«Ο γύρος του χρόνου με ποιήματα»

 (Γράφει η Μαμά Μαμαδοπούλου 

για το https://www.kidscloud.gr/ )\

«Είναι αρκετές οι φορές, που μιλώντας  για ένα βιβλίο, το έχω χαρακτηρίσει “ποίημα”.

Ε, λοιπόν, το βιβλίο “Ο γύρος του χρόνου με ποιήματα” είναι πραγματικά ένα ποίημα.

Μια ανθολογία ποίησης για τα παιδιά τόσο όμορφα φτιαγμένη, που στο σύνολό της δεν μπορείς, παρά να πεις, ότι είναι ένα έργο τέχνης.

Η Μαριγώ Αλεξοπούλου έκανε την ανθολόγηση και η Σάντρα Ελευθερίου την εικονογράφηση και κάπως έτσι προέκυψε ένα ονειρικό βιβλίο,  που απευθύνεται σε παιδιά, αλλά είμαι σίγουρη, ότι θα το ερωτευτούν οι μεγάλοι, όπως κι εγώ, αφού θα νιώσουμε μια μικρή νοσταλγία για εκείνα τα δικά μας παιδικά χρόνια.

Μια ευφάνταστη έκδοση από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, που το μόνο που μπορεί να καταφέρει, είναι να κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν την ποίηση.

Το ταξίδι στο βιβλίο είναι χωρισμένο με βάση τους 12 μήνες και σε κάθε σελίδα ταξιδεύουμε σε χρώματα, μελωδίες κι αρώματα της κάθε εποχής.

Κάθε φράση κι ένα εισιτήριο για ένα ταξίδι σε κόσμους και συναισθήματα.
Κάθε φράση γεμάτη συμπυκνωμένα νοήματα με διαφορετικές αναγνώσεις.

Αποσπάσματα ποιημάτων των Κώστα Βάρναλη, Κική Δημουλά, Γεώργιο Δροσίνη, Νίκο Εγγονόπουλο, Μάνο Ελευθερίου, Οδυσσέα Ελύτη, Κωνσταντίνο Καβάφη, Νίκο Καββαδία, Κώστα Καρυωτάκη, Κωστή Παλαμά, Γιάννη Ρίτσο, Άγγελο Σικελιανό, Διονύσιο Σολωμό κ.α.

Και μόνο από αυτή την καταγραφή φαίνεται ο πλούτος των μεγάλων δημιουργών, που έχει η χώρα μας.»

Μπορείτε να ξεφυλλίσετε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου εδώ

 

Τα φώτα του νότου, της Νίνα Γκεόργκε

 

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Nina George «Τα φώτα του νότου» (μτφρ. Όλγα Γκαρτζονίκα), που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

 

Η Υπεραστική Βιβλιοθήκη του Φρανσίς Μεριέν

Το φθινόπωρο του 1968, έξι μήνες από το πινκ πινκ στο κεφάλι του Φρανσίς, το camionnette Λουί ο Γ' απέκτησε δύο αδερφούς. Τον Λουί Δ' και τον Λουί Ε'. Επρόκειτο για δύο ακόμη μπλε ημιφορτηγά Ντεσεβό AZU. Και τα δύο είχαν στις ανοιχτογάλανες πόρτες τους τον λογότυπο που είχε σχεδιάσει η μαντάμ Κολέτ Μπριγιάν.

Η «Υπεραστική Βιβλιοθήκη Φιλί – Δανεισμοί και Παραγγελίες Λογοτεχνικών Βιβλίων», που πήρε το όνομά της από τη μαχητική Φιλί που αγαπούσε τη λογοτεχνία και την ελευθερία, θα έκανε στάση το μεσημέρι στις πιο μεγάλες κωμοπόλεις, κατά τις μέρες της λαϊκής αγοράς: την Πέμπτη στη Νιόνς, την Τετάρτη στο Μπουί λε Μπαρονί, την Παρασκευή στο Μιραμπέλ, το Σάββατο στο Σοζέτ, την Κυριακή στο Τολινιάν. Τα απογεύματα και τις άλλες μέρες αναχωρούσε για τα απομακρυσμένα χωριά και τις fermes, τις φάρμες, προκειμένου να δανείζει βιβλία από πόρτα σε πόρτα και να παραλαμβάνει τα δανεισμένα.

