«Μίλησε, μνήμη»

(Ζητήσαμε από πεζογράφους, ποιητές, μεταφραστές και επιμελητές να μας στείλουν μια καλοκαιρινή φωτογραφία από το προσωπικό τους αρχείο και να την πλαισιώσουν με μια ανάμνηση. Σήμερα, ο Κώστας Ακρίβος - https://bookpress.gr/)

ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ 

«Είμαστε και οι δύο πέντε χρονών. Έχετε έρθει για καλοκαίρι στην Αθήνα με τη μαμά σου απ΄ τον Βόλο. Μένουμε στα Τουρκοβούνια. Ο μπαμπάς δουλεύει στο ζαχαροπλαστείο Ρωσσικόν. Αυτές τις μέρες πήρε άδεια γιατί θέλει να σας δείξει τα αξιοθέατα. Πήγαμε στο Σούνιο, στον Λυκαβηττό, στο Ζάππειο, στην Κηφισιά, στο Σύνταγμα, σήμερα στην Ακρόπολη. Τα βράδια γυρίζουμε με το Ντεσεβό του μπαμπά στα λούνα παρκ. Σου αρέσουν τα συγκρουόμενα, εμένα οι κούνιες. Πηγαίνουμε και σε κέντρα που παίζουν μουσική. Σε έμαθα να χορεύεις τουίστ και όλοι οι άλλοι γελάνε μαζί μας με τις φιγούρες που κάνουμε. 

Ένα βράδυ πήγαμε στις Τζιτζιφιές, εκεί που τραγουδάει ένας μεγάλος τραγουδιστής που τον λένε Μπιθικώτση. Χτες το βράδυ ήρθες κρυφά στο κρεβάτι μου και είπες πως όλα αυτά τα βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου και σου αρέσουν πάρα πολύ. Ναι, όμως εσύ έχεις μπει σε καράβι και σε τρένο που εγώ ακόμα δεν έχω μπει. Με τη μαμά σου ταξιδέψατε με το πλοίο ΚΥΚΝΟΣ μέχρι τη Χαλκίδα και από εκεί ως την Αθήνα με το τρένο. Του χρόνου που θα έρθουμε εμείς στον Βόλο, θα πηγαίνουμε κάθε μέρα για μπάνιο στη θάλασσα και θα κάνουμε εκδρομές στο όμορφο βουνό που έχετε. Ωραία δεν είναι εδώ στην Ακρόπολη; Η μαμά σου ήξερε όλη την ιστορία για τα αρχαία και μας την είπε. Εμείς δεν φοράμε γυαλιά για τον ήλιο, οι μεγάλοι φοράνε. 
Χτες το Σάββατο πήγαμε στον Κατράντζο και σου αγόρασαν καινούργια παπούτσια, επειδή δεν σου αρέσει να φοράς τα πλαστικά σαντάλια. Εδώ δείχνεις πως θέλεις να γελάσεις, αλλά δεν σε αφήνει ο θυμός, επειδή το πρωί σε έβαλαν να πιεις με το ζόρι το γάλα που εσύ το σιχαίνεσαι. Πολλές φορές πεισμώνεις και θέλεις πάντα να γίνεται το δικό σου. Εγώ γελάω μαζί σου, αλλά εσύ μου κάνεις όλα τα χατίρια. Έχεις φέρει μαζί σου το άλμπουμ της ΜΕΛΟ, γιατί λες ότι ψάχνεις να βρεις τη σημαία από μια χώρα της Αφρικής που σου λείπει και εδώ στην πρωτεύουσα μπορεί να ΄σαι τυχερός και να τη βρεις. 
Μερικές φορές ο μπαμπάς μου και η μαμά σου κουβεντιάζουν για κάτι που το λένε «τα πολιτικά» και μιλάνε ψιθυριστά λες και δεν θέλουν να τους ακούσει κανένας άλλος. 
Εγώ όταν θα μεγάλωνα, ήθελα να γίνω γιατρός στα μικρά παιδιά. Όμως δεν πρόλαβα, «έφυγα» λίγες μέρες, αφού είχα κλείσει τα δεκαοχτώ. Οι μεγάλοι «έφυγαν» πολύ αργότερα, όταν μεγάλωσαν κι άλλο. 
Όμως θέλω να ξέρεις πως αυτό ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου και εσύ ο πιο αγαπημένος ξάδερφος που είχα...»

ΠΗΓΗ: https://bookpress.gr/

Η Νόσος του Μικρού Θεού

Ευτυχία Γιαννάκη, εκδ. Ίκαρος 

Πάρος, Κυκλάδες, Αθήνα, Ζυρίχη. Καλοκαίρι 2018...

Μια γυναίκα εντοπίζεται νεκρή στο σκάφος της στο νότιο άκρο της Πάρου. Ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος θα εμπλακεί σε μια υπόθεση που θα τον αναγκάσει να βουτήξει στη μικρή κοινωνία του νησιού, στο σκοτεινό παρελθόν της, σε παράξενα σουβενίρ και σε κυκλώματα αρχαιοκαπηλίας, σε οικογένειες που αποτελούν το τέλειο εγκληματολογικό εργαστήριο και τελικά στον δικό του βυθό, εκεί που το φως μπλέκεται με το σκοτάδι...

H νόσος του μικρού θεού, το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα της Ευτυχίας Γιαννάκη, σηματοδοτεί την επιστροφή της στο σκοτεινό και εύπλαστο σύμπαν του Αστυνόμου Χάρη Κόκκινου με το πρώτο μέρος μιας νέας σειράς αστυνομικών μυθιστορημάτων και τον γενικό τίτλο «Η Τριλογία του βυθού». 

«Είναι ένας μικρός θεός. Ξέρεις ποιον λένε μικρό θεό;» 
«Δεν έχω ιδέα». 
«Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία». 
«Δεν σκαμπάζω απ’ αυτά. Το μυαλό μου είναι φτιαγμένο μόνο για νούμερα». 
«Είναι το κεφάλι ενός Έρωτα. Μικρός θεός λέγεται ο Έρωτας».

«Η θάλασσα μες στα χέρια μας»

(Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αλμπέρ Καμύ 
 «Το καλοκαίρι» Εκδόσεις Πατάκη)

 "Μεγάλωσα στη θάλασσα και η φτώχεια ήταν για μένα χλιδή, ύστερα έχασα τη θάλασσα κι όλη η πολυτέλεια τότε μου φάνηκε γκριζωπή, η μιζέρια αβάσταχτη. Από τότε περιμένω. ¨
Περιμένω τα πλοία του γυρισμού, το σπίτι των νερών, τη διάφανη μέρα. Κάνω υπομονή, βάζω τα δυνατά μου να είμαι ευγενικός. Με βλέπουν να περνώ απ’ όμορφους δρόμους όλο σοφία, θαυμάζω τα τοπία, χειροκροτώ όπως όλος ο κόσμος, δίνω το χέρι, κάποιος άλλος μιλά με τη φωνή μου. Με επαινούν, ονειρεύομαι λίγο, με προσβάλλουν, μόλις που αντιδρώ. 
 Ύστερα ξεχνώ και χαμογελώ σ’ εκείνον που με προσβάλλει ή χαιρετώ με υπερβολική ευγένεια τον άλλο που αγαπώ. Τι να κάνω όταν δε θυμάμαι παρά μονάχα μια εικόνα; Με προστάζουν τέλος να τους πω ποιος είμαι. «Ακόμα τίποτα, ακόμα τίποτα…» […] 
[…] Τα μεσάνυχτα μόνος στην ακροθαλασσιά. Θα περιμένω κι άλλο και ύστερα θα φύγω. Ακόμα κι ο ουρανός στέκει ακίνητος μ’ όλα τα αστέρια του, όπως εκείνα τα υπερωκεάνια γεμάτα φώτα που, τούτη την ίδια ώρα, φωτίζουν σ’ ολόκληρο τον κόσμο τα σκοτεινά νερά των λιμανιών. 
 Ο χώρος και η σιωπή σμίγουν και γίνονται βάρος στην καρδιά. Μια ξαφνική αγάπη, ένα μεγάλο έργο, μια αποφασιστική πράξη, μια σκέψη που μεταμορφώνει προκαλούν σε ορισμένες στιγμές την ίδια ανυπόφορη αγωνία, ανάμεικτη μ’ ακαταμάχητα θέλγητρα. 
 Γλυκιά υπαρξιακή αγωνία, εξαίσιο άγγιγμα ενός κινδύνου που δεν ξέρουμε τ’ όνομά του, το ότι ζω σημαίνει άραγε πως τρέχω προς το χαμό μου; Ας τρέξουμε πάλι χωρίς ανάπαυλα προς το χαμό μας. Είχα πάντα την αίσθηση πως ζούσα στο πέλαγος, σε κίνδυνο, στην καρδιά μιας μεγαλόπρεπης ευτυχίας." 

