Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

 Από το 1967, η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο στις 2 Απριλίου, την ημέρα γενεθλίων του Δανού παραμυθά, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Το 2026, την ευθύνη της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου έχει αναλάβει ο Κυπριακός Σύνδεσμος Παιδικού Νεανικού Βιβλίου, ως το τμήμα της ΙΒΒΥ στην Κύπρο. Το μήνυμα έγραψε η βραβευμένη συγγραφέας και επί σειρά ετών Πρόεδρος του Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου Έλενα Περικλέους, ενώ την αφίσα φιλοτέχνησε η σπουδαία Κύπρια εικονογράφος Σάντρα Ελευθερίου.

 «Φύτεψε ιστορίες, και ο κόσμος θα ανθίσει»

Μια φορά κι έναν καιρό γεννήθηκε ένα παιδί, που λαχταρούσε να ζήσει καλύτερα από τους ήρωες των παραμυθιών — που απλώς έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Το παιδί μεγάλωσε και άλλαξε, διάβασε και έγινε Δον Κιχώτης, πολεμώντας ανεμόμυλους·
Έγινε Αλίκη, που έδωσε ζωή στο θαύμα·
Έγινε Ρομπέν των Δασών, σώζοντας τα δάση·
Έγινε λύκος, που συγκέντρωνε αγέλες που τραγουδούσαν στο φεγγάρι.

 

Τα χρόνια πέρασαν, όμως ο κόσμος έμεινε ανέγγιχτος από την αλλαγή που κάποτε είχε ονειρευτεί.
Κι όμως — το παιδί κατάφερε να συναρμολογήσει έναν ολοκαίνουργιο κόσμο μέσα σε μια ανθισμένη αυλή, γεμάτη με ό,τι αγαπούσε η καρδιά.

Πέρασαν κι άλλα χρόνια.
Και καθώς τα βιβλία ψιθύριζαν σοφία στην ψυχή, το παιδί ήξερε τι έπρεπε να γίνει.

 

Όταν ήρθε το φθινόπωρο, η γη οργώθηκε και οι σπόροι φυτεύτηκαν.
Ήρθε ο χειμώνας.
Το παιδί περίμενε υπομονετικά να λιώσει το λευκό κάλυμμα που τρεφόταν από τη συντροφιά των εκκολαπτόμενων βιβλίων.

 

Ύστερα ήρθε η άνοιξη. Τρυφερά φύλλα πετάχτηκαν από τους βλαστούς.
Οι κορμοί πάχυναν, τα κλαδιά τεντώθηκαν, τα μπουμπούκια ξεπρόβαλαν.
Η ψυχή του παιδιού άνθισε, γεμάτη χρώματα και αρώματα.

Και το καλοκαίρι;
Ήταν η εποχή για τις βάρκες, η εποχή των ιστιοφόρων, των αερόστατων, των ποδηλάτων… η εποχή των ταξιδιών, μακριά και παντού. παντού!

 

Τώρα το παιδί ήξερε — χωρίς καμία αμφιβολία:
Αυτός ήταν ο τρόπος να αλλάξει τον κόσμο: να γίνει σπορέας.
Σπορέας μαγικών ιστοριών, που σπέρνει λέξεις, καλλιεργεί εικόνες, θερίζει θαύματα, ποτίζει τη φαντασία.

 

Κι έτσι οι ιστορίες άρχισαν να μεγαλώνουν και να απλώνονται.
Και μετά;
Το παιδί κλάδευε με αγάπη, χαρίζοντας ανθοδέσμες στους περαστικούς.
Ανθοδέσμες ειρήνης, ελπίδας, δύναμης και πίστης στο αδύνατο.
Ανθοδέσμες μικρών θαυμάτων, για τον καθένα και την καθεμιά.

 

Κάθε άνοιξη, στις δύο Απριλίου, οι ιστορίες που είχε σπείρει το παιδί έκαναν τον κόσμο να φλέγεται από άνθιση.
Α, και μέσα από τα εργαστήρια κηπουρικής, η σοφία του θερισμού περνούσε σε μικρούς και μεγάλους.

Και ο κήπος του παιδιού έγινε ο Κήπος της Αγάπης,
και η αυλή, η Αυλή των Θαυμάτων,
καθώς ο μάγος κρατούσε πάντα τη θέση του, ξετυλίγοντας κόκκινες κλωστές αφήγησης μέσα στον άνεμο.»

