«Η χαμένη αναγνώστρια»

  «Η Χαμένη Αναγνώστρια» του Φάμπιο Στάζι  (εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ) είναι ένα βιβλίο για μια ιστορία αγάπης, αυτής της αξεπέραστης αγάπης για τη λογοτεχνία, μια ιστορία με μεγάλη δύναμη και διάρκεια. Είναι επίσης ένα βιβλίο που περιέχει μια ολόκληρη βιβλιοθήκη. Ο Χόθορν, ο Χέμινγουέι, ο Πιραντέλο, ο Μπαλζάκ, ο Όργουελ, ο Σιμενόν, ο Ρούλφο και άπειροι άλλοι, γνωστοί και λιγότερο γνωστοί συγγραφείς, εμφανίζονται μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου για να βοηθήσουν τον κεντρικό του ήρωα να απαντήσει σε ερωτήματα όπως «σε ποιο βαθμό μπορεί η λογοτεχνία και η ζωή να παρέμβει η μία στην άλλη’, ‘αν μπορεί η λογοτεχνία να βοηθήσει τους ανθρώπους να λύσουν τα προβλήματα της ζωής τους’, ‘αν μπορεί η ζωή, η αληθινή ζωή, να αποτυπωθεί σε ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο’, ‘αν μπορεί η λογοτεχνία να θεραπεύσει».

Με όπλα του την ατμόσφαιρα της Ρώμης, την αφοσιωμένη αγάπη στη λογοτεχνία και έναν ευαίσθητο χαρακτήρα, ο Φάμπιο Στάζι δημιούργησε ένα βιβλίο που δύσκολα θα αφήσουν από τα χέρια τους οι ανά τον κόσμο λάτρεις της παγκόσμιας λογοτεχνίας και στο οποίο θα ανατρέξουν αρκετές φορές στο μέλλον... (https://passepartoutreading.gr/ )

«Νοσταλγώ την ελευθερία με την οποία διάβαζαν οι αναγνώστες του 19ου αιώνα. Δεν είχαν κανένα πρότυπο και μπορούσαν να δώσουν στην Άννα Καρένινα ή στον Κάπτεν Νέμο το πρόσωπο που ήθελαν εκείνοι. Για μας είναι δύσκολο να σκεφτούμε τον μεγάλο Γκάτσμπι με διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο του Ρόμπερτ Ρέντφορντ ή του Λεονάρντο ντι Κάπριο. Μεταξύ των δικαιωμάτων του αναγνώστη θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται και η εξέγερση κατά των κινηματογραφικών μεταφορών… 
 Η ανάγνωση δεν είναι παθητική δραστηριότητα, μη γελιόμαστε. Εξαρτάται από το βαθμό εμπλοκής με τον οποίο συμμετέχει ο αναγνώστης στα πάθη των ηρώων… 
Για να πω μια φράση του Τσβάιχ, η λογοτεχνία δεν είναι η ζωή, αλλά η εξύμνηση της ζωής, ένας τρόπος να συλλαμβάνουμε το δράμα με πιο ξεκάθαρο και κατανοητό τρόπο… 
 Κι όποιος μιλάει με πάθος για ένα βιβλίο, είναι πάντα ένας ερωτευμένος άνθρωπος. 
 Το να προτείνεις ένα μυθιστόρημα είναι ένας τρόπος να δείχνεις ότι νοιάζεσαι τον άλλον! Όμως, να θυμάσαι: 
Υπάρχει μόνο ένα ζευγάρι γυαλιά για κάθε αναγνώστη και δεν βλέπουν όλοι οι αναγνώστες τα ίδια σε ένα βιβλίο!»    

(Fabio Stassi: «Η χαμένη αναγνώστρια» - Εκδ. ΙΚΑΡΟΣ) 

Πόσο φιλόσοφος ήταν ο μικρός Πρίγκιπας;

Το έργο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ δεν είναι απλώς ένα παραμύθι για παιδιά και μια όμορφη ιστορία που μπορούν να ακούσουν με ενδιαφέρον και οι μεγάλοι…

  «-Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ό,τι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.

