«Ζακέτα να πάρεις !»

π. Ανδέας Κονάνος* 
Εκδόσεις  ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 Τελικά, το πιο ωραίο δώρο που μπορείς να κάνεις στο παιδί σου είναι να το… αφήσεις ήσυχο.

 Βρείτε τα πρωτίστως εσείς οι δύο: ο μπαμπάς και η μαμά. 

 Μην πιέζεις το παιδί, θα αντιδράσει. Μίλα του γλυκά, ώστε να σε ακούσει με την καρδιά του. 

 Η καρδιά είναι τα «αυτιά» του παιδιού. Ακόμα και η σιωπή σου, όταν είναι εμποτισμένη με σοφία, εκπέμπει κύματα αγάπης που φτάνουν τον στόχο τους. 

 Προσπέρνα τα νεύρα και τους θυμούς του άτακτου παιδιού σου και δες την ψυχή του που δοκιμάζεται, που μεγαλώνει, που ψάχνεται και προβληματίζεται για όλα. Μάθε να βλέπεις «βαθιά». Πίσω από καβγάδες, να διακρίνεις τις φοβίες του. Πίσω από βρισιές και φωνές, τη μοναξιά του. Πίσω από το αλλοπρόσαλλο «φαίνεσθαι», την ψυχική του ομορφιά. 

 Μαμά, μπαμπά, αφήστε το παιδί σας να πατήσει στην ιερή γη της καρδιάς σας, όχι για να κατασκηνώσει εκεί για πάντα, μα για να ανοίξει τα φτερά του, να πάρει φόρα και να πετάξει. 

 Σας θαυμάζω και υποκλίνομαι μπροστά σας, και φιλάω τα χέρια σας τα ιερά, που κρατάνε μέσα τους το πιο αγνό κομμάτι του πλανήτη μας. Και εύχομαι ολόψυχα όλα τα ωραία και ωφέλιμα να έρθουν στη ζωή και στο σπιτικό σας. 

 Είσαι ο πιο άξιος γονιός. Εσύ. Πίστεψέ το. Και ζήσε το! 

*Γεννήθηκα στο Μόναχο της Γερμανίας. Στα παιδικά μου χρόνια πέρασα καλά και άσχημα μαζί, όπως οι πιο πολλοί στον κόσμο αυτό. Τελείωσα το Κλασικό Λύκειο, σπούδασα θεολογία και σύμβουλος διατροφής, ενώ το 1999 έγινα και κληρικός. Τα πιο πολλά τα έμαθα διαβάζοντας και κυρίως μιλώντας με πραγματικούς ανθρώπους. Μεγάλος πλούτος μου υπήρξαν τα είκοσι χρόνια που δίδαξα στο Λύκειο. Κοντά στα παιδιά έμαθα τι θα πει γνησιότητα και αλήθεια. Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί έξι βιβλία μου. Κάνω αρκετά λάθη, μα χαίρομαι που προσπαθώ και προχωράω παρακάτω. Όλη μέρα γράφω κείμενα, διαβάζω βιβλία, απαντώ σε μηνύματα και ακούω προβλήματα. Σκέφτομαι αρκετά και επιδιώκω τις ζωντανές σχέσεις. Τον υπόλοιπο χρόνο ταξιδεύω σ’ όλο τον κόσμο για ομιλίες. Όταν κοιτάω τους ακροατές στα μάτια, θυμάμαι χαρές και λύπες τους, και ενώ κρατάω πάντα ένα σχεδιάγραμμα, τελικά μιλάω απέξω. Μερικές φορές είναι καλύτερα τα λόγια της καρδιάς.

Το δικό μας χαμόγελο

Γιάννης Ρίτσος* 
Δημοσιεύτηκε στο τεύχος αρ. 19 του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (1945) 

 «Δειλινό. Κόπασε το μελτέμι. Λαμποκοπάει η μουσκεμένη αμμουδιά κάθε που αποτραβιέται η θάλασσα. Το λοξό πεύκο συλλογιέται. Συλλογιόμαστε και μεις μαζί του, τραβάμε στον άμμο γραμμές, γράφουμε κάτι ψηφία, κάτι ζουγραφιές, μια γοργόνα, μια καρδιά, μια άγκυρα- έτσι, τι να πεις; Θέλεις κάτι να φτιάξεις, να δώσεις, για να γιομίσει ο καιρός, να ξανασάνεις. Κρατάς στα χέρια την ημέρα σαν ένα γράμμα μέσα στον άσπρο φάκελο. Θα γράψεις τη διεύθυνση, δυο λέξεις μόνο: στους ανθρώπους. Τίποτ’ άλλο. Θα ’ναι κει μέσα ένα κομμάτι θάλασσα, ένα άστρο, τρεις-τέσσερις πευκοβελόνες -η χαρά σου. Και θα χαμογελάς στον ύπνο σου. Όπου να ’ναι θα πάρουν το γράμμα. Θα τ’ ανοίξουν. Θα ξεδιπλώσουν την θάλασσα. Διαβάζουν. Πώς φέγγουνε τα μάτια τους. Είναι λοιπόν τόσο δύσκολο να χαίρουνται οι άνθρωποι; «Ποιοί κλέβουν απ’ τα μάτια μας το φως;». Έτσι ρωτούσαμε άλλοτες. Τώρα το ξέρουμε. Δεν το ρωτάμε πια. Μονάχα πολεμάμε. 

