Είναι όμορφη η ζωή, αδερφέ μου!

Συγγραφέας: Ναζίμ Χικμέτ 

 Από τον Εκδοτικό Οίκο Α. Α. Λιβάνη, κυκλοφορεί το βιβλίο "Είναι όμορφη η ζωή, αδερφέ μου" του Ναζίμ Χικμέτ σε μετάφραση της Λιάνας Μυστακίδου.
 «Να πάρει», σκέφτηκα και κοίταξα την Ανούσκα. Δε θα ξαναδώ αυτό το μέτωπο, αυτό το στόμα, αυτή τη μύτη, αυτά τα μάτια… Δε θα ξανανιώσω αυτή την εγγύτητα που αισθάνεται ένας άνθρωπος για κάποιον άλλο, αυτή την οικειότητα, την εμπιστοσύνη που βουρκώνει τα μάτια μου. 
Ξέρω ότι όλες αυτές οι σκέψεις είναι ρομαντικές. Εδώ και τόσα χρόνια η ζωή μου είναι ρομαντική. Είναι ο ρομαντισμός του επαναστάτη που καλπάζει πάνω στο άλογό του. Ίσως είναι βασανιστικός, ίσως αιμοσταγής, ποιος ξέρει... 
Πού τρέχει ο έφιππος; Τις περισσότερες φορές στο θάνατο. Αλλά για μια ζωή πιο όμορφη, πιο δίκαιη, πιο γεμάτη, πιο βαθιά..."

Μια δημόσια βιβλιοθήκη για ...πουλιά!

Ας πούμε πως έχεις μια βιβλιοθηκονόμο που περνά τα καλοκαίρια της τρέχοντας ένα μη κερδοσκοπικό πρόγραμμα ανάγνωσης και έναν ξυλουργό που αγαπάει τα πουλιά, τι θα πάρεις αν συνδυάσεις τα πράγματα που αγαπούν; Μια δημόσια βιβλιοθήκη για πουλιά, φυσικά…

Η ιδέα της Rebecca και του Kevin προήλθε από το The Piip-Show, μια ταΐστρα πουλιών στη Νορβηγία που ήταν φτιαγμένη σαν μπαρ. Σκέφτηκαν πως φυσικά και τα πουλιά χρειάζονται ένα μπαρ αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζονται είναι βιβλία. Το σλόγκαν τους είναι “Δημόσια Βιβλιοθήκη του Belmont για πουλιά: τρέφοντας το μυαλό των πουλιών της Virginia”…

Ο Οδυσσέας Ελύτης εξηγεί…

… πώς έγραψε το Άξιον Εστί ! 

 «Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του '48 με '51. Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί - πόλεμος, Kατοχή, Kίνημα, Εμφύλιος - δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. 
Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ήταν κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγυρίζανε μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουνα, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλαιψε αιώνες για να υπάρξει. 

Αισιοδοξία

Ένα από τα τελευταία κείμενα του Καρυωτάκη, 

γράφτηκε τον Απρίλιο-Μάιο του 1928 

και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη Νέα Εστία 

(1 Αυγούστου 1929) λίγο μετά το θάνατο του ποιητή. 

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει 

στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου. 

Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση 

μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού 

θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού, 

και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράσει.

“Είμαστε η γνώμη των άλλων για μας”

Του Νικόλα Σμυρνάκη* 

 Είμαστε η γνώμη των άλλων για μάς. Αν μας πιστεύουν όμορφους, νιώθουμε όμορφοι. Μόνο που τη γνώμη των άλλων για εμάς μπορούμε να την επηρεάσουμε εμείς. Αν νιώθουμε όμορφοι, φαινόμαστε όμορφοι, μας βλέπουν όμορφους, πιστεύουν ότι είμαστε όμορφοι, επιβεβαιώνουμε ότι είμαστε όμορφοι. Τελικά, είμαστε ό,τι αποφασίζουμε ότι είμαστε.
Σήμερα έλαβα το εξής «πάνγλυκο» όσο και υπέροχο μήνυμα το οποίο μου υπενθύμισε αυτό που μόλις διαβάσατε. Το μήνυμα είναι το εξής: “Κάνε τον κόσμο χαρούμενο και ευτυχισμένο! Έχεις γεννηθεί γι’ αυτό!”. Πριν οποιοσδήποτε βρεθεί να μου πει ότι έχεις γεννηθεί για κάτι τόσο καταπληκτικό, αποφάσισα να το πιστέψω πρώτα εγώ. Δεν είχε σημασία αν ίσχυε ή όχι, σημασία είχε ότι το πίστευα.

