Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

 Από το 1967, η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο στις 2 Απριλίου, την ημέρα γενεθλίων του Δανού παραμυθά, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Το 2026, την ευθύνη της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου έχει αναλάβει ο Κυπριακός Σύνδεσμος Παιδικού Νεανικού Βιβλίου, ως το τμήμα της ΙΒΒΥ στην Κύπρο. Το μήνυμα έγραψε η βραβευμένη συγγραφέας και επί σειρά ετών Πρόεδρος του Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου Έλενα Περικλέους, ενώ την αφίσα φιλοτέχνησε η σπουδαία Κύπρια εικονογράφος Σάντρα Ελευθερίου.

 «Φύτεψε ιστορίες, και ο κόσμος θα ανθίσει»

Μια φορά κι έναν καιρό γεννήθηκε ένα παιδί, που λαχταρούσε να ζήσει καλύτερα από τους ήρωες των παραμυθιών — που απλώς έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Το παιδί μεγάλωσε και άλλαξε, διάβασε και έγινε Δον Κιχώτης, πολεμώντας ανεμόμυλους·
Έγινε Αλίκη, που έδωσε ζωή στο θαύμα·
Έγινε Ρομπέν των Δασών, σώζοντας τα δάση·
Έγινε λύκος, που συγκέντρωνε αγέλες που τραγουδούσαν στο φεγγάρι.

 

Τα χρόνια πέρασαν, όμως ο κόσμος έμεινε ανέγγιχτος από την αλλαγή που κάποτε είχε ονειρευτεί.
Κι όμως — το παιδί κατάφερε να συναρμολογήσει έναν ολοκαίνουργιο κόσμο μέσα σε μια ανθισμένη αυλή, γεμάτη με ό,τι αγαπούσε η καρδιά.

Πέρασαν κι άλλα χρόνια.
Και καθώς τα βιβλία ψιθύριζαν σοφία στην ψυχή, το παιδί ήξερε τι έπρεπε να γίνει.

 

Όταν ήρθε το φθινόπωρο, η γη οργώθηκε και οι σπόροι φυτεύτηκαν.
Ήρθε ο χειμώνας.
Το παιδί περίμενε υπομονετικά να λιώσει το λευκό κάλυμμα που τρεφόταν από τη συντροφιά των εκκολαπτόμενων βιβλίων.

 

Ύστερα ήρθε η άνοιξη. Τρυφερά φύλλα πετάχτηκαν από τους βλαστούς.
Οι κορμοί πάχυναν, τα κλαδιά τεντώθηκαν, τα μπουμπούκια ξεπρόβαλαν.
Η ψυχή του παιδιού άνθισε, γεμάτη χρώματα και αρώματα.

Και το καλοκαίρι;
Ήταν η εποχή για τις βάρκες, η εποχή των ιστιοφόρων, των αερόστατων, των ποδηλάτων… η εποχή των ταξιδιών, μακριά και παντού. παντού!

 

Τώρα το παιδί ήξερε — χωρίς καμία αμφιβολία:
Αυτός ήταν ο τρόπος να αλλάξει τον κόσμο: να γίνει σπορέας.
Σπορέας μαγικών ιστοριών, που σπέρνει λέξεις, καλλιεργεί εικόνες, θερίζει θαύματα, ποτίζει τη φαντασία.

 

Κι έτσι οι ιστορίες άρχισαν να μεγαλώνουν και να απλώνονται.
Και μετά;
Το παιδί κλάδευε με αγάπη, χαρίζοντας ανθοδέσμες στους περαστικούς.
Ανθοδέσμες ειρήνης, ελπίδας, δύναμης και πίστης στο αδύνατο.
Ανθοδέσμες μικρών θαυμάτων, για τον καθένα και την καθεμιά.

 

Κάθε άνοιξη, στις δύο Απριλίου, οι ιστορίες που είχε σπείρει το παιδί έκαναν τον κόσμο να φλέγεται από άνθιση.
Α, και μέσα από τα εργαστήρια κηπουρικής, η σοφία του θερισμού περνούσε σε μικρούς και μεγάλους.

Και ο κήπος του παιδιού έγινε ο Κήπος της Αγάπης,
και η αυλή, η Αυλή των Θαυμάτων,
καθώς ο μάγος κρατούσε πάντα τη θέση του, ξετυλίγοντας κόκκινες κλωστές αφήγησης μέσα στον άνεμο.»