- Ό,τι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

- Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό. - Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου... έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...

- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου... επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει…» 

 Το βιβλίο  «Ο Μικρός Πρίγκιπας» γράφηκε μεν για παιδιά, αλλά είναι ένα αρκετά φιλοσοφημένο έργο το οποίο κατακρίνει και ειρωνεύεται τον κόσμο των μεγάλων.  Στον Μικρό πρίγκιπα υπάρχουν σχεδόν ανεξάρτητα κεφάλαια με μια μικρή διδακτική ιστορία στο καθένα.

Το βιβλίο, λοιπόν, είναι αντιπολεμικό και μιλά για την αγάπη και τη φιλία, οι οποίες για να αναπτυχθούν πρέπει να υπάρχει ειρήνη. Είναι ένα συμβολικό παραμύθι που γράφτηκε στην Αμερική, όπου είχε καταφύγει ο συγγραφέας μετά την υποταγή της Γαλλίας στη Γερμανία. Το περιεχόμενό του είναι ένα μήνυμα στη δοκιμαζόμενη πατρίδα του μακριά απ' την οποία νιώθει εξόριστος, χαμένος, όπως ο μικρός πρίγκιπας μακριά απ' τον πλανήτη του. Υπάρχουν παραμυθικοί ρόλοι: πρίγκιπας, τριαντάφυλλο, αλεπού, καθώς και συμβολισμοί που υποκρύπτουν: βαθμιαία πορεία προς τη γνώση μέσω της κοινωνικοποίησης, μετάβαση από τον κόσμο του παιδιού στη ζωή, στις σχέσεις και υποχρεώσεις του ενηλίκου.

 Πηγή: www.lifo.gr

Γεώργιος Σουρής:

Ο «σύγχρονος Αριστοφάνης»

Σαν σήμερα στις 2 Φεβρουαρίου 1853 γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου ο Γεώργιος Σουρής, ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες σατυρικούς ποιητές που από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως «σύγχρονος Αριστοφάνης».

Ήταν γόνος εύπορης οικογένειας και ο πατέρας του τον προόριζε για κληρικό. Το 1879 και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή. Για τα προς το ζην εργαζόταν ως γραφέας σ’ ένα συμβολαιογραφείο και παράλληλα έγραφε ποιήματα και συνεργαζόταν με σατιρικές εφημερίδες της εποχής: Ασμοδαίος του Εμμανουήλ Ροΐδη, Μη χάνεσαι! του Βλάσση Γαβριηλίδη και Ραμπαγάς του Κλεάνθη Τριανταφύλλου…

Στις 2 Απριλίου το 1883 εξέδωσε τον Ρωμηό, μια εβδομαδιαία έμμετρη τετρασέλιδη σατιρική εφημερίδα, την οποία έγραφε εξ’ ολοκλήρου. «Νονός» του τίτλου ήταν ο ποιητής Γεώργιος Δροσίνης…

Εκτός από το Ρωμηό, ο Σουρής έγραψε κι άλλα ποιήματα, έμμετρες κωμωδίες και ημερολόγια. Μετέφρασε τις Νεφέλες του Αριστοφάνη, που παίχτηκαν με μεγάλη επιτυχία στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών το 1900.

Ανάμεσα σε αυτά βρίσκεται και το ποίημα «Δυστυχία σου Ελλάς» το 1893 σατιρίζοντας την κατάσταση στην Ελλάδα την περίοδο της πρώτης χρεοκοπίας, με τότε πρωθυπουργό τον Χαρίλαο Τρικούπη. Το ποίημα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ….

 Ποιος είδε κράτος λιγοστό σ’ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς, νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα;

 Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

 Σπαθί αντίληψη,μυαλό ξεφτέρι, κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

 Κι από προσπάππου κι από παππού συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο- να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

 Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο, ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης, λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

 Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

 Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!

 Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

 Ο θαυμασμός των συγχρόνων του προς τον Σουρή υπήρξε πολύ μεγάλος. Ο Κωστής Παλαμάς τον αποκαλούσε «γόητα ποιητήν». Θεωρήθηκε ως ο «Νέος Αριστοφάνης», εθνικός ποιητής, προτάθηκε μάλιστα πέντε φορές για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε το 1919, σε ηλικία 66 ετών. Το πένθος για τον χαμό του ήταν πανελλήνιο και η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη με τιμές στρατηγού. Μεταθανάτια του απονεμήθηκε το παράσημο του Ανώτατου Ταξιάρχη του Σωτήρος για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα

 ΠΗΓΗ: https://dromospoihshshome.wordpress.com/

«Ο γύρος του χρόνου με ποιήματα»

 (Γράφει η Μαμά Μαμαδοπούλου 

για το https://www.kidscloud.gr/ )\

«Είναι αρκετές οι φορές, που μιλώντας  για ένα βιβλίο, το έχω χαρακτηρίσει “ποίημα”.

Ε, λοιπόν, το βιβλίο “Ο γύρος του χρόνου με ποιήματα” είναι πραγματικά ένα ποίημα.

Μια ανθολογία ποίησης για τα παιδιά τόσο όμορφα φτιαγμένη, που στο σύνολό της δεν μπορείς, παρά να πεις, ότι είναι ένα έργο τέχνης.

Η Μαριγώ Αλεξοπούλου έκανε την ανθολόγηση και η Σάντρα Ελευθερίου την εικονογράφηση και κάπως έτσι προέκυψε ένα ονειρικό βιβλίο,  που απευθύνεται σε παιδιά, αλλά είμαι σίγουρη, ότι θα το ερωτευτούν οι μεγάλοι, όπως κι εγώ, αφού θα νιώσουμε μια μικρή νοσταλγία για εκείνα τα δικά μας παιδικά χρόνια.

Μια ευφάνταστη έκδοση από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, που το μόνο που μπορεί να καταφέρει, είναι να κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν την ποίηση.

Το ταξίδι στο βιβλίο είναι χωρισμένο με βάση τους 12 μήνες και σε κάθε σελίδα ταξιδεύουμε σε χρώματα, μελωδίες κι αρώματα της κάθε εποχής.

Κάθε φράση κι ένα εισιτήριο για ένα ταξίδι σε κόσμους και συναισθήματα.
Κάθε φράση γεμάτη συμπυκνωμένα νοήματα με διαφορετικές αναγνώσεις.

Αποσπάσματα ποιημάτων των Κώστα Βάρναλη, Κική Δημουλά, Γεώργιο Δροσίνη, Νίκο Εγγονόπουλο, Μάνο Ελευθερίου, Οδυσσέα Ελύτη, Κωνσταντίνο Καβάφη, Νίκο Καββαδία, Κώστα Καρυωτάκη, Κωστή Παλαμά, Γιάννη Ρίτσο, Άγγελο Σικελιανό, Διονύσιο Σολωμό κ.α.

Και μόνο από αυτή την καταγραφή φαίνεται ο πλούτος των μεγάλων δημιουργών, που έχει η χώρα μας.»

Μπορείτε να ξεφυλλίσετε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου εδώ

 

Τα φώτα του νότου, της Νίνα Γκεόργκε

 

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Nina George «Τα φώτα του νότου» (μτφρ. Όλγα Γκαρτζονίκα), που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

 

Η Υπεραστική Βιβλιοθήκη του Φρανσίς Μεριέν

Το φθινόπωρο του 1968, έξι μήνες από το πινκ πινκ στο κεφάλι του Φρανσίς, το camionnette Λουί ο Γ' απέκτησε δύο αδερφούς. Τον Λουί Δ' και τον Λουί Ε'. Επρόκειτο για δύο ακόμη μπλε ημιφορτηγά Ντεσεβό AZU. Και τα δύο είχαν στις ανοιχτογάλανες πόρτες τους τον λογότυπο που είχε σχεδιάσει η μαντάμ Κολέτ Μπριγιάν.