 Πηγή : https://www.andro.gr/

Γιάννης Καλπούζος

«Δάσκαλοί μου υπήρξαν οι παραμυθάδες του χωριού μου»

 (Αποσπάσματα από τη συνέντευξη 
του Γιάννη Καλπούζου στην Στεφανία Τζακώστα 
για το https://bookpress.gr/ με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «ἐρᾶν-Βυζαντινά αμαρτήματα»- εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ) 

 Μιλώ στα βιβλία μου για όσα με απασχολούν. Ωστόσο όχι με προδιαγεγραμμένο σχέδιο στο ακέραιο. Προϋπάρχει το αρχικό και κεντρικό θέμα, όμως ως αντικείμενο μελέτης και ζύμωσης με όσα θα προκύψουν στην πορεία. Στη συνέχεια αναπτύσσονται κι άλλα ζητήματα και σε όλα οι ήρωες ενεργούν τρόπον τινά αυτόβουλα, δεν είναι οι μαριονέτες μου που τους καθοδηγώ. Ξανοίγεται μπροστά μου ένα πεδίο μάχης ιδεών, αντικρουόμενων, διαφορετικών, συγγενικών ή σε πλήρη αντίθεση με τη δική μου κοσμοθεωρία. Κάθε ήρωας και ένας άλλος νους, κόσμος και χαρακτήρας. 
Μέσα από μάχες, αντιπαλότητες, συγκρούσεις και ώσμωση προχωρά το κείμενο και το ξεδίπλωμα των απόψεων όλων, μέσα στις οποίες εμφιλοχωρούν και οι δικές μου ωστόσο όχι πάντα από έναν ήρωα κι όχι με σαφή τρόπο. Περιπλέκονται στα λόγια πολλών, αλλοιώνονται εν μέρει, φαίνεται και να αποκαθηλώνονται ενίοτε. Βεβαίως οι γνώσεις είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τις απόψεις. Οι γνώσεις έρχονται να συνδράμουν στο κτίσιμο των χαρακτήρων των ηρώων και των απόψεών τους...
 Ήθελα να μιλήσω για το Βυζάντιο, το μυθώδες, ερωτικό, θρήσκο και θρησκόληπτο, αμφιλεγόμενο, αμαρτωλό και άγνωστο στους πολλούς… Κι αυτό σε συνάρτηση με το ενδιαφέρον μου για τον ελληνισμό και τη συνέχειά του. Όσον αφορά την Κωνσταντινούπολη ήταν η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και δεν μπορούσε να λείψει, όλα συνέβαιναν εκεί. Η Αθήνα ως σύμβολο της αρχαίας δόξας αλλά και για τη στάση που κράτησε ο Ελλαδικός χώρος στο ζήτημα της Εικονομαχίας είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να την εντάξω... 

Στη μνήμη του πατέρα μου

Ποίημα της «Μελισσάνθης»

Όταν κοιτάζω τα παιδάκια κάθε μέρα 
στους δρόμους, το πρωί, με του σχολείου την τσάντα 
φτωχοντυμένη μια μικρούλα βλέπω πάντα, 
με την παλιά της σάκα, δίπλα στον πατέρα. 

Απ’ το χεράκι με στοργή τηνε κρατάει – 
τόσο κ’ οι δυο είναι ευτυχισμένοι, καθώς πάνε… 
Με πόση αθώα σοβαρότητα μιλάνε! 
Το κοριτσάκι ολοένα τον ρωτάει, 

και κείνος, σοβαρά, της λέει, της διηγάται… 
(Πόσο σοφός ειν’ ο πατέρας! Πόσα ξέρει! 
Πόσην ασφάλεια νιώθει στο μεγάλο χέρι! 
Τίποτε, αν το κρατεί, στον κόσμο δε φοβάται!..) 

Ξάφνου, του λέει εκείνο: « Σαν θα μεγαλώσω…» 
«Τότε εγώ πια ένας φτωχός γεράκος θα ‘μαι… 
Δε θα μπορώ στα χέρια μου να σε σηκώσω, 
και θα μου λες: ακούμπα πάνω μου να πάμε… 

Σαν θα ‘ρχονται για να σε παίρνουν έξω οι ξένοι, 
μόνος στη σκοτεινή γωνίτσα μου θα μένω…» 
«Εγώ στην άμαξά μου πάντα θα σε παίρνω!» 
λέει, έτοιμη η μικρή να κλάψει, κ’ επιμένει… 

Νιώθει μια τέτοια ανυπομονησία, σκάει, 
θέλει μεγάλη, τώρα, γρήγορα να γίνει, 
αν είναι δυνατόν την ώρα αμέσως κείνη, 
για να του δείξει πόσο θα τον αγαπάει!.. 

