Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

«Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον»

 


«Γι' αυτούς δεν έχει σημασία το πέταγμα, αλλά το φαγητό. Όμως για τούτον εδώ το γλάρο, μετρούσε πολύ περισσότερο η χαρά τού να πετάει». Το πέταγμα στην πραγματικότητα είναι η μεταφορά που κάνει την ιστορία αυτή υψηλού νοήματος.

«Οι πιο πολλοί γλάροι το μόνο που μπαίνουν στον κόπο να μάθουν είναι οι βασικές αρχές της πτήσης -δηλαδή πως να πετούν για να φτάσουν από την ακροθαλασσιά στην τροφή τους και πάλι πίσω», γράφει ο συγγραφέας Richard Bach σε αυτή την αλληγορία για ένα μοναδικό πουλί που ονομάζεται Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον.

 Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον, η πιο πολυσυζητημένη, γεμάτη έμπνευση ιστορία της εποχής μας, αφηγείται τη ζωή ενός πουλιού, που είναι αποφασισμένο να μην είναι συνηθισμένο.

Αυτό το μοντέρνο κλασικό best seller είναι ένα παραμύθι για την αναζήτηση υψηλού νοήματος στη ζωή, ακόμη κι αν το σμήνος σου, η φυλή ή η γειτονιά σου βρίσκει τη φιλοδοξία σου απειλητική (Κάποια στιγμή ο αγαπημένος μας γλάρος εξορίζεται από το ίδιο του το σμήνος!)

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα…

 (Απόσπασμα από το βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη)

 


Μια μέρα κάθισε και παίδεψε το κεφάλι του. Το 'βαλε κάτω και το παίδεψε, το 'πλεξε όπως είδε να κάνουν οι γύφτοι με το καλάθι. Στο τέλος το βρήκε: Θα 'πιανε φιλία με τα βιβλία. Θα γύρευε να μάθει από κει, αυτά που του 'κρυβαν οι μεγάλοι πίσω απ' τα παραμύθια που λέγανε αυτοί οι μικροί χάρτινοι «παππούδες» που κάθονται στα γόνατά σου και σου λένε τις ιστορίες τους χωρίς καμώματα και παρακάλια.

Μα στο χωριό, που δούλευε παραπαίδι, δεν είχε χαρτοπουλειά. Έπρεπε, λοιπόν, να παρακαλέσει κανένα μπάρμπα απ' αυτούς που κατεβαίνανε στην πολιτεία και πουλούσανε το καλαμπόκι τους να του φέρει ένα. Και μια μέρα αυτό έγινε. Έπιασε έναν τέτοιο γερούλη, του 'βαλε στη χούφτα καναδυό μεταλλίκια και, «σε παρακαλώ», του λέει, «αν βρεις, εκεί που πας, κανένα βιβλίο που να λέει καλές ιστορίες, πάρ' το μου. Ε; Πολύ θα σε περικαλέσω, όμως...»

Έβαλε ο παππούς τα μεταλλίκια στην απαλάμη του και του τα 'δωσε πίσω. «Πάρ' τα», του λέει. «Αν τα χαρτιά λένε καλά παραμύθια... μου τα λες και μένα και ξεχρεώνουμε… Σύμφωνοι;».

Σε τρεις μέρες του 'φερε ένα χαρτί, λίγο πιο χοντρό απ' το βαγγέλιο, και του το 'δωσε.

Το παιδί τ' άνοιξε τρέμοντας. Ήταν σαν μικρό σπιτάκι, «Ιστορία Σεβάχ του Θαλασσινού» έλεγε το ξώφυλλό του. Αυτό ήταν! Το παιδί έπεσε πάνου στο βιβλίο με τα μούτρα. Και το διάβαζε, το διάβαζε ολόκληρο το χειμώνα. Το διάβαζε και ξανά το διάβαζε και πάλι το ξαναδιάβαζε, και το 'μαθε νεράκι. Κείνος ο μπάρμπας, που του το 'χε φέρει, τ' άκουε και τρέμανε τα μουστάκια του. Όμορφο βιβλίο. Μόνο που είχε μια παραξενιά. Έλεγε την ιστορία του μονάχα σ' όποιον ήθελε.

Ώσπου να κλείσει κείνη η χρονιά, είχε καταπιεί κι άλλα καμιά δεκαριά βιβλία.

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

Το βιβλιοπωλείο κλείνει…

 αλλά οι αναγνώστες μένουν μέσα!

