Στο "αμπέλι" της ζωής...

“Τα καλοκαίρια πηγαίναμε οικογενειακώς στο χωριό, να τρυγήσουμε τα αμπέλια του παππού. Ο πατέρας η μάνα και τα δυο μου αδέλφια. 
 Ο παππούς πάντα μας έδινε μια αρχική συμβουλή, «θα κόβετε τα σταφύλια και δεν θα κοιτάτε ποτέ το τέλος του αμπελιού. Θα κοιτάτε μονάχα την κουρμούλα που κόβετε, διαφορετικά θα απογοητευθείτε». 
 Αυτή την απλή αλλά γεμάτη σοφία συμβουλή του παππού, την χρειάστηκα πολλές φορές στην ζωή μου. Γιατί κατάλαβα ότι κι η ζωή είναι ένα αμπέλι, που δεν χρειάζεται να κοιτάς το μέλλον, αλλά το τώρα, το εδώ, το σήμερα. 
 Να κάνεις βήματα και να προχωράς όπως είσαι, κι ας μην είσαι τέλειος. Να περπατάς, βήμα βήμα,όσο και όπως μπορείς. Να μην σκέφτεσαι, ούτε να αναλύεις, πόσα χιλιόμετρα χρειάζεται να περπατήσεις, μα το ένα βήμα που πρέπει να κάνεις… 
 Μοναχά έτσι θα φτάσεις στον τερματισμό, όταν τον ξεχάσεις και ζήσεις την διαδρομή...”

 ΠΗΓΗ: http://plibyos.blogspot.gr/ 

 Για τη “μεταφορά”: http://booksyros.blogspot.gr/

«Παραπλάνηση»

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Γρηγόρη Αζαριάδη «Παραπλάνηση*», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

(Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός)

 

Μια Σκιά

«Τέταρτη εβδομάδα παρακολούθησης. Το πρόγραμμα τηρείται σχεδόν ευλαβικά. Βγαίνει από το διαμέρισμά της στην οδό Βαρδουσίων και κατευθύνεται με τα πόδια μέχρι το μπαρ της οδού Νικίου. Ο άντρας που την παρακολουθεί κόβει βόλτες στην πλατεία. Τρεις τέσσερις φορές. Λίγο μετά τις 23:00, μπήκε στο μπαράκι και ήπιε δυο ποτά. Έμεινε μέχρι να κλείσει.

Είναι τόσο εκθαμβωτικά όμορφη, που αν περάσεις μια νύχτα μαζί της, θα κάνεις χρόνια να τη βγάλεις από το μυαλό σου. Κάθεται πίσω από την μπάρα. Σερβίρει ποτά. Οι πελάτες φαίνεται να την ξέρουν. Είναι φιλικοί, κουβεντιάζουν και γελάνε μαζί της. Κάνα δυο πλησιάζουν διακριτικά και ανταλλάσσουν χαρτονομίσματα με φακελάκια. Μπορείς να μαντέψεις το περιεχόμενό τους.

Κάποιες βραδιές φεύγει μόνη. Επιστρέφει στην πολυκατοικία της. Τις περισσότερες, όλο και κάποιος την περιμένει. Φεύγουν μαζί με κατεύθυνση την Αριστείδου. Συνήθως, ο πελάτης μένει για μία, μιάμιση ώρα το πολύ. Λίγα λεπτά μετά την αναχώρησή του, κατεβαίνει και εκείνη και παίρνει τον δρόμο για την οδό Βαρδουσίων.

Μια φορά την εβδομάδα φαίνεται ότι αναλαμβάνει μια ιδιαίτερη αποστολή. Παίρνει το τελευταίο μετρό από την Αγία Μαρίνα, κατεβαίνει στη Δουκίσσης Πλακεντίας και μόλις βγει από τον σταθμό, ακολουθεί τη Γαρηττού, παράλληλα με τη λεωφόρο Δουκίσσης Πλακεντίας. Μετά από πεντακόσια περίπου μέτρα, στα δεξιά, υπάρχει ένα μικρό υπαίθριο πάρκινγκ. Μπαίνει και αφήνει στο υπόστεγο ένα μικρό δέμα. Έπειτα γυρίζει στον σταθμό του μετρό με τα πόδια, παίρνει ταξί και επιστρέφει στην Αγία Μαρίνα.