Η «Υπεραστική Βιβλιοθήκη Φιλί – Δανεισμοί και Παραγγελίες Λογοτεχνικών Βιβλίων», που πήρε το όνομά της από τη μαχητική Φιλί που αγαπούσε τη λογοτεχνία και την ελευθερία, θα έκανε στάση το μεσημέρι στις πιο μεγάλες κωμοπόλεις, κατά τις μέρες της λαϊκής αγοράς: την Πέμπτη στη Νιόνς, την Τετάρτη στο Μπουί λε Μπαρονί, την Παρασκευή στο Μιραμπέλ, το Σάββατο στο Σοζέτ, την Κυριακή στο Τολινιάν. Τα απογεύματα και τις άλλες μέρες αναχωρούσε για τα απομακρυσμένα χωριά και τις fermes, τις φάρμες, προκειμένου να δανείζει βιβλία από πόρτα σε πόρτα και να παραλαμβάνει τα δανεισμένα.

Ο Φρανσίς προωθούσε τις παραγγελίες και τις αγορές στον βιβλιοπώλη Μουσιμάν στη Νιόνς και μοιραζόταν μαζί του την προμήθεια. Ως αντάλλαγμα, ο βιβλιοπώλης παράγγελνε στους εκδοτικούς οίκους τα αντίτυπα για τη βιβλιοθήκη σε χαμηλή τιμή. Οι δυο τους έδιναν με τη σειρά τους το έξι τοις εκατό των εσόδων από τις πωλήσεις στο ταμείο κοινωνικής πρόνοιας των συγγραφέων.

Όταν οι άνθρωποι χρειάζονταν βιβλία, αλλά δεν είχαν να τα πληρώσουν, όταν η κοντινότερη βιβλιοθήκη ήταν στο Μοντελιμάρ, όπου δεν πήγαινε ποτέ κανένας – πού το κακό να τα μοιράζονται όλοι εδώ, μεταξύ τους, πληρώνοντας μονάχα μερικές πενταροδεκάρες, ένα μικρό ποσό για τον δανεισμό των βιβλίων;

Η «Υπεραστική Βιβλιοθήκη» του Φρανσίς Μεριέν: Κάτι τόσο παράξενο, ανήκουστο και εκπληκτικό είχε να συμβεί στην κοιλάδα μεταξύ των τεσσάρων βουνών πάρα πολύ καιρό, λίγο πολύ από τη μέρα που γεννήθηκε η Όλγα, το πεντάποδο σκυλί. Αν ο Φρανσίς άνοιγε κατάστημα με καμηλοπαρδάλεις, δεν θα ήταν περισσότερο παράξενο.

Όταν ο Φρανσίς απευθύνθηκε στους δημάρχους των μικρών αυτών χωριών αντιμετώπισε μια γερή δόση επαρχιώτικης, πώς να το πούμε... επιφύλαξης. Οι ιθύνοντες –που ήταν συνήθως ο μοναδικός φούρναρης, ο μοναδικός τυροκόμος ή ο μοναδικός σιδεράς του τόπου και είχαν ενσωματώσει το γραφείο του δημάρχου αντιστοίχως στο αρτοποιείο, στην προθήκη των τυριών ή στο σελοποιείο και το είχαν μαρκάρει με τη γαλλική σημαία– παρέμεναν δύσπιστοι…

ΠΗΓΗ: https://bookpress.gr/

 

«Έφυγε» ο Βασίλης Αλεξάκης

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 77 ετών ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης προκαλώντας θλίψη τον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών. Ο σπουδαίος συγγραφέας πέθανε στο σπίτι του ενώ αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας, κυρίως αναπνευστικά.