 


Το βράδυ της Παρασκευής 16 Οκτωβρίου, όταν τα φώτα της πόλης χαμήλωσαν, ένα βιβλιοπωλείο, Public, Golden Hall, δεν έκλεισε. Έστρωσε χαλιά, άναψε αμπαζούρ και άνοιξε τις πόρτες του σε 20 αναγνώστες και αναγνώστριες που ήρθαν με έναν μόνο σκοπό: να περάσουν τη νύχτα ανάμεσα σε βιβλία και να διαβάσουν πρώτοι στην Ελλάδα το νέο μυθιστόρημα του Sebastian Fitzek Ο γείτονας, πριν φτάσει στα ράφια.

Οι παρευρισκόμενοι έζησαν το βιβλιοπωλείο με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο, με silent reading, μενού εμπνευσμένο από τις σελίδες του ίδιου του βιβλίου, διαδραστικά παιχνίδια και, φυσικά, διανυκτέρευση ανάμεσα στα βιβλία.

Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς ήταν η εμφάνιση του Sebastian Fitzek, σε ζωντανή σύνδεση από το Βερολίνο. Μίλησε για το νέο του βιβλίο και απάντησε στις ερωτήσεις του κοινού.

Ήταν μια μοναδική εμπειρία, γιατί κάποιες ιστορίες σε κρατούν ξύπνιο.

 Και αυτή τη φορά, οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες έμειναν παρέα με αυτές μέχρι το πρωί.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο με ένα ΚΛΙΚ στην διεύθυνση: Μια νύχτα στο βιβλιοπωλείο

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026

Ζαν Πολ Σαρτρ: Νόμπελ Λογοτεχνίας

 

Στις 22 Οκτωβρίου 1964 η Σουηδική Ακαδημία απένειμε στον Ζαν Πολ Σαρτρ το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας  «για το έργο του, το οποίο, πλούσιο σε ιδέες και γεμάτο από το πνεύμα της ελευθερίας και της αναζήτησης της αλήθειας, άσκησε εκτεταμένη επιρροή στην εποχή μας».

Ο Ζαν Πολ Σαρτρ αρνήθηκε αμέσως την τιμή και τα 53.000 δολάρια που τη συνοδεύουν». Η επιστολή του με την οποία ενημέρωνε τη Σουηδική Ακαδημία ότι θα αρνιόταν το βραβείο Νόμπελ, αν του προσφερόταν, έφτασε αφού η κριτική επιτροπή είχε ήδη αποφασίσει ότι ο Γάλλος υπαρξιστής θα είναι ο νικητής.

Σε δηλώσεις του στον τύπο εξήγησε τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφασή του:

«Ο συγγραφέας πρέπει να αρνηθεί να μετατρέψει τον εαυτό του σε όργανο, ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει κάτω από τις πιο τιμητικές περιστάσεις, όπως στην προκειμένη περίπτωση. Αυτή η στάση είναι φυσικά, εντελώς δική μου και δεν περιέχει καμία κριτική σε όσους έχει ήδη απονεμηθεί το βραβείο. Αν υπογράφω τώρα ως Jean-Paul Sartre, δεν θα είναι το ίδιο πράγμα με το να υπογράψω ως ο βραβευμένος με Νόμπελ Jean-Paul Sartre».

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026

Στ. Μάινα: «Αρόδου»- Εκδ.ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 Ο Στέλιος Μάινας γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου. Είναι καταξιωμένος ως  ηθοποιός στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, αλλά και ως συγγραφέας.

 Ο Μιχάλης τα ξέρει τα νερά, όσο κι αν με τα χρόνια η μπούκα είχε αλλάξει. Ευτυχώς όλα πηγαίνουν κατ’ ευχήν και φτάνουν στο γουέτινγκ πόιντ χωρίς προβλήματα, ένα μίλι απ’ το καραμοσάλι της γέφυρας. Νύχτα πια, και η μύτη της Χερσονήσου Καουλούν δεσπόζει κατάφωτη. ..

Γεννημένος σ’ ένα καΐκι στη Μαύρη Θάλασσα, ο Μιχάλης μεγάλωσε με το αλάτι του πελάγου στις φλέβες του. Απ’ τα καΐκια των προγόνων του μέχρι τα γκαζάδικα, τα κάργκο και τα τζενεράλια, τα ταξίδια τον έφεραν μακριά, αλλά η θάλασσα του πήρε περισσότερα απ’ όσα του χάρισε…

Στο Χονγκ Κονγκ, καθώς παραγγέλνει ένα γαμπριάτικο κοστούμι στον παλιό του ράφτη, η ζωή του περνά σαν φευγαλέα αντανάκλαση στα νερά του λιμανιού. Λίγες μέρες απομένουν μέχρι να δέσει για πάντα το καράβι του. Έχει σχέδια, όνειρα, μα πάνω απ’ όλα έχει τη θάλασσα μέσα του.

