Χάρισε ένα βιβλίο, δυνάμωσε το φως!

Στις 21 Δεκεμβρίου χαρίζουμε βιβλία!

 

Το πιο μεγάλο φως του κόσμου θα φωτίσει την πιο σκοτεινή νύχτα του χρόνου. Χιλιάδες φωτεινά αστέρια θα ανάψουν στον σκοτεινό ουρανό χαρίζοντας την ομορφιά του πιο φωτεινού έναστρου ουρανού.

Το ELNIPLEX και η πολυάριθμη ομάδα βιβλιοπωλείων από όλη την Ελλάδα «Είμαστε το Βιβλιοπωλείο ΣΟΥ» οραματίστηκαν, συνεργάστηκαν και κάνουν πράξη μια μοναδική ιδέα.

ΚΑΘΙΕΡΩΝΟΥΜΕ την 21η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, τη μέρα του χειμερινού ηλιοστασίου για το βόρειο ημισφαίριο, τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου, ως ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΒΙΒΛΙΩΝ με τους αγαπημένους μας, τους φίλους μας, τους μαθητές μας, τα παιδιά μας.

 

Αγόρασε ένα βιβλίο

Αντάλλαξε ένα βιβλίο

Δανείσου ένα βιβλίο

Δάνεισε ένα βιβλίο

Χάρισε ένα βιβλίο

Δυνάμωσε το φως

 

Μαζί.

Θα είναι ένα φως που θα φέρει τις ιστορίες σε κάθε σπίτι. Αυτές που κάνουν τους ανθρώπους να ξεχωρίζουν.

Θα είναι ένα φως που θα ξεπροβάλλει από τη λάμψη των ματιών, των παιδιών, των ανθρώπων και τις σελίδες των βιβλίων.

Άνθρωποι που αγαπούν το βιβλίο πήραν την πρωτοβουλία να ανάψουν τη φωτιά. Τώρα είναι η ώρα. Σήμερα είναι η μέρα. Να κάνουμε τη δική μας βιβλιοπλημμύρα!

Χάρισε ένα βιβλίο, δυνάμωσε το φως!

ΠΗΓΗ &  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: www.elniplex.com

«Το παιδί με τα σπίρτα»

Νικηφόρος Βρεττάκος

 

«Το παιδί της μεγάλωσε. Έκλεισε σήμερα

τα έξη χρόνια. Το χτένισε όμορφα.

Δε θα ‘χει πια ανάγκη. Περνά και το βλέπει.

Στη γωνιά της πλατείας στέκει σαν άντρας.

Απ’ τα πέντε κουτιά τα σπίρτα έχει κιόλας

πουλήσει τέσσερα. – Παίζει ο χειμώνας

στα δέκα του δάχτυλα. Έγινε νύχτα.

Κοιτάζει η μητέρα του δεξιά της, ζερβά της,

Απάνω και κάτω. Σκοτάδι:

“Ας μπορούσε ανάβοντας το παιδί μου ένα σπίρτο

να φωτίσει τον κόσμο”»

 (Ν. Βρεττάκος, Ποιήματα, εκδ. Τρία φύλλα)

 Σήμερα, 11 Δεκεμβρίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού – αλλού αναφέρεται και ως η Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ενώ σήμερα επίσης είναι τα γενέθλια της UNICEF (United Nations International Children’s Emergency Fund). Tο Διεθνές Έκτακτο Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά ιδρύθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1946 από τη Γενική Συνέλευση του νεοσύστατου, τότε, Οργανισμού, για να παράσχει αρωγή στα παιδιά που ζούσαν στα ερείπια του σαρωμένου από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κόσμου.

"Πώς έγραψα το «Ζ»

 

Ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, που έφυγε από τη ζωή πριν από 2 ημέρες σε ηλικία 89 ετών αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στο χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών, υπήρξε ένας από τους δέκα πιο μεταφρασμένους έλληνες συγγραφείς (βάσει δεδομένων της UNESCO), με τα βιβλία του να έχουν μεταφραστεί σε 33 γλώσσες σε όλο τον κόσμο, καθώς και στη γραφή Μπράιγ.

Το μυθιστόρημα-ντοκουμέντο «Ζ» για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στις 2 Μαΐου του 1963, το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά που το μετέτρεψε σε μια θρυλική οσκαρική ταινία, είναι ένα βιβλίο-σύμβολο της ελληνικής λογοτεχνίας.

Γραμμένο σχεδόν παράλληλα με την εξέλιξη των γεγονότων και της δίκης που συντάραξε την Ελλάδα, το «Ζ» εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1966 από τις εκδόσεις Θεμέλιο και κινείται στα όρια μεταξύ λογοτεχνίας και δημοσιογραφίας, με τον συγγραφέα να ενορχηστρώνει το δημοσιογραφικό και το προανακριτικό υλικό της υπόθεσης Λαμπράκη.

Στις σελίδες του βιβλίου ξεδιπλώνεται όλο το παρασκήνιο που οδήγησε στην αποκάλυψη της δολοφονίας του Λαμπράκη το 1963. Αποτελεί ένα πολιτικό θρίλερ και έναν ύμνο στην προσωπικότητα και το ήθος του Λαμπράκη, με τόσο συναρπαστική πλοκή που ξεχνά κανείς ότι πρόκειται για πραγματική ιστορία.