Ο άντρας που την παρακολουθεί έχει γίνει σκιά της. Έχει καταγράψει κάθε λεπτομέρεια του καθημερινού δρομολογίου της. Αρκετές φορές έχει την ανεξήγητη, βασανιστική υποψία ότι κάποια σκιά ακολουθεί πιστά τα βήματά του. Όσες φορές και αν στρέψει όμως πίσω το βλέμμα του, δεν βλέπει τίποτε πέρα από το αφιλόξενο σκοτάδι. Συνεχίζει να την ακολουθεί σαν πιστό σκυλί. Γυρίζει ξαφνικά το κεφάλι να συλλάβει τη σκιά που τον παρακολουθεί. Τίποτε. Το απόλυτο σκοτάδι.

Και όμως ξέρει ότι κάποιος είναι εκεί, πίσω του. Όχι ότι αυτό αλλάζει κάτι στο σχέδιό του...»

ΠΗΓΗ: https://bookpress.gr/

*Γρηγόρη Αζαριάδη :«ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ»  Ένας συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων με την καριέρα του να ακολουθεί μια συνεχόμενα φθίνουσα πορεία προς την καταστροφή έρχεται σε επαφή με μια ψυχολόγο, με στόχο να τον βοηθήσει να γράψει ένα συγκλονιστικό, ρεαλιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα, που θα του εξασφαλίσει τεράστια εμπορική επιτυχία και θα τον ξαναφέρει στην κορυφή της σύγχρονης αστυνομικής σκηνής. Όταν στον δρόμο του βρεθεί το πτώμα μιας νεαρής κοπέλας από το οποίο θα έχει αφαιρεθεί η καρδιά θα ενεργοποιηθεί αμέσως και θα αρχίσει να γράφει το αστυνομικό μυθιστόρημα που ονειρεύεται.

Στα νησιά της Παναγίας

(Μαστροπαύλος Νίκος Γ.)

«Η Παναγιά το πέλαγο κρατούσε στην ποδιά της...». Η Παναγία δεν έχει μόνο το δικό Της Περιβόλι, τη Χερσόνησο του Αθω, αλλά και το δικό Της πέλαγος: το Αιγαίο. Οι νησιώτες αισθάνονται τόσο οικεία τη μητέρα του Χριστού ώστε μόνο σ' Εκείνη έχουν δώσει τα δικά τους, ξεχωριστά προσωνύμια: Παναγιά της Αμμου, Παναγιά του Βουνού, Θαλασσινή, Μυρτιδιώτισσα, Καλαμιώτισσα, Κατευοδώτρα, Γοργόνα, Θαλασσίτρα, Γουρλομάτα, ακόμη και Θεοτοκάκι.
 Εκατοντάδες περίλαμπρες εκκλησίες, μοναστήρια και ταπεινά ξωκλήσια είναι αφιερωμένα στη χάρη Της, τα περισσότερα από τα οποία γιορτάζουν τον Δεκαπενταύγουστο, μετατρέποντας το Αιγαίο σε ένα απέραντο πανηγύρι. Οπου κι αν βρίσκεστε, κάποιο πανηγύρι θα γίνεται κοντά σας, στο ίδιο πνεύμα, αλλά τελείως διαφορετικό από αυτό που οργανώνεται στο απέναντι νησί.
Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό οδοιπορικό στα νησιά και στις εκκλησίες που γιορτάζουν:
Στην Τήνο, η Μεγαλόχαρη αποτελεί πανελλήνιο προσκύνημα.
Στην Πάρο, η Εκατονταπυλιανή, ένα από τα σπουδαιότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδας, έχει ήδη συμπληρώσει 17 αιώνες ζωής.