Ο Βασίλης Αλεξάκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 1943.

Έγραφε στα ελληνικά και τα γαλλικά. Τα έργα του αντλούν και από τους δύο πολιτισμούς και είναι μεστά μιας λεπτής ειρωνείας. Η τεχνοτροπία του προσφέρει στον αναγνώστη μια οικεία και προσωπική προοπτική των ιστοριών του…

Το πρώτο έργο του που γράφτηκε στη μητρική του γλώσσα, είναι το "Τάλγκο", κυκλοφόρησε το 1982 και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να σημειώνει επιτυχία….

Ως πεζογράφος έχει τιμηθεί στη Γαλλία με τα βραβεία Αλμπέρ Καμύ, Αλεξάντρ Βαιλάτ, Σαρλ Εσμπραγιά, Medicis (το 1995, για το βιβλίο του "Η μητρική γλώσσα"), καθώς και με το Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας (το 2007, για το βιβλίο του "μ.Χ."). 

Έργα του έχουν εκδοθεί, εκτός από τη Γαλλία, όπου κυκλοφορούν ταυτόχρονα σχεδόν με την Ελλάδα, στη Γερμανία, την Ισπανία, την Αρμενία, την Ιταλία, τη Ρωσία, την Τουρκία, την Αργεντική, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ…

Το 2017 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας από το τμήμα Γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.(https://www.enikos.gr/)

 

"Τότε πήγα στο σαλόνι και άνοιξα τον τουριστικό οδηγό. Διάβασα ότι στην είσοδο του ναού του Απόλλωνα που στέγαζε την Πυθία ήταν χαραγμένα γνωμικά των επτά σοφών, το "γνώθι σ’ αυτόν", "το μηδέν άγαν", κι ότι ανάμεσά τους υπήρχε ένα γράμμα μόνο του, ξεκάρφωτο, το κεφαλαίο Ε, που το νόημά του παραμένει άγνωστο. Έχει εμπνεύσει πολλές εικασίες, έλεγε ακόμη το κείμενο, αλλά καμία δεν κρίνεται πειστική. Η ανακάλυψη αυτή με χαροποίησε, κι ίσως επειδή αισθανόμουν ότι την όφειλα στον υδραυλικό, έπαψα να του γκρινιάζω και δεν διαμαρτυρήθηκα όταν έσπασε με μια αδέξια κίνηση τα δύο ποτήρια που στέγνωναν στον νεροχύτη. Το αίνιγμα του Ε μου έφερε στον νου τα προβλήματα που θέτουν τα σταυρόλεξα. "Είναι οπωσδήποτε ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα, αφού δεν είναι δεδομένος ούτε ο ορισμός της λέξης, ούτε ο αριθμός των γραμμάτων που την αποτελούν".
- Βρες μου μια λέξη που ν' αρχίζει από έψιλον, είπα στη Βαγγελιώ όταν επέστρεψε, κατά τη μία το πρωί.
- Εντελώς, είπε…»

(Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ» με ηρωίδα την ίδια τη γλώσσα, ένα ταξίδι μαθητείας για τον έρωτα, την πατρίδα και τον θάνατο, μια στοχαστική περιδιάβαση στην ιστορία και στον πολιτισμό…)

Διαβάστε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου ΕΔΩ !

Κάλαντα των Φώτων

 

Φώτα, φως άγιας γιορτής 

γύρω λαμπυρίζει.

Άγιος Γιάννης Bαφτιστής 

το Xριστό βαφτίζει. 

 

Σήμερα μες στο νερό, 

θάλασσα, ποτάμι, 

ρίχνουν το χρυσό σταυρό, 

τ’ άγιασμα να κάμει. 

 

Σ’ όλα τα νερά αγιασμός 

και σε μας ο φωτισμός. 

Στου σπιτιού μας τη μεριά 

πάμε μ’ αναφτά κεριά.