«ΠΕΡΑ ΔΩΘΕ»

 Χριστίνα Πουλίδου – Εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

 

«Ξερότοπος ήταν το νησί, τέσσερις χιλιάδες αριθµούσε, όταν η Χίος πριν την καταστροφή της αριθµούσε πάνω από εκατόν είκοσι χιλιάδες. Κι αν οι Χιώτες ήρθαν το ’22, το ’24 ήρθαν οι Ψαριανοί. Γέµισε τότε η παραλία καλύβες, πάνω από χίλιες απλώθηκαν στην αιµασιά. Οι άνθρωποι που κατέφυγαν εκείνα τα χρόνια στη Σύρο ταλαιπωρηµένοι ήταν, φτωχοί και δυστυχισµένοι, ωστόσο ήταν έντιµοι βιοπαλαιστές και δηµιουργικοί. Χωρίς πολλά λόγια, πήραν τη ζωή τους στα χέρια τους. Πρώτα βάφτισαν τον τόπο όπου εγκαταστάθηκαν Ερµούπολη και µετά τον έφτιαξαν πόλη…»

Η οικογένεια Χωρέµη, ξεριζωµένη από τη γενέτειρά της τη Χίο, για να γλιτώσει από τη σφαγή του 1822, ξαναχτίζει µε επιµονή και πίστη στην πρόοδο τη ζωή της στη Σύρο, όπου στη διάρκεια των χρόνων συγκεντρώνονται πρόσφυγες και κατατρεγµένοι από διάφορες περιοχές της Μεσογείου. Οι οικονοµικές δραστηριότητες της οικογένειας συνδέονται µε τη ραγδαία ανάπτυξη της Ερµούπουλης και την ανάδειξή της σε εµπορικό και ακτοπλοϊκό κέντρο στα µέσα του 19ου αιώνα.

Μια πανοραµική αποτύπωση της ανόδου και της πτώσης µιας πόλης και ενός νησιού, που γίνεται χωνευτήρι διαφορετικών εθνοτικών οµάδων. Ένα συναρπαστικό µυθιστόρηµα για το πώς οι µυλόπετρες της ιστορίας διαµορφώνουν την πορεία µιας οικογένειας.

Μάνος Ελευθερίου: 1938-2018

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

 Δεν είσαι συ το αίμα της φωτιάς 

 εσύ που ανοίγεις τη πληγή

 με το μαχαίρι την αυγή 

Ο ποιητής είναι παράθυρο ανοιχτό 

 στην εξουσία των καιρών 

 κι έχει τη μνήμη των νεκρών. 

Μιλά τη γλώσσα του Θεού 

 με τη φωνή του κεραυνού. 

 Μιλά τη γλώσσα του Θεού 

 κι έχει τα μάτια του παντού. 

 Δεν είσαι εσύ αυτός που με κρατά 

 με δυο μαχαίρια σταυρωτά 

 κι έχει στους ώμους του πουλιά. 

Ο ποιητής φοράει τον ήλιο στα μαλλιά 

 κι ανήκει χώρια καθενός 

 θάλασσα είναι κι ουρανός. 

Μιλά τη γλώσσα του Θεού 

 με τη φωνή του κεραυνού. 

 Μιλά τη γλώσσα του Θεού 

 κι έχει τα μάτια του παντού. 

 Λέσχη Ανάγνωσης ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ: Εδώ και 8 χρόνια(22 Ιουλίου 2018) ο αγαπημένος ποιητής- στιχουργός- λογοτέχνης Μάνος Ελευθερίου βρίσκεται στη γειτονιά των αγγέλων, πάνω σε ένα συννεφάκι για να παρακολουθεί από ψηλά την αγαπημένη του Σύρα με κείνο το γνωστό διακριτικό, αλλά γλυκό χαμόγελό του!
Όσο θα ακούμε τα τραγούδια του, θα ψιθυρίζουμε τους στίχους του και θα διαβάζουμε τα βιβλία του, ο Μάνος Ελευθερίου θα βρίσκει πάντα μια  θέση στην καρδιά μας!  

Μ. Καραγάτσης: Είναι το καλοκαίρι

 («Η μεγάλη χίμαιρα»-Εκδ. ΕΣΤΙΑ)

 

«Είναι το καλοκαίρι· τώρα που, ύστερ’ απ’ τους ανοιξιάτικους οργασμούς, μεστώνουν οι ορμές. Τα δόντια, καθώς δαγκώνουν τους καρπούς, λες και βουτάν σε χυμούς ανθρώπινου κορμιού.

Οι επίμονοι ιδρώτες σκορπάν οσμές γονιμικά ερεθιστικές. Τα λεύτερα κορμιά προσφέρονται στο χάδι του ανέμου, του ήλιου, του ματιού...

Είναι το καλοκαίρι. Οι άνθρωποι με μάτια ανήσυχα κοιτούν τους ορίζοντες, αναζητώντας το σύννεφο με τη βροχή· λαχταρώντας το δροσερό υετό, που θα τους λυτρώσει απ’ τις δυναμικές ατονίες τους. Με ψυχές λαφιασμένες γυρεύουν ένα παρήγορο ύπνο, που δε λέει να ‘ρθει.

