Ίντα ανοίξατε βιβλιοπωλείο στ’ Απεράθου;

 

Μία απίθανη ιδέα που έγινε πράξη 

σ’ ένα Σαββατοκύριακο !

 

Πώς ένα βιβλιοπωλείο στην ορεινή Νάξο, που άνοιξε μετά από έναν ...οργασμό τρέλας, έδωσε μία λογοτεχνική διάσταση στο φετινό κυκλαδίτικο καλοκαίρι.

Περπατάς αμέριμνος ένα μεσημέρι του Ιούλη στην πλάτσα της Απειράνθου, στην ορεινή Νάξο. Το βλέμμα σου πέφτει, εντελώς τυχαία σε μία ταμπέλα που γράφει «bookstore» και δείχνει με τόξο δεξιά. Λες, δεν μπορεί, αλλά ακολουθείς το τόξο. Και πέφτεις πράγματι μπροστά σε βιβλιοπωλείο στο χωριό που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων.

Αναπάντεχη τύχη αν είσαι βιβλιόφιλος. Μπαίνεις και διαπιστώνεις ότι τα παιδιά που “τρέχουν” το κατάστημα έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά, βρίσκεις κομμάτια που άλλα βιβλιοπωλεία τα έχουν κρυμμένα και εξαφανισμένα. Τσιμπιέσαι. Λες είναι δυνατόν;

Και όμως είναι! Αλλά για να γίνει δυνατόν χρειάστηκαν να επιστρατευτούν πολλά καντάρια τρέλας. Ναι, τρέλας. Γιατί μόνο “τρελοί” θα άνοιγαν φυσικό βιβλιοπωλείο στην Απείρανθο της Νάξου και θα διοργάνωναν κάθε Παρασκευή του Αυγούστου ποιητικές βραδιές με παρόντες, μεταξύ άλλων, εν ενεργεία ποιητές.

Δεν γίνονται αυτά. Στο «Captainbook» όμως της Λένας, του Στάθη και του Δημήτρη έγιναν. Και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα ξαναγίνουν και το χειμώνα, όταν η Απείρανθος θα βγάλει το τουριστικό της κοστούμι και θα κλειστεί στο καβούκι της μαζί με τους 500 περίπου κατοίκους της.

 ΠΗΓΗ: https://www.news247.gr/

«Ο ταχυδρόμος των βιβλίων»

Carsten Henn – Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Ένα feel-good μυθιστόρημα για τη φιλία και τα βιβλία.

Ο βιβλιοπώλης Καρλ Κόλχοφ παραδίδει βιβλία σε σπίτια ορισμένων πελατών του τις βραδινές ώρες, αφού το βιβλιοπωλείο κλείσει, διασχίζοντας τα γραφικά δρομάκια της πόλης. Με αυτούς τους πελάτες έχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο -είναι σχεδόν φίλοι- και αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, τον σύνδεσμό τους με τον έξω κόσμο. Όταν όμως ξαφνικά ο Καρλ χάσει τη δουλειά του, θα χρειαστεί η δύναμη των βιβλίων και ένα κοριτσάκι εννιά χρόνων για να τους κάνει όλους, του Καρλ συμπεριλαμβανομένου, να βρουν το θάρρος να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον…
Ανάλαφρο, τρυφερό, συγκινητικό και βιβλιοφιλικό, το μυθιστόρημα του Carsten Henn μας θυμίζει ότι έχουμε μονάχα ο ένας τον άλλον – και τα βιβλία.

«Μια διακήρυξη αγάπης για τον γραπτό λόγο, ένα χαρούμενο και ευκολοδιάβαστο feel-good βιβλίο.» Westfalen-Blatt

«Η γλώσσα του συγγραφέα είναι εξίσου σπουδαία με την ιστορία του: γεμάτη αγάπη, ανάλαφρη, δυνατή. Κλαις όσο διαβάζεις, γελάς, και μερικές φορές τα κάνεις και τα δύο ταυτόχρονα.»  Freundin

Ο Μάνος Ελευθερίου…

και το πουκάμισο που έσταζε αίμα!

 (Όταν η Λιλή Ελευθερίου αποκατέστησε το πουκάμισο –και την ισορροπία– του αδελφού της Μάνου!)