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

  

Η 21η Μαρτίου –ημέρα εαρινής ισημερίας και πρώτη ημέρα της άνοιξης- έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Με την ευκαιρία αυτή δημοσιεύουμε ένα σύντομο κείμενο της Ελληνίδας ποιήτριας Κικής Δημουλά για την ποίηση…

 

 «…Πιστεύω ότι η ποίηση βοηθάει, όσο το κερί που ανάβουμε μπαίνοντας σ' ένα έρημο καταργημένο ξωκλήσι, με φευγάτους όλους τους αγίους. 
 Ωφελεί όσους την αγαπούν, επειδή βρίσκουν εντός της μικρά κομματάκια από σκισμένες φωτογραφίες του ψυχισμού τους. 
 Περισσότερο και πιο σωστά ωφελεί εκείνους που πιστεύουν στη μαγεία της. Που δεν θέλουν να θέσουν τον δάκτυλό τους επί τον τύπον της κατανόησής της. 
 Ωφελεί, υπερκόσμια, εκείνον που την ασκεί και μόνον κατά τη διάρκεια της άσκησης, επειδή τότε μόνον τον βγάζει από το σώμα του, τον σταθεροποιεί σε μιαν αιώρηση απ' όπου αυτός παρακολουθεί, σαν σε χειρουργείο, τον προσωρινό θάνατο της μικρότητάς του. 
 Ωφελεί κυρίως τη γλώσσα. Την περισυλλέγει από τους μεγάλους κάδους της βιασύνης και τη μεταγγίζει με σέβας στο τόσο δα μπουκαλάκι του αγιασμού, μια γουλιά, όσο ακριβώς χρειάζεται να πιει η ουσία.
  Τέλος, η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο…» 
 Κική Δημουλά 

«Μαλαματένια λόγια»

 Μάνος Ελευθερίου (12 Μαρτίου ΄38 –22 Ιουλίου ΄18)

Αυτοβιογραφική αφήγηση – Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

 

«Το μόνο που θυμάμαι από τα χρόνια μετά το στρατό είναι η μανιακή μου επιμονή να γίνω καλύτερος στο γράψιμο, τίποτε άλλο –άρα, για να μη θυμάμαι σημαίνει ότι δεν μεγάλωνα- πήγαινα πίσω, πριν τη γέννησή μου –«σε χώρες αναμάρτητες» κλπ, τι πόνος, όμως, οι αναμνήσεις…

Γράφω πάρα πολύ δύσκολα. Βέβαια, θα μου πεις ότι έχω κάνει μια τεράστια εκδοτική δουλειά. Πράγματι. Αυτό σημαίνει ότι δουλεύω πολύ όλη μέρα. Τώρα τι έχει βγει απ’ όλη αυτή τη δουλειά, πόσο αξίζουνε αυτά τα πράγματα, δεν ξέρω!

 Δεν ξέρω αν όσα έγραψα θα ενδιαφέρουν τις επόμενες γενιές. Αν βρεθεί κάποιος  που θα βρει κάτι, ένα αποκούμπι ή θα του δώσω μια χαρά ύστερα από είκοσι, τριάντα χρόνια…

Γράφω για να έχω φίλους… Για να έχω αγάπη… Γράφω για να εξευμενίσω τον θάνατο, να μου δώσει ένα καλό τέλος…»

Ηχήστε οι σάλπιγγες!

  Στις 27 Φεβρουαρίου 1943 έφευγε από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών, ο σπουδαίος Έλληνας ποιητής Κωστής Παλαμάς...

«Εκείνη, την θλιβερή, για την πνευματική Ελλάδα, ημέρα (28-2-1943), στην κηδεία του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά, όταν όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, το φέρετρο του έγινε λάβαρο, μια ρομφαία, ένα αιχμηρό σπαθί στο στήθος του κατακτητή. Και ο σκλαβωμένος ελληνισμός όρθωσε το ανάστημα του και μετέτρεψε την κηδεία σε μεγάλη αντιστασιακή εκδήλωση…»

Από νωρίς το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου πλήθος λαού άρχισε να συγκεντρώνεται στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας για να αποτίσει το ύστατο χαίρε στον μεγάλο ποιητή, αλλά και για να εκφράσει τα αντικατοχικά του αισθήματα.

Ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός  απήγγειλε το ποίημα Παλαμάς, που είχε γράψει τα χαράματα της 28ης Φεβρουαρίου προς τιμήν του μεγάλου ποιητή:

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές, 
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα... 
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές 
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα ! 

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένα βουνό 
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα, 
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό, 
ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα; 

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά, 
Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια, 
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά 
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια 

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας 
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη, 
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !", 
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη ! 

 Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές, 
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα... 
Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές 
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα ! 

ΠΗΓΗ: https://www.sansimera.gr/

Γ. Σουρής, «ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ»

 (Ανάρτηση ιστολογίου  http://booksyros.blogspot.com/ )

 

«Τι θέλει ο λαός αυτός ο αποβλακωμένος,

που μασκαράς ξεκάλτσωτος εβγήκε στο σεργιάνι,

κι εδώ κι εκείθε πιλαλά καταμουντζουρωμένος;

Δεν θέλει τίποτα, καλό μουντζούρωμα του φθάνει

Μουντζούρα για τη μούρη του και άλλο δεν γυρεύει,

ο ίδιος μασκαρεύεται αντί να μασκαρεύει.

