“Το εγκώμιο της θαλάσσης”

Κώστας Καρυωτάκης 

Ι Ἡ θάλασσα εἶναι ἡ μόνη μου ἀγάπη. Γιατί ἔχει τὴν ὄψη τοῦ ἰδανικοῦ. Καὶ τ᾿ ὄνομά της εἶναι ἕνα θαυμαστικό.
Δὲ θυμᾶμαι τὸ πρῶτο ἀντίκρισμά της. Χωρὶς ἄλλο θὰ κατέβαινα ἀπὸ μία κορφή, φέρνοντας ἀγκαλιὲς λουλούδια. Παιδὶ ἀκόμα, ἐσκεπτόμουν τὸ ρυθμὸ τοῦ φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στὴν ἀμμουδιά, ἐταξίδευα μὲ τὰ καράβια ποὺ περνοῦσαν. Ἕνας κόσμος γεννιόταν γύρω μου. Οἱ αὖρες μοῦ ἄγγιζαν τὰ μαλλιά. Ἄστραφτε ἡ μέρα στὸ πρόσωπό μου καὶ στὰ χαλίκια. Ὅλα μοῦ ἦταν εὐπρόσδεκτα: ὁ ἥλιος, τὰ λευκὰ σύννεφα, ἡ μακρινὴ βοή της.
Ἀλλὰ ἡ θάλασσα ἐπειδὴ ἤξερε, εἶχε ἀρχίσει τὸ τραγούδι της, τὸ τραγούδι της ποὺ δεσμεύει καὶ παρηγορεῖ.
Εἶδα πολλὰ λιμάνια. Στοιβαγμένες πράσινες βάρκες ἐπήγαιναν δῶθε κεῖθε σὰν εὔθυμοι μικροὶ μαθητές. Κουρασμένα πλοῖα, μὲ ὀνόματα περίεργα, ἐξωτικά, ὕψωναν κάθε πρωὶ τὴ σκιά τους.

Μια αγκαλιά για τα παιδιά του κόσμου

"Ένα βιβλίο (και CD) αφιερωμένο με αγάπη στα παιδιά εκείνα που η ζωή, πολύ νωρίς επιφύλαξε να τους δείξει το χειρότερό της πρόσωπο.
21 τραγούδια που μιλούν για την προσφυγιά, τον ξεριζωμό, τις κακουχίες των μικρών παιδιών στις εμπόλεμες ζώνες, για μια καθημερινότητα χωρίς παιδικά παιχνίδια και χωρίς όνειρα για το αύριο.
Τραγούδια που σκιαγραφούν και αφιερώνονται στα παιδιά της Ειδομένης, του Πειραιά, της Μυτιλήνης, των hot spot, των… αφιλόξενων κέντρων φιλοξενίας προσφύγων.

15 στιχουργοί, 20 τραγουδιστές, υπό την διεύθυνση του συνθέτη και εμπνευστή αυτής της πρωτοβουλίας, Χρήστου Γιαννόπουλου, καταθέτουν κομμάτια της ψυχής τους και δημιουργούν ένα πολύχρωμο μουσικό ουράνιο τόξο ευαισθησίας.
Τα τραγούδια ερμηνεύουν: η Ελένη Δήμου, ο Λάκης Χαλκιάς, η Μαρία Σουλτάτου, η Ελένη Φιλίνη, ο Αλέξανδρος Χατζής, η Φιντέ Κοκσάλ, η Φαίη Μάτσου, ο Λάκης Τζορντανέλλι, η Φωτεινή Σαββατιανού, η Βάσια Ζήλου, ο Don Freaka, ο Γιώργος Λάσκαρις, η Γιολάντα Δαναού, η Ειρήνη Ζώη, η Ηλιάνα Ταμπάκου, η Λίνα Μιχαήλ, ο Παύλος Ζησάκος, η Τέτη Ρενέζη, ο Σπύρος Παπαδήμας, ο Σώζος Λυμπερόπουλος, η μικρή Ναταλία Αμοργιανού και η χορωδία του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ηλιούπολης υπό την διεύθυνση της Έμης Χάλαρη.


Το βιβλίο που συνοδεύει το CD με τα τραγούδια, εκτός από τους στίχους, κοσμούν οι ζωγραφιές παιδιών του 21ου Δημοτικού Σχολείου Ηλιούπολης, που έχουν θέμα: “Μια αγκαλιά για τα παιδιά του κόσμου.”
Μια πολιτιστική κίνηση ευαισθησίας που ολοκληρώθηκε υπό την αιγίδα της UNESCO και με τη συνεργασία της ΦΛΟΓΑΣ και της ομάδας αλληλεγγύης ΚΙΝΗΤΡΟΝ."

Μια πρωτοβουλία που αξίζει να τη στηρίξουμε!

ΠΗΓΗ: http://tovivlio.net/

Τα 30 βιβλία που άλλαξαν τον κόσμο

Ελληνικό το πρώτο!

Ένα βιβλίο μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου -κι αυτό το ξέρεις πολύ καλά εσύ, φανατικέ αναγνώστη... Μπορεί όμως ένα βιβλίο να αλλάξει την ιστορία, να επηρεάσει τις ζωές ολόκληρων γενεών, να αλλάξει όχι μόνο κάποιους ανθρώπους αλλά τον κόσμο συνολικότερα; Η απάντηση είναι θετική. Φυσικά και μπορεί...
Το Business Insider ετοίμασε τη λίστα των 30 βιβλίων που άλλαξαν την ιστορία, η οποία περιλαμβάνει από Σαίξπηρ μέχρι Όργουελ. Η Ελλάδα μπορεί να καμαρώνει για μια σημαντικά πρωτιά, δηλαδή για την ανάδειξη στην κορυφαία θέση ενός έργου που έχει άρωμα αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Μη βιαστείτε να προβλέψετε ότι πρόκειται για έργο του Πλάτωνα -αν και έχει κι αυτός τη θέση του στη λίστα. Στην πρώτη θέση των βιβλίων που άλλαξαν τον κόσμο για το Business Insider είναι οι Μύθοι του Αισώπου, μια συλλογή ιστοριών και μύθων που δίδαξαν μαθήματα ζωής σε ολόκληρες γενεές και παραμένουν επίκαιροι -και πάντα διδακτικοί- χιλιάδες χρόνια μετά τη συγγραφή τους.

Ο "Νεκρός" φορούσε ρολόι

“Για έναν «νεκρό» ο χρόνος είναι νεκρός. Για ένα «ζωντανό» είναι ψευδαίσθηση, γιατί στην ουσία δεν υπάρχει. Εμείς τον φτιάξαμε και τον συμφωνήσαμε, για να περιορίζουμε την ζωή μας. Για να βάζουμε σε πρόγραμμα την μόνη απρογραμμάτιστη πραγματικότητα, την ύπαρξη. 
Το μέγα θαύμα της ζωής θελήσαμε να το μετρήσουμε. Να το ορίσουμε, να το περιορίσουμε, να βάλουμε αριθμούς στο άπειρο. Να δεσμεύσουμε την ζωή μας σε παρελθόν, σε παρόν, σε μέλλον. 
Έτσι η ζωή και ο άνθρωπος διασπάστηκαν. Ο άνθρωπος χάθηκε από το διαρκές παρόν, το τώρα της ζωής. Πόσοι άνθρωποι δεν υπέφεραν και δεν υποφέρουν χαμένοι στις ενοχές του παρελθόντος. 
Χαμένοι στο άγχος, την αγωνία και την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Χαμένοι στις σκιές της ύπαρξης. 
 Εάν η ζωή έχει κάποιο νόημα, αυτό είναι στο τώρα. Είναι στο σήμερα. Είναι στην αναπνοή και την εκπνοή της στιγμής. Το παρελθόν είναι ένα πτώμα. Μια απειλητική σκιά που την αφήνουμε να μας κυνηγά. Το μέλλον είναι μια ψευδαίσθηση. Ένα παιγνίδι του νου μας. Μονάχα το τώρα υπάρχει. 
 Ο ορισμός της ζωής σε χθες, σήμερα, αύριο, είναι τυραννία. Τυραννία για την ζωή, τον άνθρωπο. Είναι τυραννία του προγραμματισμού. Της μεθόδου, του σχεδίου, του ρολογιού που χτυπάει απειλητικά και σου μετράει, σου τρώει την ζωή. 
Τυραννία γιατί πρέπει να γιορτάζεις συγκεκριμένες μέρες αντί για κάθε μέρα. Να αγοράζεις και να καταναλώνεις. Να δουλεύεις για τον χρόνο, τον χρόνο του κέρδους...”

 (Απόσπασμα από το βιβλίο
του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου:
"Ο Κινέζος, ο Θεός και η Μοναξιά"- Εκδ. ΑΡΜΟΣ) 

ΠΗΓΗ:http://plibyos.blogspot.gr/

“Το πρώτο μου Πάσχα”

Γρηγόριος Ξενόπουλος

 Aγαπητοί μου,  
“Aυτές τις ημέρες ξαναγυρίζω πάντα στα παιδικά μου χρόνια. Kαι θυμάμαι τις θαυμάσιες εκείνες γιορτές που χαιρόμουν στην πατρίδα μου, όταν ήμουν μικρό αμέριμνο παιδί κι είχα τους καλούς μου γονείς να με φροντίζουν και να μ’ οδηγούν σε όλα. Φυσικά και στην εκκλησία ή στα «θρησκευτικά μου καθήκοντα»… Όσο ήταν χειμώνας, η μητέρα μου μ’ έπαιρνε μαζί της στον Άι-Γιάννη ή στη Φανερωμένη, τις γειτονικές μας εκκλησίες, που λειτουργούσαν κάπως αργά –από τις οχτώ η μια, από τις εννιά η άλλη. Mα όταν έμπαινε η άνοιξη, που μπορούσα να ξυπνώ και να βγαίνω πιο πρωί, ο πατέρας μου μ’ έπαιρνε στην Eπισκοπιανή ή στον Άγιο Xαράλαμπο, εξοχικές εκκλησίτσες αυτές, σ’ ένα ωραίο παραθαλάσσιο προάστιο, που λειτουργούσαν από τις επτά. Mετά τη λειτουργία, κάναμε κι έναν ωραίο περίπατο στους Kήπους και γυρίζαμε λιγάκι κουρασμένοι μα πολύ ευχαριστημένοι κι οι δυο. 
 Ω, ήταν τόσο όμορφα! H άνοιξη είχε στολισμένες τις πρασινάδες με μαργαρίτες άσπρες και κίτρινες, με ολοκόκκινες παπαρούνες και μ’ άλλα γαλάζια ή μαβιά αγριολούλουδα. Tι πολύχρωμο το χαλί που απλωνόταν στα χωράφια! Tο έβλεπα κι από την ανοιχτή πόρτα της εκκλησιάς, καθώς άκουγα τα ψαλσίματα, τις ευχές και τα ευαγγέλια.

«Άνω Κάτω», της Χριστίνας Πουλίδου

Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 

Γράφει: Η Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα 

 Η Άνω Σύρος και ο «Γιαλός» – η Ερμούπολη. Οι λόφοι και το λιμάνι. Μια πόλη όπου ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις, που κατοικείται από φραγκοσυριανούς και ορθόδοξους, ένα κοσμοπολίτικο αμάλγαμα που ζωντανεύει μέσα από μιαν αφήγηση σε δύο χρόνους.
Ερμούπολη, προπολεμικά. Η ζωή της δεκάχρονης εργάτριας Μαρουλίνας αλλάζει όταν προβιβάζεται σε δούλα στο σπιτικό του κυρ Μάρκου και της κυρα-Ευθυμίας. Μέσα από τα μάτια της παρακολουθούμε πώς ζει η μεσοαστική τάξη της πόλης που θα δοκιμαστεί στα οδυνηρά χρόνια της Κατοχής.
Ερμούπολη, στα χρόνια της Κρίσης. Η Ερμιόνη εγκαθίσταται στο νησί ακολουθώντας τους οικογενειακούς δεσμούς του άντρα της. Μέσα από τα δικά της μάτια αυτή τη φορά παρακολουθούμε τη σημερινή εικόνα της συριανής κοινωνίας, τις ανησυχίες και τα προβλήματά της.

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Στις 23 Απριλίου 1616 έφυγαν από τη ζωή δύο μεγάλα ονόματα των γραμμάτων: ο Ισπανός συγγραφέας του “Δον Κιχώτη” Μιγκέλ Ντε Θερβάντες και ο Άγγλος δραματουργός Ουίλιαμ Σέξπιρ. 
Με αφορμή το διπλό αυτό γεγονός, η UNESCO έχει καθιερώσει την 23η Απριλίου ως την "Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου".

Στην Καταλονία, την ημέρα αυτή εορτάζεται η "Μέρα των Βιβλίων και των Ρόδων", μία τοπική παραλλαγή της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, που συνδυάζεται με την εορτή του προστάτη της περιοχής, Αγίου Γεωργίου.
Με το σύνθημα «Ένα τριαντάφυλλο για την αγάπη, ένα βιβλίο για πάντα», ο άνδρας θα χαρίσει στην αγαπημένη του ένα τριαντάφυλλο κι αυτή θα του το ανταποδώσει με ένα βιβλίο.