 

«Τα τελευταία καλοκαίρια συνήθως πηγαίναμε με τον αδελφό μου στη Σύρο για λίγο, για μια εβδομάδα. Ο Μάνος έπαιρνε πολύ λίγα πράγματα μαζί του. Ό,τι βιβλία ήταν να στείλει στις βιβλιοθήκες και στο Ιστορικό Αρχείο του νησιού τα έστελνε από την Αθήνα· είχε στείλει περίπου 45.000 βιβλία.

Έπαιρνε μαζί του μόνο μια βαλιτσούλα. Ένα πουκάμισο άσπρο που το έκλεινε μέχρι πάνω, με δυο τσέπες όπου έβαζε τα τσιγάρα του, την ταυτότητά του και μερικά λεφτά για να πληρώνουμε το εστιατόριο ή κάτι άλλο. Κάποια στιγμή –δεν ξέρω πώς έγινε– εκεί που κάπνιζε έπεσε η κάφτρα το τσιγάρου και άνοιξε μια τρύπα αριστερά στην τσέπη και λίγο πιο κάτω μια άλλη.

Ωωω! Η ισορροπία του χάλασε. Στενοχωρήθηκε πολύ· ήταν από τα αγαπημένα του πουκάμισα. Και μου λέει πολύ στενοχωρημένος: «Βρε Λιλάκι». Εγώ νόμιζα ότι κάτι μας είχε συμβεί σοβαρό. «Κάνε κάτι». Το κοίταξα, το ξανακοίταξα, το σκέφτηκα, του λέω: «Με αφήνεις να κάνω ό,τι θέλω;». «Ό,τι θέλεις».

Κατεβήκαμε κάτω στην πόλη, κάθισε σε ένα καφενείο. Εγώ πήγα σε ένα  δρομάκι σε ένα μαγαζί με κλωστές. Ήθελα να δω τι μπορώ να κάνω. Αλλά έπρεπε να βρω κάτι ώστε εάν έραβα τις τρύπες με κλωστή, να μην έκανα σούρα. Δεν του άρεσαν οι σούρες – έπρεπε πάντα τα πουκάμισά του να είναι ίσια και σιδερωμένα καλά. Πώς να μαζέψω μια τρύπα, πώς να την ενώσω και να μην κάνει σούρα;

Βρήκα ένα γράμμα κεντημένο, το Ε –δεν είχε το Μ–, και το άλλο; Και ξαφνικά σκέφτηκα ότι θα κάλυπτα την τρύπα του πουκαμίσου που ήταν λίγο κάτω από την καρδιά με μια πέτρα κόκκινη. Ωωω! Χαρά.

Το φτιάχνω αλλά συγχρόνως ανησυχώ, γιατί πολύ συχνά μου έλεγε: «Παιδί μου, αυτά που κάνεις είναι για το Παρίσι, εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι το ίδιο». Του λέω: «Κλείσε τα μάτια». Τον οδήγησα μπροστά από ένα έπιπλο με καθρέφτη που είχε από ένα κουρείο και του είπα: «Άνοιξε τα μάτια και δες. Τώρα όλοι θα σου λένε: “Κύριε Ελευθερίου, στάζει η καρδιά σας αίμα”».

Το κούμπωσε μέχρι πάνω όπως συνήθιζε και μου είπε «πάμε». Όσο ήμασταν έξω όλο τράβαγε το πουκάμισο για να φανεί η χάντρα. Και όσοι τον έβλεπαν του έλεγαν: «Σαν να στάζει η καρδιά σας αίμα».

Είχε τρελαθεί από τη χαρά του. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο είχε ενεργοποιηθεί. Τον άγγιξε αυτό καθώς είχε κάνει εγχείρηση. Η καρδιά του ήταν ταλαιπωρημένη, βασανισμένη, κομμένη, ραμμένη, μισή. Όταν φόρεσε το πουκάμισο δυο τρεις φορές και έπρεπε να το δώσουμε στο καθαριστήριο, είχε αναστατωθεί μήπως χαλούσε. Του έλεγα να μη φοβάται και ότι θα το έφτιαχνα ξανά.

