμός

«Ο Χριστός πόνεσε 

κι από τότε ο πόνος άγιασε, 

πολέμησε ως την τελευταία στιγμή 

ο Πειρασμός να τον πλανέψει 

κι ο Πειρασμός νικήθηκε, 

σταυρώθηκε ο Χριστός, 

κι από τότε νικήθηκε ο θάνατος.»

 «Η δυαδική υπόσταση του Χριστού στάθηκε για μένα πάντα βαθύ, ανεξερεύνητο μυστήριο· η λαχτάρα, η τόσο ανθρώπινη, η τόσο υπεράνθρωπη, να φτάσει ο άνθρωπος ως το Θεό – ή πιο σωστά: να επιστρέψει ο άνθρωπος στο Θεό και να ταυτισθεί μαζί του· η νοσταλγία αυτή, η τόσο μυστική και συνάμα τόσο πραγματική, άνοιγε μέσα μου πληγές και πηγές μεγάλες. 
 Από τη νεότητά μου η πρωταρχική αγωνία μου, από όπου πήγαζαν όλες μου οι χαρές κι όλες μου οι πίκρες, ήταν τούτη: η ακατάπαυτη, ανήλεη πάλη ανάμεσα στο πνέμα και στη σάρκα. Μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες σκοτεινές δυνάμεις του Πονηρού· μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες φωτερές δυνάμεις τού Θεού· κι η ψυχή μου ήταν η παλαίστρα όπου οι δύο τούτοι στρατοί χτυπιούνταν κι έσμιγαν. Αγωνία μεγάλη· αγαπούσα το σώμα μου, και δεν ήθελα να χαθεί· αγαπούσα την ψυχή μου, και δεν ήθελα να ξεπέσει· μαχόμουν να φιλιώσω τις δύο αυτές αντίδρομες κοσμογονικές δυνάμες, να νιώσουν πως δεν είναι οχτροί, είναι συνεργάτες, και να χαρούν, να χαρώ κι εγώ μαζί τους, την αρμονία… 
Ποτέ δεν ακολούθησα με τόσο τρόμο την αιματωμένη πορεία του στο Γολγοθά, ποτέ δεν έζησα με τόση ένταση, με τόση κατανόηση αγάπη το Βίο και τα Πάθη τού Χριστού, όσο τις μέρες και τις νύχτες που έγραφα τον Τελευταίο Πειρασμό. Γράφοντας την εξομολόγηση ετούτη της αγωνίας και της μεγάλης ελπίδας του ανθρώπου ήμουν συγκινημένος τόσο που τα μάτια μου βούρκωναν· δεν είχα νιώσει ποτέ με τόση γλύκα, με τόσο πόνο να πέφτει στάλα στάλα το αίμα του Χριστού στην καρδιά μου. 
Γιατί ο Χριστός, για ν' ανέβει στην κορυφή της θυσίας, στο Σταυρό, στην κορυφή της εξαΰλωσης, στο Θεό, πέρασε όλα τα στάδια του αγωνιζόμενου ανθρώπου. Όλα, και γι' αυτό κι ο πόνος του μας είναι τόσο γνώριμος και τον πονούμε, κι η τελική νίκη του μας φαίνεται τόσο και δικιά μας μελλούμενη νίκη. Ό,τι είχε βαθιά ανθρώπινο ο Χριστός, μας βοηθάει να τον καταλάβουμε και να τον αγαπήσουμε και να παρακολουθούμε τα Πάθη του σαν να' ταν δικά μας πάθη. 
Αν δεν είχε μέσα του το ζεστό ανθρώπινο στοιχείο, δε θα μπορούσε ποτέ με τόση σιγουράδα και τρυφερότητα να αγγίξει την καρδιά μας· και δε θα μπορούσε να γίνει πρότυπο στη ζωή μας. 
Αγωνιζόμαστε κι εμείς, τον βλέπουμε κι αυτόν να αγωνίζεται και παίρνουμε κουράγιο· βλέπουμε, δεν είμαστε ολομόναχοι στον κόσμο, αγωνίζεται κι αυτός μαζί μας». 

Αποσπάσματα από τον πρόλογο του Νίκου Καζαντζάκη στο βιβλίο του «ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ», εκδ.ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ.