Αποχαιρετώντας τον Αύγουστο…

«O πιο ερωτικός μήνας του χρόνου, ετοιμάζεται να φύγει. Ο γοητευτικός, ράθυμος, ξένοιαστος, τεμπέλης, άτακτος Αύγουστος, με τα μνημειώδη φεγγάρια, τις φωτιές μετά μουσικής στην παραλία, τα φιλιά που έχουν γεύση σταφύλι, διανύει τις τελευταίες του ώρες.
Οι έρωτες του, δεν έχουν διάρκεια λένε κάποιοι, έχουν όμως πάθος. Κι όμως, κάποια από τα ονόματα που γράφονται στην άμμο, τα καυτά απογεύματα του Αυγούστου δεν σβήνουν ποτέ.
Τα ράθυμα μεσημέρια με το ατέρμονο τραγούδι των τζιτζικιών να φέρνει στο νου εικόνες και μνήμες και να γεννά επιθυμίες δεν θα είναι πια εδώ.
Ένα Αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα στο ναό του Ποσειδώνα, είναι κάτι που όταν το ζήσεις δεν το ξεχνάς ποτέ. Ειδικά αν το ζήσεις με καλή παρέα.
Οι όρκοι αγάπης που δόθηκαν υπό το μυστηριακό φως της Αυγουστιάτικης πανσέληνου, μπορεί να καταπατηθούν κάποτε. Δύσκολα όμως θα ξεχαστούν.
Ενέπνευσε ποιητές, στιχουργούς, ζωγράφους, λογοτέχνες. Αλλά είναι μόνο ένας μήνας. Ένας μήνας που τελειώνει όπως όλοι. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η γοητεία του. Αν κρατούσε όλο το χρόνο ίσως την ομορφιά του να σκότωνε ο πέλεκυς της συνήθειας. Της ρουτίνας.
Πάμε να αποχαιρετήσουμε όμορφα τον Αύγουστο. Και δεν θέλω αηδίες. Στη χώρα που τα νυχτολούλουδα μυρίζουν μέχρι το Νοέμβρη, τα δειλινά σκορπίζουν μαγεία όλο το χρόνο, ο ήλιος λείπει ελάχιστες μέρες από τον ουρανό, για τέλος του καλοκαιριού, θα μιλάμε από τις 21 Δεκέμβρη και μετά αν …τελείωσε η ξενοιασιά και ο ερωτισμός του Αυγούστου;
Να σας πω ένα μυστικό; Η ξενοιασιά και ο ερωτισμός είναι μέσα μας κι αν θέλουμε δεν φεύγουν ποτέ, στην Ελλάδα είμαστε. Και δειλινά έχουμε, κι ακρογιαλιές έχουμε, και ήλιο έχουμε. Κέφι να έχουμε κι όλα στη διάθεση μας είναι. Κρατάμε ό,τι καλό μας έφερε ο ράθυμος, περίεργος και γοητευτικός Αύγουστος και το υπόλοιπο αφήνουμε το κύμα να το πάρει μαζί του. Και το τραγούδι σε καμία περίπτωση ας μην είναι λυπητερό…»

ΠΗΓΗ: https://www.thatslife.gr/

«Αρνούμαι…»

«Όχι, δεν μπορώ να συμβιβαστώ!.. Δεν μπορώ να εξακολουθώ να ’μαι μέσα σ' αυτόν τον κόσμο σα να μην έχει συμβεί τίποτα, σα να μη συμβαίνει τίποτα!...» 

Αντώνης Σαμαράκης 
 (Αθήνα,16 Αυγούστου 1919–Πύλος Μεσσηνίας, 8 Αυγούστου 2003)

 Η αλήθεια είναι ότι, όταν αρθρώνεται η ασυμβίβαστη άρνηση του Σαμαράκη, έχουν ήδη συμβεί πάρα πολλά, και τραγικά, σ’ αυτόν τον κόσμο∙ έχει συμβεί ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Κι όμως, η ελπίδα για έναν κόσμο καινούργιο που έφτανε κατέρρευσε μέσα στις νέες καταιγίδες της Ιστορίας.
 Ο Σαμαράκης αρνείται να συμβιβαστεί. Και αρνείται να απελπιστεί. Οι σύντομες και βαθύτατα ανθρώπινες ιστορίες αυτής της συλλογής αποτελούν στιγμιότυπα ολοζώντανα από τον ελληνικό μεταπολεμικό κόσμο και συνθέτουν ένα συνταρακτικό χρονικό της ήττας, της προδομένης ελπίδας και της προσδοκίας που τσακίστηκε, συλλαμβάνοντας, έτσι, στοιχεία του εθνικού μας βίου ολοζώντανα έως σήμερα.
 Τα διηγήματα συνομιλούν με τον αναγνώστη, απευθύνονται σε συνειδήσεις που γρηγορούν, και αποκαλύπτουν την αβέβαιη συνθήκη ενός ολόκληρου κόσμου.