Ό,τι και να συνέβαινε έπρεπε να τον κάνω να ηρεμεί – αυτή ήταν η έγνοια μου, να μην έχει αγωνία…»

ΠΗΓΗ: https://shortstories.gr/

Οδυσ. Ελύτης: Πορεία προς το Μέτωπο

 Η 28η Οκτωβρίου 1940 υπήρξε ένα γεγονός καθοριστικό για την ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη. Ο ίδιος κατατάχθηκε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στη Διοίκηση του Στρατηγείου Α΄ Σώματος Στρατού. Λίγους μήνες αργότερα, στις 13 Φεβρουαρίου 1941,τον μετέθεσαν στην πρώτη γραμμή.

 «…Δώδεκα μέρες κιόλας είχαμε μεις πιο πίσω, στα χωριά. Κι απάνω που συνήθιζε τ’ αυτί μας πάλι στα γλυκά τριξίματα της γης, και δειλά συλλαβίζαμε το γάβγισμα του σκύλου ή τον αχό της μακρινής καμπάνας, να που ήταν ανάγκη, λέει, να γυρίσουμε με στο μόνο αχολόι που ξέραμε: στο αργό και στο βαρύ των κανονιών, στο ξερό και στο γρήγορο των πολυβόλων.

Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδιοι τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία – μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε  δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αεροπλάνα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το’ χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως….» 

 ΠΗΓΗ: https://atexnos.gr/

Ισραήλ - Παλαιστίνη

«Πώς να δώσουμε τέλος στον πόλεμο του 1948»

 Τάνυα Ράινχατ – Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

 

Ενα από τα πιο επίκαιρα βιβλία που μπορεί να αναζητήσει κανείς για να κατανοήσει την έκρυθμη κατάσταση στη Γάζα, είναι αυτό της Τάνυα Ράινχαρτ Ισραήλ-Παλαιστίνη. Πώς να δώσουμε τέλος στον πόλεμο του 1948. Όπως σημειώνει ο Έντουαρντ Σαϊντ (Παλαιστίνιος-Αμερικανός ακαδημαϊκός, κριτικός λογοτεχνίας και πολιτικός ακτιβιστής), η Ράινχαρτ κάνει μια εις βάθος ανάλυση της ισραηλοπαλαιστινιακής διένεξης. Αναζητά τα αίτια της διαμάχης, αποδεικνύει ότι το Ισραήλ υπονομεύει με τις ενέργειές του τη Συμφωνία του Όσλο του 1993 και συνδέει την τρέχουσα κατάσταση με το κυνήγι μαγισσών που έχουν εξαπολύσει οι ΗΠΑ κατά της τρομοκρατίας.

Από την μεριά του ο γνωστός αιρετικός στοχαστής Νόαμ Τσόμσκυ σημειώνει: «H ενημερωτική και καυστική ανάλυση της Tάνυα Pάινχαρτ δε θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη. Πρέπει να τη διαβάσουν όλοι με προσοχή και να τη λάβουν σοβαρά υπόψη». Σύμφωνα με την ανάλυση της Ράινχαρτ, οι Παλαιστίνιοι αρκετές φορές εξαπατήθηκαν και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και με τη συνέργεια της ίδιας τους της Αρχής». Το βιβλίο είναι γραμμένο με αγωνία για την κρισιμότητα της κατάστασης και συνάμα με μοναδική ακρίβεια.

ΠΗΓΗ: https://bookpress.gr/

Νόμπελ Λογοτεχνίας 2023

 Το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2023 απονεμήθηκε, όπως ανακοίνωσε  η Σουηδική Ακαδημία, στον Νορβηγό  συγγραφέα Γιον Φόσε.

 Έναν χρόνο μετά τη βράβευση της Γαλλίδας πεζογράφου Ανί Ερνώ, η Σουηδική Ακαδημία αποφάσισε να βραβεύσει τον Γιον Φόσε «για το θάρρος και την κλινική οξύνοια με την οποία αποκαλύπτει τις ρίζες, τις αποξενώσεις και τους συλλογικούς περιορισμούς της προσωπικής μνήμης». 

O γενικός γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας σημείωσε χαρακτηριστικά για τον Νορβηγό συγγραφέα Γιον Φόσε ότι ξεχωρίζει «για τα καινοτόμα θεατρικά και πεζογραφικά του έργα που δίνουν φωνή στα ανείπωτα».