Μνήμη Αντώνη Σαμαράκη

 (ΠΑΝΟΣ ΤΡΙΓΑΖΗΣ-enet)*

 

Στις 8 Αυγούστου 2003, ανάμεσα στις επετείους των ολοκαυτωμάτων της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης, που δεν έπαψε ούτε στιγμή να αγωνίζεται για την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη διεθνή αλληλεγγύη.

Συμμετείχε και σε αντίστοιχες κινήσεις, όπου είχα την τύχη να τον συναντήσω πολλές φορές και να τον γνωρίσω προσωπικά.
Παγκοίνως γνωστή ήταν η ιδιαίτερη ευαισθησία του Σαμαράκη για τα παιδιά και τα δικαιώματά τους, που είχε και επισήμως αναγνωριστεί με την ανακήρυξή του σε «Πρεσβευτή Καλής Θέλησης» της UNICEF.

Υπήρξε ασυμβίβαστος στην αντίθεσή του στα πυρηνικά. Η στάση του απέναντι στο ολοκαύτωμα της Χιροσίμα αποτυπώνεται ανάγλυφα στο ακόλουθο απόσπασμα από ομιλία του στους Δελφούς, στις 2/2/1986, για την έναρξη του «Διεθνούς Έτους Ειρήνης»:
«Η εποχή μας, η ζωή μας ολόκληρη -είχε πει τότε- είναι εμποτισμένη με Χιροσίμα. Καταυγάζονται από την εφιαλτική, θανατερή λάμψη της έκρηξης της 6ης Αυγούστου 1945. Δεν είναι μια κάποια χρονολογία. Αρχισε τότε μια νέα εξυπαρχής χρονολόγηση της πορείας της ανθρωπότητας. Τόσο σημαδιακή είναι η 6η Αυγούστου 1945, ώστε το από αιώνες καθιερωμένο μ.Χ. = μετά Χριστόν να το νιώθουμε τώρα να σημαίνει "μετά Χιροσίμα" και το π.Χ. = προ Χριστού να σημαίνει "προ Χιροσίμα"».
Στην εκπνοή του 1999 όταν του ζητήθηκε ένα σχόλιο για τον 20ό αιώνα που έφευγε είχε δηλώσει: «Ό,τι καλό συνέβη στην ανθρωπότητα προέκυψε από ανθρώπους που έκαναν φασαρία», εννοώντας τους ανθρώπους που δεν σιώπησαν και δεν συμβιβάστηκαν σε χαλεπούς καιρούς, που αμφισβήτησαν τα «κακώς κείμενα», κινητοποιήθηκαν και εξεγέρθηκαν για έναν καλύτερο κόσμο.

Η καλύτερη τιμή στη μνήμη του είναι να υποσχεθούμε ότι θα συνεχίσουμε να κάνουμε φασαρία.

*Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα 

«Μίλησε, μνήμη»

(Ζητήσαμε από πεζογράφους, ποιητές, μεταφραστές και επιμελητές να μας στείλουν μια καλοκαιρινή φωτογραφία από το προσωπικό τους αρχείο και να την πλαισιώσουν με μια ανάμνηση. Σήμερα, ο Κώστας Ακρίβος - https://bookpress.gr/)

ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ 

«Είμαστε και οι δύο πέντε χρονών. Έχετε έρθει για καλοκαίρι στην Αθήνα με τη μαμά σου απ΄ τον Βόλο. Μένουμε στα Τουρκοβούνια. Ο μπαμπάς δουλεύει στο ζαχαροπλαστείο Ρωσσικόν. Αυτές τις μέρες πήρε άδεια γιατί θέλει να σας δείξει τα αξιοθέατα. Πήγαμε στο Σούνιο, στον Λυκαβηττό, στο Ζάππειο, στην Κηφισιά, στο Σύνταγμα, σήμερα στην Ακρόπολη. Τα βράδια γυρίζουμε με το Ντεσεβό του μπαμπά στα λούνα παρκ. Σου αρέσουν τα συγκρουόμενα, εμένα οι κούνιες. Πηγαίνουμε και σε κέντρα που παίζουν μουσική. Σε έμαθα να χορεύεις τουίστ και όλοι οι άλλοι γελάνε μαζί μας με τις φιγούρες που κάνουμε. 