Ο Φρανσίς προωθούσε τις παραγγελίες και τις αγορές στον βιβλιοπώλη Μουσιμάν στη Νιόνς και μοιραζόταν μαζί του την προμήθεια. Ως αντάλλαγμα, ο βιβλιοπώλης παράγγελνε στους εκδοτικούς οίκους τα αντίτυπα για τη βιβλιοθήκη σε χαμηλή τιμή. Οι δυο τους έδιναν με τη σειρά τους το έξι τοις εκατό των εσόδων από τις πωλήσεις στο ταμείο κοινωνικής πρόνοιας των συγγραφέων.

Όταν οι άνθρωποι χρειάζονταν βιβλία, αλλά δεν είχαν να τα πληρώσουν, όταν η κοντινότερη βιβλιοθήκη ήταν στο Μοντελιμάρ, όπου δεν πήγαινε ποτέ κανένας – πού το κακό να τα μοιράζονται όλοι εδώ, μεταξύ τους, πληρώνοντας μονάχα μερικές πενταροδεκάρες, ένα μικρό ποσό για τον δανεισμό των βιβλίων;

Η «Υπεραστική Βιβλιοθήκη» του Φρανσίς Μεριέν: Κάτι τόσο παράξενο, ανήκουστο και εκπληκτικό είχε να συμβεί στην κοιλάδα μεταξύ των τεσσάρων βουνών πάρα πολύ καιρό, λίγο πολύ από τη μέρα που γεννήθηκε η Όλγα, το πεντάποδο σκυλί. Αν ο Φρανσίς άνοιγε κατάστημα με καμηλοπαρδάλεις, δεν θα ήταν περισσότερο παράξενο.

Όταν ο Φρανσίς απευθύνθηκε στους δημάρχους των μικρών αυτών χωριών αντιμετώπισε μια γερή δόση επαρχιώτικης, πώς να το πούμε... επιφύλαξης. Οι ιθύνοντες –που ήταν συνήθως ο μοναδικός φούρναρης, ο μοναδικός τυροκόμος ή ο μοναδικός σιδεράς του τόπου και είχαν ενσωματώσει το γραφείο του δημάρχου αντιστοίχως στο αρτοποιείο, στην προθήκη των τυριών ή στο σελοποιείο και το είχαν μαρκάρει με τη γαλλική σημαία– παρέμεναν δύσπιστοι…

ΠΗΓΗ: https://bookpress.gr/

 

«Έφυγε» ο Βασίλης Αλεξάκης

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 77 ετών ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης προκαλώντας θλίψη τον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών. Ο σπουδαίος συγγραφέας πέθανε στο σπίτι του ενώ αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας, κυρίως αναπνευστικά.

Ο Βασίλης Αλεξάκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 1943.

Έγραφε στα ελληνικά και τα γαλλικά. Τα έργα του αντλούν και από τους δύο πολιτισμούς και είναι μεστά μιας λεπτής ειρωνείας. Η τεχνοτροπία του προσφέρει στον αναγνώστη μια οικεία και προσωπική προοπτική των ιστοριών του…

Το πρώτο έργο του που γράφτηκε στη μητρική του γλώσσα, είναι το "Τάλγκο", κυκλοφόρησε το 1982 και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να σημειώνει επιτυχία….

Ως πεζογράφος έχει τιμηθεί στη Γαλλία με τα βραβεία Αλμπέρ Καμύ, Αλεξάντρ Βαιλάτ, Σαρλ Εσμπραγιά, Medicis (το 1995, για το βιβλίο του "Η μητρική γλώσσα"), καθώς και με το Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας (το 2007, για το βιβλίο του "μ.Χ."). 

Έργα του έχουν εκδοθεί, εκτός από τη Γαλλία, όπου κυκλοφορούν ταυτόχρονα σχεδόν με την Ελλάδα, στη Γερμανία, την Ισπανία, την Αρμενία, την Ιταλία, τη Ρωσία, την Τουρκία, την Αργεντική, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ…

Το 2017 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας από το τμήμα Γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.(https://www.enikos.gr/)

 