Ποιος είναι

Ο Jon Fosse (Γιον Φόσε) γεννήθηκε το 1959 στο Haugesund της Νορβηγίας και από τα μέσα της δεκαετίας του '70 ζει στο Bergen. Σπούδασε συγκριτική λογοτεχνία και δίδαξε στην Ακαδημία Δημιουργικής Γραφής στο Hordaland. Το 1983 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα Κόκκινο, μαύρο το οποίο ακολούθησαν πληθώρα άλλων μυθιστορημάτων, ποιητικών συλλογών, δοκιμίων και παιδικών βιβλίων.

Το 1994 έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο Και δε θα χωρίσουμε ποτέ, που ανέβηκε στην Εθνική Σκηνή του Bergen. Ακολούθησαν τα: Κάποιος θα έρθει, Το παιδί, Το όνομα, για το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο 'Ιψεν, Η νύχτα τραγουδά τα τραγούδια της, Όνειρο φθινοπώρου, Μια μέρα καλοκαιριού, Παραλλαγές θανάτου, Χειμώνας, Τόσο όμορφα, Κορίτσι στον καναπέ και πολλά άλλα.

Τον Αύγουστο του 2000 του απονεμήθηκε το Θεατρικό Βραβείο του Βορρά και τον Δεκέμβριο του 2003 χρίστηκε Ιππότης της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής.

ΠΗΓΗ:  https://bookpress.gr/

Έλληνες ...αναγνώστες;

Το 35% δε διαβάζει ένα βιβλίο σε ολόκληρο χρόνο!

Τα βιβλία δε βρίσκονται στις προτιμήσεις των Ελλήνων. Ποιες είναι οι προτιμήσεις των αναγνωστών και σε ποιο βαθμό επηρέασε η πανδημία το αναγνωστικό κοινό;

 
Ο κ. Ζάννος, πρόεδρος του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου, δήλωσε ότι από όλους τους ανθρώπους στην Ελλάδα, το 35% δεν διαβάζει κανένα βιβλίο σε έναν ολόκληρο χρόνο. Ένα άλλο 34% των ανθρώπων διαβάζει από ένα έως τέσσερα βιβλία. Και μόνο το 31% των ανθρώπων διαβάζει περισσότερα από πέντε βιβλία το χρόνο.

Οι  Έλληνες δεν αγαπούν τα βιβλία, καθώς το 35% δεν διαβάζει ούτε ένα βιβλίο το χρόνο, όπως προκύπτει από τα ευρήματα έρευνας , που παρουσίασε ο  κ. Ζάννος, στο πλαίσιο της 19ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης (ΔΕΒΘ)

«Το 35% του ελληνικού πληθυσμού δεν διαβάζει ούτε ένα βιβλίο το χρόνο. Οι μέτριοι αναγνώστες, που διαβάζουν από ένα έως 4 βιβλία το χρόνο ανέρχονται σε ποσοστό 34%, ενώ μόνο το 31% του πληθυσμού διαβάζει πάνω από πέντε βιβλία ετησίως» είπε χαρακτηριστικά

Οι προτιμήσεις των αναγνωστών 

Από ό,τι καθίσταται σαφές από την παραπάνω έρευνα η καλύτερη διαφήμιση για την επιλογή ενός βιβλίου είναι «η μέθοδος στόμα με στόμα».
«Το 50% των αναγνωστών δήλωσαν ότι πληροφορούνται το πώς θα διαλέξουν ένα συγκεκριμένο βιβλίο από φίλους και γνωστούς και μάλιστα, στις ηλικίες 16-24 το ποσοστό αυτό αυξάνεται ακόμη περισσότερο και φτάνει το 64%» είπε ο κ. Ζάννος και συμπλήρωσε πως δεύτερη πηγή πληροφόρησης για τους Έλληνες αναγνώστες αποτελούν τα βιβλιοπωλεία.

«Αυτό που λογικά άλλαξε σε σχέση με προηγούμενη έρευνα του 2011, είναι ότι πλέον στις πηγές πληροφόρησης εντάσσεται σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα» κατέληξε.

Ο κ. Ζάννος, παρότρυνε τους γονείς  να φροντίζουν από νωρίς να φέρουν τα παιδιά τους κοντά με το βιβλίο κι αυτό διότι από την έρευνα τεκμηριώνεται ότι κύριοι παράγοντες για να διαβάζει ένας άνθρωπος, είναι να έχει μεγαλώσει σε περιβάλλον όπου υπάρχουν βιβλία.

ΠΗΓΗ: https://www.lavart.gr/