Μια «ΡΟΔΙΑ» κόντρα στην κρίση!

Σε μια εποχή που η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει αρνητικά την κίνηση στην «αγορά» -ακόμη και βασικών ειδών- είναι απορίας άξιο πώς καταφέρνουν κάποια καταστήματα και συνεχίζουν την-συχνά μοναχική- πορεία τους! Τι είναι εκείνο που «πείθει» και ενθαρρύνει τους ιδιοκτήτες να επιμένουν στην επιλογή τους, ιδιαίτερα, όταν μιλάμε για το χώρο του βιβλίου, δεδομένου ότι οι Έλληνες δεν έχουμε τη φήμη «πιστών» της ανάγνωσης;
 Η «ΡΟΔΙΑ», γνωστό βιβλιοπωλείο τις τελευταίες δεκαετίες στην παραλία της Ερμούπολης,είναι μια από αυτές τις «ξεχωριστές περιπτώσεις». Συζητήσαμε με τον ιδιοκτήτη της ζητώντας απάντηση στις απορίες μας…
Τι ήταν εκείνο που σε εποχή δύσκολη για το βιβλίο, σας «έπεισε» να ασχοληθείτε με αυτού του είδους την επιχείρηση;
Πάντα το βιβλιοπωλείο ήταν για μένα το αγαπημένο μου είδος καταστημάτων για να κάνω τα ψώνια μου.Αυτή η χαρακτηριστική μυρωδιά του χαρτιού μού θύμιζε τα μαθητικά μου χρόνια που ως μαθητής ψώνιζα την γραφική ύλη για το σχολείο.Η ευαισθησία σε αυτή τη μυρωδιά δεν έχει χαθεί ακόμη και μετά από 11 χρόνια που διατηρώ το βιβλιοπωλείο,μολονότι η αφορμή για να ασχοληθώ με τη «ΡΟΔΙΑ» θεωρώ ότι ήταν «τυχαία» και η εποχή που ξεκίνησα-2004-όχι και τόσο δύσκολη για το εμπόριο και την οικονομία γενικότερα.

«Πριν το ηλιοβασίλεμα»

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μάνου Ελευθερίου 

 «Στους δρόμους και τα γραφικά στενά, γύρω από τα δημόσια κτίρια, την κεντρική πλατεία, τα ερειπωμένα υφαντουργεία και τα κλωστήρια, γύρω απ' το μαρμάρινο Ηρώο, όπου είναι χαραγμένα τα ονόματα όσων σκοτώθηκαν στους πολέμους για την πατρίδα, στους κατοικημένους λόφους, και κυρίως στις παραλίες και τις ακροθαλασσιές. 
 Εκεί διάλεξαν να συγκεντρωθούν για πρώτη φορά, πριν απ' το ηλιοβασίλεμα και για ελάχιστο χρόνο, οι παλαιοί ηθοποιοί και οι ευλογημένοι, έτσι κι αλλιώς, θεατρικοί ρόλοι, από τους οποίους οι περισσότεροι εμφανίστηκαν κατά καιρούς στα τέσσερα θέατρα αυτής της περιώνυμης πολιτείας πριν από εκατό και εκατόν πενήντα χρόνια. 

Κωμικοί και δραματικοί μαζί, ό,τι εν πάση περιπτώσει θεωρείται στα μυαλά των ανθρώπων δραματικός ή κωμικός ρόλος και ηθοποιός, κλασικοί και μοντέρνοι στον καιρό τους, ηθοποιοί και ρόλοι για τους οποίους κανείς δεν ξαναμίλησε, ή για ορισμένους γράφτηκαν περισπούδαστα άρθρα από κριτικούς, σκηνοθέτες και ποιητές.