"Τότε πήγα στο σαλόνι και άνοιξα τον τουριστικό οδηγό. Διάβασα ότι στην είσοδο του ναού του Απόλλωνα που στέγαζε την Πυθία ήταν χαραγμένα γνωμικά των επτά σοφών, το "γνώθι σ’ αυτόν", "το μηδέν άγαν", κι ότι ανάμεσά τους υπήρχε ένα γράμμα μόνο του, ξεκάρφωτο, το κεφαλαίο Ε, που το νόημά του παραμένει άγνωστο. Έχει εμπνεύσει πολλές εικασίες, έλεγε ακόμη το κείμενο, αλλά καμία δεν κρίνεται πειστική. Η ανακάλυψη αυτή με χαροποίησε, κι ίσως επειδή αισθανόμουν ότι την όφειλα στον υδραυλικό, έπαψα να του γκρινιάζω και δεν διαμαρτυρήθηκα όταν έσπασε με μια αδέξια κίνηση τα δύο ποτήρια που στέγνωναν στον νεροχύτη. Το αίνιγμα του Ε μου έφερε στον νου τα προβλήματα που θέτουν τα σταυρόλεξα. "Είναι οπωσδήποτε ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα, αφού δεν είναι δεδομένος ούτε ο ορισμός της λέξης, ούτε ο αριθμός των γραμμάτων που την αποτελούν".
- Βρες μου μια λέξη που ν' αρχίζει από έψιλον, είπα στη Βαγγελιώ όταν επέστρεψε, κατά τη μία το πρωί.
- Εντελώς, είπε…»

(Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ» με ηρωίδα την ίδια τη γλώσσα, ένα ταξίδι μαθητείας για τον έρωτα, την πατρίδα και τον θάνατο, μια στοχαστική περιδιάβαση στην ιστορία και στον πολιτισμό…)

Διαβάστε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου ΕΔΩ !

Κάλαντα των Φώτων

 

Φώτα, φως άγιας γιορτής 

γύρω λαμπυρίζει.

Άγιος Γιάννης Bαφτιστής 

το Xριστό βαφτίζει. 

 

Σήμερα μες στο νερό, 

θάλασσα, ποτάμι, 

ρίχνουν το χρυσό σταυρό, 

τ’ άγιασμα να κάμει. 

 

Σ’ όλα τα νερά αγιασμός 

και σε μας ο φωτισμός. 

Στου σπιτιού μας τη μεριά 

πάμε μ’ αναφτά κεριά.

«Καινούργιος χρόνος…»

 Γ. Βερίτης

Καινούριος χρόνος πάλι ξημερώνει
και σβήνεται και χάνεται ο παλιός
μαζί του να σβηστούνε όλοι οι πόνοι
το δάκρυ μας, η λύπη, ο στεναγμός.

Καινούργιος χρόνος πάλι ξημερώνει
και λάμπει ο σκοτισμένος ουρανός
μ’ ελπίδες ο Θεός να τον χρυσώνει
και να ‘ν ευτυχισμένος και καλός.

Ελάτε να γυρίσουμε και πάλι
στην πίστη του Χριστού σαν αδελφοί
και ο χρόνος ο καινούργιος θα μας βγάλει
στης δόξας την ολόφωτη κορυφή.

Χριστέ μεγαλοδύναμε Θεέ μας
Χριστέ γεμάτε αγάπη και στοργή
χαρούμενο το χρόνο χάρισέ μας
και δώσε την ειρήνη σου στη γη.

ΠΗΓΗ: https://homouniversalisgr.blogspot.com/

11 Δεκεμβρίου

Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού

Σαν σήμερα πριν από 74  χρόνια γεννήθηκε η UNICEF (11 Δεκεμβρίου 1946) για να βοηθήσει τα παιδιά της κατεστραμμένης από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Ευρώπης.

Από το 1949 και έως το τέλος της δεκαετίας του ’60, αλλά και σε έκτακτες ανάγκες, η UNICEF βοήθησε και στήριξε τα παιδιά στην Ελλάδα, προσφέροντάς τους φάρμακα, εκπαιδευτικό υλικό, παστεριωμένο γάλα, συσσίτια κ.α.

Σήμερα, με τα παιδιά στην Ελλάδα της κρίσης, η UNICEF εξακολουθεί να στηρίζει και να προστατεύει τα δικαιώματα των παιδιών στη χώρα μας.

Συνεχίζει στην Ελλάδα το πρόγραμμα εμβολιασμών σε παιδιά περιθωριοποιημένων ή ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, σε συνεργασία με την ΚΕΔΕ και το Υπουργείο Υγείας. Επιπλέον, παρέχει δώρα και παιχνίδια σε ιδρύματα και ορφανοτροφεία. Διανέμει σχολικό υλικό σε μαθητές με τη βοήθεια των χορηγών της. Προσφέρει μέρες χαράς στα παιδιά που διαμένουν σε κέντρα προστασίας της χώρας.

Συνεχίζει επίσης τα προγράμματά της σε όλο τον κόσμο για την παροχή υγειονομικής περίθαλψης, καθαρού νερού, εκπαιδευτικού εξοπλισμού, προστατεύοντας παράλληλα τα παιδιά από το trafficking, την εκμετάλλευση και την κακοποίηση.