«Ποίημα στους φίλους»

Χόρχε Λουίς Μπόρχες 

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις 
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου, 
ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες 
και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω 
και να τα μοιραστώ μαζί σου. 

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω 
το παρελθόν ή το μέλλον σου. 
Όμως όταν με χρειάζεσαι 
θα είμαι εκεί μαζί σου. 

 Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου. 
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου 
να κρατηθείς και να μη πέσεις. 

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου 
δεν είναι δικές μου. 
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο. 

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια 
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, 
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο 
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις. 

Μικρά Αγγλία (απόσπασμα)

Ιωάννας Καρυστιάνη -Εκδ.Καστανιώτης 

 Το διάγγελμα του Γεωργίου Β΄, με την κατάληξη εν τοις Ανακτόροις των Αθηνών, δεν άφησε καμιά αμφιβολία στη Σαλταφέραινα ότι κηρύχτηκε πόλεμος, είχε καθίσει να βουτήσει στον καφέ της και το άκουσε και στο ραδιόφωνο, στις 9:30 το πρωί έγιναν αεροπορικοί βομβαρδισμοί σε Τατόι, Πειραιά, Πάτρα, αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους, πάνω στα σύνορα αυτό, άλλωστε εδώ και ώρα οι καμπάνες όλων των εκκλησιών του νησιού σήμαιναν το κακό νέο, η Σαλταφέραινα με το εξασκημένο αυτί άκουγε τα ντιν νταν κι από τα μακρινά χωριά, τα μακρινά νησιά, τις πόλεις της άνω και κάτω Ελλάδας, μιας Ελλάδας άνω κάτω.
[…]
Η πλατεία πήχτρα στον κόσμο, παιδάκια με τη σχολική ποδιά, γυναίκες με την ποδιά της κουζίνας, αρχοντοκυρές και παραμάνες, ψαρομάλληδες, κοψομεσιασμένοι από την υγρασία, πεσμένοι πάνω στα μπαστούνια, πλάσματα σημαδεμένα από τη σύφιλη, και βέβαια αγόρια και νέοι άντρες που έσπευδαν να καταταγούν, θα έπαιρναν βαπόρι για τη Σύρα, πολλοί κατηφόριζαν ποδαρόδρομο από Βραχνού, Πιτροφό, Στραπουργιές, Στενιές, Αποίκια και την πιο ορεινή Βουρκωτή, σε παρέες, τραγουδώντας, σφυρίζοντας και κάνοντας ένα τρελό κέφι που οι γυναίκες δεν το συμμερίζονταν με τίποτα.
Ο παπα-Φίλιππας, με το χούι της ενέδρας, την είχε στημένη στην αποβάθρα κι όλο ξεφούρνιζε μέσα από τα ράσα του κουτιά με πούρα και κερνούσε τους στρατεύσιμους, ξεχνούσε να τους ευλογήσει με μια χριστιανική ευχή, θυμόταν όμως όλα τα ονοματεπώνυμα, δεκάδες κι εκατοντάδες ονοματεπώνυμα, χάιδευε τα μαλλιά των αγοριών, τους έκλεινε το μάτι, μέχρι που τους φιλούσε και το χέρι.

Γιόαχιμ Φεστ: «Οχι εγώ

Ο ναζισμός μέσα από τα μάτια 
ενός παιδιού» - Εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 