 «Δεν θα είχα γράψει την ιστορία αυτή, που συγκλόνισε την Ελλάδα -δήλωσε το 2012 ο Βασίλης Βασιλικός σε συνέντευξή του- αν δεν υπήρχε ο Δημήτρης Δεσποτίδης, ο οποίος επέμεινε αλλά και με βοήθησε να το γράψω, φέρνοντάς μου όλο το ανακριτικό υλικό, το οποίο δεν γνωρίζω πώς το είχε αποκτήσει. Είχα βέβαια τις εφημερίδες, αλλά είναι άλλο να διαβάζεις ακριβώς τι έχει πει ο μάρτυρας στον ανακριτή».

Παρ’ όλα αυτά, μεταξύ 1964 και 1966 ο Βασίλης Βασιλικός συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να γράψει το βιβλίο, αλλά από ηθική υποχρέωση προς τον Δημήτρη Δεσποτίδη ξεκινάει το «Ημερολόγιο του Ζ», όπου εξιστορεί γιατί δεν μπορεί να ολοκληρώσει το βιβλίο.

«Ξαφνικά, μια φίλη μου Σουηδέζα μου φέρνει το «Εν Ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε και μου έρχεται η πρώτη φράση του βιβλίου, ο στρατηγός κοίταξε την ώρα. Από εκείνη τη στιγμή, το βιβλίο γράφτηκε σε είκοσι ημέρες. Ήταν το κλειδί της αφήγησης».

 ΠΗΓΗ:  https://www.in.gr/

Παρουσίαση βιβλίου

 

Ίντα ανοίξατε βιβλιοπωλείο στ’ Απεράθου;

 

Μία απίθανη ιδέα που έγινε πράξη 

σ’ ένα Σαββατοκύριακο !

 

Πώς ένα βιβλιοπωλείο στην ορεινή Νάξο, που άνοιξε μετά από έναν ...οργασμό τρέλας, έδωσε μία λογοτεχνική διάσταση στο φετινό κυκλαδίτικο καλοκαίρι.

Περπατάς αμέριμνος ένα μεσημέρι του Ιούλη στην πλάτσα της Απειράνθου, στην ορεινή Νάξο. Το βλέμμα σου πέφτει, εντελώς τυχαία σε μία ταμπέλα που γράφει «bookstore» και δείχνει με τόξο δεξιά. Λες, δεν μπορεί, αλλά ακολουθείς το τόξο. Και πέφτεις πράγματι μπροστά σε βιβλιοπωλείο στο χωριό που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων.

Αναπάντεχη τύχη αν είσαι βιβλιόφιλος. Μπαίνεις και διαπιστώνεις ότι τα παιδιά που “τρέχουν” το κατάστημα έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά, βρίσκεις κομμάτια που άλλα βιβλιοπωλεία τα έχουν κρυμμένα και εξαφανισμένα. Τσιμπιέσαι. Λες είναι δυνατόν;

Και όμως είναι! Αλλά για να γίνει δυνατόν χρειάστηκαν να επιστρατευτούν πολλά καντάρια τρέλας. Ναι, τρέλας. Γιατί μόνο “τρελοί” θα άνοιγαν φυσικό βιβλιοπωλείο στην Απείρανθο της Νάξου και θα διοργάνωναν κάθε Παρασκευή του Αυγούστου ποιητικές βραδιές με παρόντες, μεταξύ άλλων, εν ενεργεία ποιητές.

Δεν γίνονται αυτά. Στο «Captainbook» όμως της Λένας, του Στάθη και του Δημήτρη έγιναν. Και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα ξαναγίνουν και το χειμώνα, όταν η Απείρανθος θα βγάλει το τουριστικό της κοστούμι και θα κλειστεί στο καβούκι της μαζί με τους 500 περίπου κατοίκους της.

 ΠΗΓΗ: https://www.news247.gr/

«Ο ταχυδρόμος των βιβλίων»

Carsten Henn – Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Ένα feel-good μυθιστόρημα για τη φιλία και τα βιβλία.

Ο βιβλιοπώλης Καρλ Κόλχοφ παραδίδει βιβλία σε σπίτια ορισμένων πελατών του τις βραδινές ώρες, αφού το βιβλιοπωλείο κλείσει, διασχίζοντας τα γραφικά δρομάκια της πόλης. Με αυτούς τους πελάτες έχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο -είναι σχεδόν φίλοι- και αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, τον σύνδεσμό τους με τον έξω κόσμο. Όταν όμως ξαφνικά ο Καρλ χάσει τη δουλειά του, θα χρειαστεί η δύναμη των βιβλίων και ένα κοριτσάκι εννιά χρόνων για να τους κάνει όλους, του Καρλ συμπεριλαμβανομένου, να βρουν το θάρρος να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον…
Ανάλαφρο, τρυφερό, συγκινητικό και βιβλιοφιλικό, το μυθιστόρημα του Carsten Henn μας θυμίζει ότι έχουμε μονάχα ο ένας τον άλλον – και τα βιβλία.