Κι όταν κουβαλάς τη θάλασσα μέσα σου, κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια θα είναι η τελευταία σου ρότα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026

Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών

 Το 1957 το Νόμπελ Λογοτεχνίας απονεμήθηκε στον Αλμπέρ Καμί . Λίγες ημέρες μετά ο συγγραφέας έσπευσε να γράψει μία επιστολή στο δάσκαλό του, γιατί ήταν εκείνος που ξεχώρισε το ταλέντο του. Ίσως χωρίς την ενθάρρυνσή του να μη γινόταν σπουδαίος συγγραφέας και δεν θα είχε τιμηθεί με Νόμπελ…

 


 19 Νοεμβρίου 1957

 Αγαπητέ Κύριε Ζερμέν

  Αφήνω την αναστάτωση που με περιτριγυρίζει αυτές τις μέρες να υποχωρήσει για λίγο, πριν σας μιλήσω από τα βάθη της καρδιάς μου. Μόλις μου δώσανε μια υπερβολικά μεγάλη τιμή, την οποία ούτε επιζητούσα ούτε επιδίωξα.

Αλλά όταν άκουσα την είδηση, η πρώτη μου σκέψη, μετά τη μητέρα μου, ήσασταν εσείς. Χωρίς εσάς, χωρίς το στοργικό χέρι που απλώσατε στο μικρό φτωχό παιδί που ήμουν, χωρίς τη διδασκαλία και το παράδειγμά σας, τίποτα απ’ όλα αυτά δε θα είχε συμβεί.

Δεν νομίζω ότι σημαίνει και πολλά αυτού του είδος η τιμή. Αλλά τουλάχιστον μου δίνει την ευκαιρία να σας πω τι υπήρξατε και ακόμα είστε για μένα, και για να σας διαβεβαιώσω πως οι προσπάθειές σας, η δουλειά σας, και η γενναιοδωρία που αφιερώσατε σε αυτήν, ακόμα επιζούν σε ένα από τα σχολιαρόπαιδά σας το οποίο, παρά τα χρόνια που πέρασαν, δεν έχει παύσει να είναι ο ευγνώμων μαθητής σας. Σας εναγκαλίζομαι με όλη μου την καρδιά.

Αλμπέρ Καμί

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026

Νέο ξεκίνημα, νέες αναγνώσεις…

  


Στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ερμούπολης πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου η πρώτη για την νέα αναγνωστική περίοδο συνάντηση των μελών της Λέσχης Ανάγνωσης Ερμούπολης «ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ», που φέτος συμπλήρωσε 20 χρόνια λειτουργίας της. Η συνάντηση είχε «επετειακό χαρακτήρα»  -παλιά και νέα μέλη ευχήθηκαν να συνεχιστεί η δράση της Λέσχης Ανάγνωσης για πολλά-πολλά χρόνια ακόμη- γι’ αυτό και πριν από τη συζήτηση γύρω από το βιβλίο της Χριστίνας Πουλίδου «ΠΕΡΑ» ΔΩΘΕ», έσβησαν τα κεράκια της τούρτας για τα 20ά γενέθλια!

Στη συνέχεια τα μέλη συζήτησαν, σχολίασαν, επισήμαναν αποσπάσματα από το βιβλίο που ξεχώρισαν, για να συμφωνήσουν τελικά πως το βιβλίο αυτό, που αναφέρεται στην Ερμούπολη της ακμής του 1840 και στη συνέχεια της αρχής παρακμής της, είναι πολύ αξιόλογο και καλό είναι να διαβαστεί από πολλούς αναγνώστες, ιδιαίτερα από όσους μένουν στην πόλη του Ερμή.

Για τη συνάντηση Οκτωβρίου συμφωνήθηκε να διαβαστεί το μυθιστόρημα «Το βιβλιοπωλείο με τις μαύρες γάτες» του Piergiorgio Pulixxi , εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Ένα αστυνομικό θρίλερ με πρωταγωνιστές τα μέλη  της Λέσχης Ανάγνωσης «Οι ντετέκτιβ της Τρίτης», γεμάτο εκπλήξεις και ειρωνεία. Ένα μυθιστόρημα που μιλάει για βιβλία και αποτίει φόρο τιμής στα κλασικά του είδους.