(Πηγή: UNICEF)

«Βαρδιάνος στα σπόρκα»

 Το αριστούργημα του Παπαδιαμάντη

«…Δυστυχισμένη χρονιά εκείνη… Εις αυτά τα τελευταία χρονιά είχεν αρχίσει να εφαρμόζεται το «Κάθε πέρσι καλύτερα». Η φτώχεια ήτον μεγάλη, η γρίνια ακόμη μεγαλυτέρα. Το δε χειρότερον ήτο η ασθένεια… -Ο Θεός να φυλάγει και πάλιν όλον τον κόσμον, και δεύτερον εμάς, τους αμαρτωλούς. –Μεγάλα δεινά, αφορία, πείνα, αρρώστια, όλα μαζί, ηκούοντο. Και ο φόβος τα έκαμνε μεγαλύτερα. Η δε αμαρτία έκαμνε μεγαλύτερον τον φόβον. Καλή μετάνοια! χριστιανοί. Καλή φώτιση και καλά υστερνά. Ούτω εκήρυττε και ούτω ελάμβανε το θάρρος να συμβουλεύει τας νεωτέρας η γραία Σκεύω. Αλλ’ εκείναι, αι περισσότεραι εξ αυτών, αι ανοητότεραι, την επεριγέλων. Και τα παιδία ακόμη, οι κλήρες αυτού του καιρού, η νέα πλάσις, την εμυκτήριζον, και της εφώναζαν: «Σκεύω Σαβουρόκοφα! Σκεύω Σαβουρόκοφα!

…Αρκετά δεινά είχον έλθει εις τον κόσμον και περισσότερα ακόμη ηπείλουν να ενσκήψωσιν. Η αρρώστια δεν ήτο το ελάχιστον εξ αυτών. Και η αρρώστια ηπείλει ήδη πανταχόθεν να εισβάλει…»

Ο ΒΑΡΔΙΑΝΟΣ ΣΤΑ ΣΠΟΡΚΑ (1893) διηγείται την ιστορία της γρια-Σκεύως, πού μεταμφιέζεται σε άντρα και γίνεται βαρδιάνος (φύλακας) στα σπόρκα (μολυσμένα, επιχόλερα καράβια), προκειμένου να σώσει το γιο της. Ιστορικός πυρήνας του διηγήματος είναι η χολέρα που έπληξε την Ευρώπη το 1865 και τα αυστηρά μέτρα προφύλαξης που έλαβε τότε η ελληνική κυβέρνηση. 

Το διήγημα ωστόσο δεν αναδίδει οσμή θανάτου, όπως εύστοχα είχε επισημάνει και η Ακρόπολις (13.8.1893) που το φιλοξένησε, στο σχετικό σημείωμα της: Πρόκειται περί χολερικών αναμνήσεων. Αλλά μακράν πας φόβος. Εις τον Βαρδιάνον δεν εκτυλίσσονται στυγναί και απαίσιαι εικόνες τόπων έρημουμένων υπό της χολέρας. Δεν προβάλλει εις την ιστορίαν αυτήν η απελπισία και το πένθος της χολέρας [...]. Ο Βαρδιάνος δεν είναι συρραφή απελπιστικών εικόνων είναι διήγημα έχον μεν βάσιν χολερικάς αναμνήσεις, άλλ' εξεικονιζομένας υπό του τερπνού και εύθυμου καλάμου του συγγραφέως. 

Η φιλοσοφία του κ. Παπαδιαμάντη είναι εύθυμος, και αν που εις τον Βαρδιάνον εκτίθεται καμμία εικών λυπηρά, έπεται όμως αμέσως άλλη ευχάριστος, απολαυστική, γελαστή. Εν τω όλω του το νέον διήγημα θα κατάκτηση, είμεθα βέβαιοι, τους αναγνώστας του, και καθ' ας ημέρας δεν λείπει ό λόγος περί χολέρας, ο Βαρδιάνος θα αποτελέση εύθυμον αντίρροπον κατά του φόβου και της λύπης ην γεννά η ανάγνωσις των περί των προόδων της φοβεράς νόσου ειδήσεων. ( Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης, εκδ. Εστία)

Διαβάστε το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη  με μια «επίσκεψη» στο «ΒΑΡΔΙΑΝΟΣ ΣΤΑ ΣΠΟΡΚΑ»

Πηγή: www.lifo.gr