«Μια διακήρυξη αγάπης για τον γραπτό λόγο, ένα χαρούμενο και ευκολοδιάβαστο feel-good βιβλίο.» Westfalen-Blatt

«Η γλώσσα του συγγραφέα είναι εξίσου σπουδαία με την ιστορία του: γεμάτη αγάπη, ανάλαφρη, δυνατή. Κλαις όσο διαβάζεις, γελάς, και μερικές φορές τα κάνεις και τα δύο ταυτόχρονα.»  Freundin

Ο Μάνος Ελευθερίου…

και το πουκάμισο που έσταζε αίμα!

 (Όταν η Λιλή Ελευθερίου αποκατέστησε το πουκάμισο –και την ισορροπία– του αδελφού της Μάνου!)

 

«Τα τελευταία καλοκαίρια συνήθως πηγαίναμε με τον αδελφό μου στη Σύρο για λίγο, για μια εβδομάδα. Ο Μάνος έπαιρνε πολύ λίγα πράγματα μαζί του. Ό,τι βιβλία ήταν να στείλει στις βιβλιοθήκες και στο Ιστορικό Αρχείο του νησιού τα έστελνε από την Αθήνα· είχε στείλει περίπου 45.000 βιβλία.

Έπαιρνε μαζί του μόνο μια βαλιτσούλα. Ένα πουκάμισο άσπρο που το έκλεινε μέχρι πάνω, με δυο τσέπες όπου έβαζε τα τσιγάρα του, την ταυτότητά του και μερικά λεφτά για να πληρώνουμε το εστιατόριο ή κάτι άλλο. Κάποια στιγμή –δεν ξέρω πώς έγινε– εκεί που κάπνιζε έπεσε η κάφτρα το τσιγάρου και άνοιξε μια τρύπα αριστερά στην τσέπη και λίγο πιο κάτω μια άλλη.

Ωωω! Η ισορροπία του χάλασε. Στενοχωρήθηκε πολύ· ήταν από τα αγαπημένα του πουκάμισα. Και μου λέει πολύ στενοχωρημένος: «Βρε Λιλάκι». Εγώ νόμιζα ότι κάτι μας είχε συμβεί σοβαρό. «Κάνε κάτι». Το κοίταξα, το ξανακοίταξα, το σκέφτηκα, του λέω: «Με αφήνεις να κάνω ό,τι θέλω;». «Ό,τι θέλεις».

Κατεβήκαμε κάτω στην πόλη, κάθισε σε ένα καφενείο. Εγώ πήγα σε ένα  δρομάκι σε ένα μαγαζί με κλωστές. Ήθελα να δω τι μπορώ να κάνω. Αλλά έπρεπε να βρω κάτι ώστε εάν έραβα τις τρύπες με κλωστή, να μην έκανα σούρα. Δεν του άρεσαν οι σούρες – έπρεπε πάντα τα πουκάμισά του να είναι ίσια και σιδερωμένα καλά. Πώς να μαζέψω μια τρύπα, πώς να την ενώσω και να μην κάνει σούρα;

Βρήκα ένα γράμμα κεντημένο, το Ε –δεν είχε το Μ–, και το άλλο; Και ξαφνικά σκέφτηκα ότι θα κάλυπτα την τρύπα του πουκαμίσου που ήταν λίγο κάτω από την καρδιά με μια πέτρα κόκκινη. Ωωω! Χαρά.

Το φτιάχνω αλλά συγχρόνως ανησυχώ, γιατί πολύ συχνά μου έλεγε: «Παιδί μου, αυτά που κάνεις είναι για το Παρίσι, εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι το ίδιο». Του λέω: «Κλείσε τα μάτια». Τον οδήγησα μπροστά από ένα έπιπλο με καθρέφτη που είχε από ένα κουρείο και του είπα: «Άνοιξε τα μάτια και δες. Τώρα όλοι θα σου λένε: “Κύριε Ελευθερίου, στάζει η καρδιά σας αίμα”».

Το κούμπωσε μέχρι πάνω όπως συνήθιζε και μου είπε «πάμε». Όσο ήμασταν έξω όλο τράβαγε το πουκάμισο για να φανεί η χάντρα. Και όσοι τον έβλεπαν του έλεγαν: «Σαν να στάζει η καρδιά σας αίμα».

Είχε τρελαθεί από τη χαρά του. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο είχε ενεργοποιηθεί. Τον άγγιξε αυτό καθώς είχε κάνει εγχείρηση. Η καρδιά του ήταν ταλαιπωρημένη, βασανισμένη, κομμένη, ραμμένη, μισή. Όταν φόρεσε το πουκάμισο δυο τρεις φορές και έπρεπε να το δώσουμε στο καθαριστήριο, είχε αναστατωθεί μήπως χαλούσε. Του έλεγα να μη φοβάται και ότι θα το έφτιαχνα ξανά.

Ό,τι και να συνέβαινε έπρεπε να τον κάνω να ηρεμεί – αυτή ήταν η έγνοια μου, να μην έχει αγωνία…»

ΠΗΓΗ: https://shortstories.gr/