Ένα βράδυ πήγαμε στις Τζιτζιφιές, εκεί που τραγουδάει ένας μεγάλος τραγουδιστής που τον λένε Μπιθικώτση. Χτες το βράδυ ήρθες κρυφά στο κρεβάτι μου και είπες πως όλα αυτά τα βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου και σου αρέσουν πάρα πολύ. Ναι, όμως εσύ έχεις μπει σε καράβι και σε τρένο που εγώ ακόμα δεν έχω μπει. Με τη μαμά σου ταξιδέψατε με το πλοίο ΚΥΚΝΟΣ μέχρι τη Χαλκίδα και από εκεί ως την Αθήνα με το τρένο. Του χρόνου που θα έρθουμε εμείς στον Βόλο, θα πηγαίνουμε κάθε μέρα για μπάνιο στη θάλασσα και θα κάνουμε εκδρομές στο όμορφο βουνό που έχετε. Ωραία δεν είναι εδώ στην Ακρόπολη; Η μαμά σου ήξερε όλη την ιστορία για τα αρχαία και μας την είπε. Εμείς δεν φοράμε γυαλιά για τον ήλιο, οι μεγάλοι φοράνε. 
Χτες το Σάββατο πήγαμε στον Κατράντζο και σου αγόρασαν καινούργια παπούτσια, επειδή δεν σου αρέσει να φοράς τα πλαστικά σαντάλια. Εδώ δείχνεις πως θέλεις να γελάσεις, αλλά δεν σε αφήνει ο θυμός, επειδή το πρωί σε έβαλαν να πιεις με το ζόρι το γάλα που εσύ το σιχαίνεσαι. Πολλές φορές πεισμώνεις και θέλεις πάντα να γίνεται το δικό σου. Εγώ γελάω μαζί σου, αλλά εσύ μου κάνεις όλα τα χατίρια. Έχεις φέρει μαζί σου το άλμπουμ της ΜΕΛΟ, γιατί λες ότι ψάχνεις να βρεις τη σημαία από μια χώρα της Αφρικής που σου λείπει και εδώ στην πρωτεύουσα μπορεί να ΄σαι τυχερός και να τη βρεις. 
Μερικές φορές ο μπαμπάς μου και η μαμά σου κουβεντιάζουν για κάτι που το λένε «τα πολιτικά» και μιλάνε ψιθυριστά λες και δεν θέλουν να τους ακούσει κανένας άλλος. 
Εγώ όταν θα μεγάλωνα, ήθελα να γίνω γιατρός στα μικρά παιδιά. Όμως δεν πρόλαβα, «έφυγα» λίγες μέρες, αφού είχα κλείσει τα δεκαοχτώ. Οι μεγάλοι «έφυγαν» πολύ αργότερα, όταν μεγάλωσαν κι άλλο. 
Όμως θέλω να ξέρεις πως αυτό ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου και εσύ ο πιο αγαπημένος ξάδερφος που είχα...»

ΠΗΓΗ: https://bookpress.gr/

Η Νόσος του Μικρού Θεού

Ευτυχία Γιαννάκη, εκδ. Ίκαρος 

Πάρος, Κυκλάδες, Αθήνα, Ζυρίχη. Καλοκαίρι 2018...

Μια γυναίκα εντοπίζεται νεκρή στο σκάφος της στο νότιο άκρο της Πάρου. Ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος θα εμπλακεί σε μια υπόθεση που θα τον αναγκάσει να βουτήξει στη μικρή κοινωνία του νησιού, στο σκοτεινό παρελθόν της, σε παράξενα σουβενίρ και σε κυκλώματα αρχαιοκαπηλίας, σε οικογένειες που αποτελούν το τέλειο εγκληματολογικό εργαστήριο και τελικά στον δικό του βυθό, εκεί που το φως μπλέκεται με το σκοτάδι...