 

Ποτέ τους Κυβερνήτας του δεν θέλει να πειράξει,

κι αν κάποτε με τ’ όνομα του κλέφτη τούς στολίζει,

όμως ως κάτω χαιρετά του κλέφτη το αμάξι,

και με τα δυο του γόνατα εμπρός του γονατίζει.

Έπειτα ο κυρίαρχος έχει κι αυτή τη χάρη,

να τρέμει για τη φυλακή, να φεύγει το στιλιάρι.

 

Μπορεί να μουντζουρώνεται με τιγανιού μουντζούρα,

να γίνεται και γάδαρος, να σέρνεται, να σέρνει,

αλλ’ όχι να φορεί ποτέ και άρχοντος φιγούρα….

δεν αγαπά να δέρνεται, δεν αγαπά να δέρνει.

Αφού αφήνει φανερά καθένας να τον κλέβει,

τι θα κερδίσει τάχατε και αν τους μασκαρεύει;

Μετρό του Λονδίνου: 40 χρόνια ποίηση

 ( ΠΗΓΗ: diastixo.gr)

  

Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τότε που η ποίηση μπήκε στην καθημερινότητα των εκατομμυρίων επιβατών του μετρό του Λονδίνου, με το πρόγραμμα Poems on the Underground,που αντικαθιστά διαφημίσεις με στίχους κλασικών και σύγχρονων ποιητών και ποιητριών.

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε το 1986 από την Αμερικανίδα συγγραφέα Τζούντιθ Τσερνέικ (Judith Chernaik), η οποία ήθελε να κάνει την ποίηση προσβάσιμη σε όλους. Από τότε, περισσότερα από 600 ποιήματα έχουν κοσμήσει τα βαγόνια του μετρό του Λονδίνου, από έργα του Σαίξπηρ και του Κιτς μέχρι ποιήματα σύγχρονων δημιουργών από όλο τον κόσμο. Για τον εορτασμό των τεσσάρων δεκαετιών του προγράμματος, μια νέα σειρά από αφίσες παρουσιάζει έργα που υμνούν την πόλη, τη διαφορετικότητα και την ανθρώπινη επαφή.

Στα τέλη Ιανουαρίου, ποιητές των οποίων τα έργα έχουν προβληθεί μέσω του προγράμματος συγκεντρώθηκαν σε έναν σταθμό του μετρό του Λονδίνου για να τιμήσουν την 91χρονη σήμερα Τσερνέικ, η οποία μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη στην αγγλική πρωτεύουσα τη δεκαετία του 1970 και ερωτεύτηκε την πόλη και την πολιτισμική της κληρονομιά. «Η ποίηση είναι κομμάτι της κληρονομιάς κάθε κατοίκου του Λονδίνου», δήλωσε.

Σημειώνεται ότι η Τζούντιθ Τσερνέικ ακόμα και σήμερα συμμετέχει στην επιτροπή που επιλέγει τα ποιήματα που προβάλλονται στο μετρό του Λονδίνου, τα οποία αλλάζουν τρεις φορές τον χρόνο.

«Φεβρουάριος»

Κωστής Παλαμάς, 
περιοδικό ΕΣΤΙΑ, 27 Φεβρουαρίου 1883 
(Απόσπασμα)

Απ’ το παράθυρο στα βάθη μακριά, 
ο κάμπος ξεχωρίζει, 
και φαίνεται η αποκριά 
μέσα στο δρόμ’ όλη βοή που τριγυρίζει 
Είν’ ο καιρός όπου τρελή γιορτάζ’ η χώρα, 
και σιέται η μυγδαλιά με κάλλη ανθοφόρα. 

Φτωχός ο κάμπος μας, μα όχι και γυμνός, 
αφού είν’ ασπροντυμένος. 
Μοιάζει με νιο που αχαμνός 
κι απ’ την αρρώστια κάτασπρος ειν’ ο καημένος. 
Στο δρόμο άμαξες, μεθύσι, προσωπίδες, 
και ρίχνει ο ουρανός βροχής ρανίδες. 

 Τι τάχα να είσαι θλιβερή, ψιλή βροχή, 
που αργά κι αγάλι ‘γαλι 
μας έρχεσαι την εποχή 
που τα νυφιάτικα η μυγδαλιά έχει βάλει; 
Η φύσις κλαίει τη χειμωνιά που την παγώνει, 
ή κλαίει από χαρά στο Μάρτη που σιμώνει; 

ΠΗΓΗ: https://itzikas.wordpress.com