 Ένα βιβλίο-σταθμός, η συγκλονιστική μαρτυρία του δημοσιογράφου και ιστορικού Joachim Fest (Γιόαχιμ Φεστ) για το πώς πέρασε την παιδική του ηλικία στη ναζιστική Γερμανία ως γιος ενός αρνητή του ναζισμού. Το χρονικό της ζωής μιας οικογένειας που δεν συνεργάστηκε με το ναζιστικό καθεστώς, που μάτωσε για να διαφυλάξει τις αρχές και τις αξίες της, συγκρουόμενη με τον κομφορμισμό και τη βαρβαρότητα.
 Ο μικρός Γιόαχιμ θυμάται ότι ο πατέρας του το 1933, λίγο μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, όχι μόνο έχασε τη δουλειά του ως πολέμιος του καθεστώτος, αλλά του απαγορεύτηκε εν γένει η οποιαδήποτε εργασία. Από τότε η οικογένεια Φεστ άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, τα γεύματα έγιναν πολύ λιτά, τα ρούχα άρχισαν να μπαλώνονται, οι φίλοι αραίωσαν τις επισκέψεις τους και στο σχολείο αυτός και τα αδέρφια του ήταν δακτυλοδεικτούμενοι – ο ίδιος ο Γιόαχιμ αποβλήθηκε καθώς χάρασσε καρικατούρες του Χίτλερ στο θρανίο του., εκείνος της απάντησε:
«Εμείς δεν είμαστε ο απλός κόσμος. Όχι σε τέτοια ζητήματα!».

Οδυσσέας Ελύτης

40 χρόνια από τη βράβευσή του 
με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 

 
Στις 18 Οκτωβρίου 1979, πριν  από σαράντα χρόνια, ο Οδυσσέας Ελύτης τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ της Σουηδικής Ακαδημίας για την ποίησή του.
Το σκεπτικό της βράβευσης ήταν πολύ εύγλωττο: «Η ποίηση του Ελύτη, με φόντο την ελληνική παράδοση, ζωντανεύει με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική καθαρότητα βλέμματος τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργικότητα».
 Στις 10 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, ο Ελύτης παρέστη στην καθιερωμένη τελετή απονομής του βραβείου, παραλαμβάνοντάς το από τα χέρια του βασιλιά Γουστάβου. Τον επόμενο χρόνο κατέθεσε το χρυσό μετάλλιο και τα διπλώματα του βραβείου στο Μουσείο Μπενάκη, ενώ ακολούθησαν πλήθος ελληνικές και διεθνείς διακρίσεις: απονομή φόρου τιμής σε ειδική συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων, αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, ίδρυση έδρας νεοελληνικών σπουδών με τίτλο «Έδρα Ελύτη» στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς του Νιού Τζέρσεϊ, απονομή του αργυρού μεταλλίου Benson από τη Βασιλική Φιλολογική Εταιρεία του Λονδίνου.

Καλύτεροι άνθρωποι όσοι διαβάζουν

«Το διάβασμα μάς κάνει πιο καλούς και ευγενικούς ανθρώπους, σύμφωνα με τους ερευνητές»

 Αν είστε μπροστά στο δίλημμα του να διαβάσετε ένα λογοτεχνικό βιβλίο ή να παρακολουθήσετε την αγαπημένη σας τηλεοπτική σειρά, προτιμήστε το πρώτο.
 Νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο Kingston University στο Λονδίνο έδειξε ότι "όσοι αγαπούν το διάβασμα με τον καιρό γίνονται πιο ευγενικοί, φιλικοί και συναισθηματικοί άνθρωποι συγκριτικά με όσους δείχνουν προτίμηση στο «χαζοκούτι». 
Στην έρευνα συμμετείχαν 123 ενήλικες διαφόρων ηλικιών. Αρχικά κλήθηκαν να απαντήσουν ποια βιβλία και θεατρικά έργα τους αρέσουν, αλλά και τι βλέπουν στην τηλεόραση και ακολούθως εξετάστηκε η συμπεριφορά τους στις διαπροσωπικές σχέσεις (π.χ. πόσο λαμβάνουν υπόψη τους τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων και πόσο πρόθυμοι είναι να βοηθήσουν τους γύρω τους).
 Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν ότι οι «βιβλιοφάγοι» διέθεταν μεγαλύτερη ευαισθησία και ενσυναίσθηση σε σχέση με όσους όσοι προτιμούσαν να παρακολουθούν τηλεόραση.

 «Ακούμε συχνά πως οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να διαβάζουν από νεαρή ηλικία, ώστε να τα βοηθήσουν να αναπτύξουν το λεξιλόγιό τους. Η παρούσα μελέτη καταδεικνύει ότι η ανάγνωση κάνει τους ανθρώπους να σκέπτονται βαθύτερα τους χαρακτήρες των βιβλίων και αυτό φαίνεται ότι μπορεί να επηρεάσει τη συναισθηματική τους συμπεριφορά», εξήγησε η Rose Turner, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Kingston, η οποία ηγήθηκε της μελέτης.

(BookSyros: Γι’ αυτό, λοιπόν, μην ξεχνάτε:
Διαβάστε… Διαβάστε… Διαβάστε…)

ΠΗΓΗ: https://www.vita.gr/