H νόσος του μικρού θεού, το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα της Ευτυχίας Γιαννάκη, σηματοδοτεί την επιστροφή της στο σκοτεινό και εύπλαστο σύμπαν του Αστυνόμου Χάρη Κόκκινου με το πρώτο μέρος μιας νέας σειράς αστυνομικών μυθιστορημάτων και τον γενικό τίτλο «Η Τριλογία του βυθού». 

«Είναι ένας μικρός θεός. Ξέρεις ποιον λένε μικρό θεό;» 
«Δεν έχω ιδέα». 
«Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία». 
«Δεν σκαμπάζω απ’ αυτά. Το μυαλό μου είναι φτιαγμένο μόνο για νούμερα». 
«Είναι το κεφάλι ενός Έρωτα. Μικρός θεός λέγεται ο Έρωτας».

«Η θάλασσα μες στα χέρια μας»

(Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αλμπέρ Καμύ 
 «Το καλοκαίρι» Εκδόσεις Πατάκη)

 "Μεγάλωσα στη θάλασσα και η φτώχεια ήταν για μένα χλιδή, ύστερα έχασα τη θάλασσα κι όλη η πολυτέλεια τότε μου φάνηκε γκριζωπή, η μιζέρια αβάσταχτη. Από τότε περιμένω. ¨
Περιμένω τα πλοία του γυρισμού, το σπίτι των νερών, τη διάφανη μέρα. Κάνω υπομονή, βάζω τα δυνατά μου να είμαι ευγενικός. Με βλέπουν να περνώ απ’ όμορφους δρόμους όλο σοφία, θαυμάζω τα τοπία, χειροκροτώ όπως όλος ο κόσμος, δίνω το χέρι, κάποιος άλλος μιλά με τη φωνή μου. Με επαινούν, ονειρεύομαι λίγο, με προσβάλλουν, μόλις που αντιδρώ. 
 Ύστερα ξεχνώ και χαμογελώ σ’ εκείνον που με προσβάλλει ή χαιρετώ με υπερβολική ευγένεια τον άλλο που αγαπώ. Τι να κάνω όταν δε θυμάμαι παρά μονάχα μια εικόνα; Με προστάζουν τέλος να τους πω ποιος είμαι. «Ακόμα τίποτα, ακόμα τίποτα…» […] 
[…] Τα μεσάνυχτα μόνος στην ακροθαλασσιά. Θα περιμένω κι άλλο και ύστερα θα φύγω. Ακόμα κι ο ουρανός στέκει ακίνητος μ’ όλα τα αστέρια του, όπως εκείνα τα υπερωκεάνια γεμάτα φώτα που, τούτη την ίδια ώρα, φωτίζουν σ’ ολόκληρο τον κόσμο τα σκοτεινά νερά των λιμανιών. 
 Ο χώρος και η σιωπή σμίγουν και γίνονται βάρος στην καρδιά. Μια ξαφνική αγάπη, ένα μεγάλο έργο, μια αποφασιστική πράξη, μια σκέψη που μεταμορφώνει προκαλούν σε ορισμένες στιγμές την ίδια ανυπόφορη αγωνία, ανάμεικτη μ’ ακαταμάχητα θέλγητρα. 
 Γλυκιά υπαρξιακή αγωνία, εξαίσιο άγγιγμα ενός κινδύνου που δεν ξέρουμε τ’ όνομά του, το ότι ζω σημαίνει άραγε πως τρέχω προς το χαμό μου; Ας τρέξουμε πάλι χωρίς ανάπαυλα προς το χαμό μας. Είχα πάντα την αίσθηση πως ζούσα στο πέλαγος, σε κίνδυνο, στην καρδιά μιας μεγαλόπρεπης ευτυχίας." 

 Πηγή : https://www.andro.gr/