Τα κρεβάτια είναι πολύ στενά, τα σεντόνια πολύ ζεστά, τα κορμιά πολύ υγρά. Η μέρα έρχεται γρήγορα, να ξεδιαλύνει τα πονηρά όνειρα· κι η νύχτα αργά, να χύσει βάλσαμο στις ανησυχίες. Είναι το καλοκαίρι…» 

 

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού

Γιάννης Ρίτσος – Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

 

Όλος ο κόσμος γέμισε λουλούδια και πουλιά.

Ο κάμπος κουδουνίζει απ’ τις χαρούμενες φωνές τους.

Κουδούνια στους λαιμούς των γαϊδουριών. Κουδούνια στ’ αφτιά του ήλιου. Κουδούνια στην άκρη των φύλλων. Κουδούνια στις πλεξούδες των κοριτσιών.

Όλα χορεύουνε στο φως και κουδουνίζουν.

Κι ο παππούς βγήκε στη λιακάδα να πλέξει 

με χλωρά κλαδιά μικρά καλάθια,

για να μαζέψει κούμαρα κι αυγά περιστεριών.

ΚΑΝΑΜΕ τόπι εμείς κείνη τη σφαίρα που ‘χε ο δάσκαλος για το μάθημα της γεωγραφίας και την κυλάμε στον πράσινο κάμπο με τα μικρά χαμομήλια.

Τώρα είναι όλα φωτεινά και ρόδινα.

Εμείς το ξέραμε από πριν πως γρήγορα θα ‘ρχότανε το καλοκαίρι

κι ας μην το ‘γραφε το ημερολόγιο.

 

Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο

  

Ιστορίες από 20 διαφορετικές χώρες μάς ταξιδεύουν στη μαγεία του ποδοσφαίρου και καταδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο αγγίζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η μέρα που ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου έπαιξε στις λάσπες ενός χωριού για χάρη ενός παιδιού, ο άνθρωπος που το ποδόσφαιρο τον έσωσε από μία γενοκτονία, ένα παιδί που βλέπει με τα μάτια της ψυχής, η πρώτη γυναίκα σταρ του ποδοσφαίρου που "μπορούσε να κάνει ό,τι κάνουν οι άντρες", ένας σκύλος που έγινε το σύμβολο μιας ομάδας...

Αυτές και πολλές ακόμα γνωστές και, κυρίως, άγνωστες ιστορίες για το πιο αγαπημένο παιχνίδι του πλανήτη, που, παρά τα όσα πιθανόν έχεις ακούσει, δεν είναι απλά 22 μαντράχαλοι που κυνηγάνε μια μπάλα σε κάτι χορτάρια.

"Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΑΣΘΕΝΗΣ"

 Alex Michaelides – Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

 

Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ που έχει διαβαστεί από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο και φυσικά όχι «τυχαία»!

Η Αλίσια Μπέρενσον μία επιτυχημένη ζωγράφος ζει με τον σύζυγό της Γκάμπριελ, καταξιωμένο και περιζήτητο φωτογράφο μόδας. Ένα  βράδυ που επιστρέφει ο Γκάμπριελ στο σπίτι η Αλίσια τον πυροβολεί 5 φορές και από εκείνη τη στιγμή αρνείται να ξαναμιλήσει και οδηγείται σε ψυχιατρικό ίδρυμα.  Ο ιατροδικαστικός ψυχοθεραπευτής Θίο Φέιμπερ αναλαμβάνει προσωπικά να «ξεκλειδώσει» το μυστήριο της σιωπής της Αλίσια…

Το βιβλίο αυτό του Alex Michaelides συζητήθηκε και σχολιάστηκε στη συνάντηση των μελών της Λέσχης Ανάγνωσης Ερμούπολης «ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ». Γενική ήταν η πεποίθηση, ότι πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα μυθιστορήματα που διαβάστηκε στις συναντήσεις της Λέσχης. Η περιγραφή των χαρακτήρων και κυρίως η απρόοπτη ανατροπή των δεδομένων της ιστορίας ήταν το «κερασάκι στην τούρτα», σημείο που ξάφνιασε, αλλά και εντυπωσίασε τους αναγνώστες! Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί μία και δύο φορές!

Για τον πατέρα…

 

 

Τον θυμάμαι να έρχεται το δείλι

δείχνοντας κουρασμένος!

Κι όπως καθόμαστε από τα πριν στο παραθύρι,

η αδελφούλα μου κι εγώ,

τρέχαμε και συναγωνιζόμαστε

ποιος στην αγκάλη του πιο γρήγορα θα πέσει!

Χαμογελούσε εκείνος, μας αγκάλιαζε

κι όλο χαρές κι οι τρεις αγκαλιασμένοι

τρέχαμε ν’ αγκαλιάσουμε τη μητέρα…

                                      «ΣΕΙΡΙΟΣ»