Κι όπως θερμά τον σφίγγει το λιγνό χεράκι 
ο κουρασμένος νιώθει τόση εμπιστοσύνη!.. 
(Έγινε εκείνος τώρα το μικρό παιδάκι, 
και ο προστατευτικός πατέρας είναι εκείνη…) 

Μελισσάνθη (Ήβη Κούγια-Δασκαλάκη) 
(«Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας»,
του Ρένου Ηρακλή Αποστολίδη,
εκδ. «Τα νέα Ελληνικά» 2005)

ΠΗΓΗ: https://www.postmodern.gr/

«Λέσχη Σέρλοκ Χολμς»

(του Γκράχαμ Μουρ - Εκδ. ΚΕΔΡΟΣ)

Μπορεί άραγε ένας εικοσιοκτάχρονος συγγραφέας από το Σικάγο, o οποίος σπούδασε εκκλησιαστική ιστορία στο Πανεπιστήμιο Columbia, να αναμετρηθεί με τον διάσημο Βρετανό συγγραφέα Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και με τον ακόμα διασημότερο ήρωά του, τον Σέρλοκ Χολμς ;

 O νεαρός συγγραφέας Γκράχαμ Μουρ κατάφερε με το παρθενικό του βιβλίο, τη «Λέσχη Σέρλοκ Χολμς» (Εκδόσεις Κέδρος), να δημιουργήσει ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα μυστηρίου και χορταστικού σασπένς αξιοποιώντας πραγματικά στοιχεία, τόσο από τη ζωή του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, όσο και από πραγματικά γεγονότα της νεότερης εποχής.

 Η αφήγηση δεν περιορίζεται στην Αγγλία του 19ου αιώνα ούτε και στη ζωή του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Η δράση εξελίσσεται παράλληλα στο Λονδίνο του τέλους της βικτοριανής εποχής και στη Νέα Υόρκη του σήμερα, με δυο διαφορετικές ιστορίες να εναλλάσσονται από κεφάλαιο σε κεφάλαιο και από το παρελθόν στο παρόν.

 Ο Γκράχαμ Μουρ επιχείρησε να δημιουργήσει ένα σύνθετο ανάγνωσμα αναμειγνύοντας το πνεύμα των αστυνομικών ιστοριών του Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, τη στοχαστική ματιά του στον κόσμο της συγγραφής και της λογοτεχνίας με το ακόμα πιο περίπλοκο και αξεδιάλυτο μυστήριο της πραγματικότητας.

ΠΗΓΗ: https://thalesandfriends.org/el/

Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας

Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ανακοίνωσε τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2019 (για τις εκδόσεις 2018).

Τα Βραβεία απονέμονται στους: Μάρω Δούκα (Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων), Γιώργο Παπαδάκη, Δημήτρη Κανελλόπουλο, Δήμητρα Κολλιάκου, Χάρη Βλαβιανό, Βαγγέλη Χατζηβασιλείου, Μαρία Καραγιάννη, Μ.Ζ. Κοπιδάκη και Νίκο Χρυσό. 
Τιμητική διάκριση απονέμεται στα περιοδικά Νησίδες και Συριανά Γράμματα…

Ειδικότερα, τα Βραβεία έχουν ως ακολούθως:
Α. Το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το έτος 2019 απονέμεται στη Μάρω Δούκα για τη συνολική της προσφορά στα Γράμματα.

Β. Το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2019  απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Γιώργο Παπαδάκη για το έργο του «Ο ταχυδρόμος», εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας.
Γ. Το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος - Νουβέλας 2019  απονέμεται κατά πλειοψηφία εξ ημισείας στον Δημήτρη Κανελλόπουλο για το έργο του «Ο θάνατος του αστρίτη και άλλες ιστορίες», εκδόσεις Κίχλη, και στη Δήμητρα Κολλιάκου για το έργο της «Αλφαβητάρι εντόμων», εκδόσεις Πατάκη.
Δ. Το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2019  απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Χάρη Βλαβιανό για το έργο του «Αυτοπροσωπογραφία του λευκού», εκδόσεις Πατάκη