"Μαρία Θαλασσινή"

Φερούσης Δημήτρης
 «Η Τρίτη Ώρα» 

Με την Παναγιά χέρι-χέρι 
περπάτησα το Αιγαίο 
Βγήκα στις ακτές του Νοτιά 

και στ’ ακρωτήρια των ανέμων 

πήρα βήμα βήμα 
τα μελτέμια των καρδιών 
κι έφαγα μαζί τους νεράτζι θαλασσινό 

Αίμα και πάθος 
στα περβάζια των σπιτιών 
Γιρλάντες με την πίκρα κρεμασμένες 

Και στα κατώφλια 
αγκαλιές και χωρατά 
σα βλέπαν τη Μαρία στον αγέρα 
Στάθηκα σε κάθε τύψη και λυγμό 

Άγγιξα τις άσπιλες πληγές 

Ανέβηκα στις στέγες των ναών 
κι είδα τη δίψα της μητέρας των καημών 
και τον αχό του ναύτη 

Αταίριαστα φεγγάρια κι αναφιλητά 
Μεγάλες πέτρες στα παράθυρα του ήλιου 
Ταξίδια χωρίς θύμησες 

Κι ολόγυμνες σκιές 
Ολάκερη ζωή ένα καρτέρι 
Αμυγδαλιές τα φουσκωμένα μας πανιά 

Και στα μουράγια των νησιών 
δένουν τις πλώρες τ’ άστρα 

Μα μες στ’ αμπάρια δάκρυ κι οιμωγές 
και στα ιστία όρκοι κι αρμύρες 

 Με την Παναγιά χέρι χέρι 
περπάτησα όλο το Αιγαίο 
Στα μάτια της 
είναι γραμμένα δρομολόγια και τόξα 

Θαλασσινή γλαυκή Κυρά 
είσ’ ο μαγνήτης κι η βελόνα της πυξίδας 

Είσαι η σάρκα του αγέρα που φυσά 

Χαίρε, τιμόνι της καρδιάς 
και της ελπίδας. 

 ΠΗΓΗ: http://ikivotos.gr/

«Στα πέτρινα σκαλιά

του Αυγούστου…»

"Η καμπάνα του χωρίου που ανοίγεται στον άνεμο 
Η κάμπια, ο κρόκος, ο αχινός, το αλφάκι του νερού 
Μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν 
Έλα λοιπόν απ' την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα 
Ν' ανακαλύψουμε τα δώρα του γυμνού νησιού 
Ρόδινοι και γαλάζιοι τρούλοι θ' αναστήσουν το αίσθημα 
Γενναίο σαν στήθος το αίσθημα έτοιμο να ξαναπετάξει 
Έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως 
Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως 
στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου 

 Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια 
Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά 
Θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου 
Από την άλλην όψη της κακοτυχιάς 
Θα παίξουμε τον ήλιο μας στα δάχτυλα 
Στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς 
Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος." 

( Η Γέννηση της Ημέρας, 
Απόσπασμα από τους "Προσανατολισμούς",  
Ο . Ελύτης 1939)

 ΠΗΓΗ: http://www.apotis4stis5.com/

Μάνος Ελευθερίου:

«Ένιωσα την ανάγκη να ζητήσω τη βοήθεια του Θεού. Δεν γίνεται αλλιώς!» 

Αποσπάσματα από συνέντευξη του Μάνου Ελευθερίου στη Σοφία Ντρέκου για την Εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια», 30 Νοεμβρίου 2016 ! 
 Ο ποιητής, στιχουργός και συγγραφέας Μάνος Ελευθερίου μιλά για την πίστη και όσα τον συγκινούν.

 ΕΡ. Ανατρέχοντας στις παιδικές σας μνήμες στην όμορφη και με μεγάλη αστική παράδοση Σύρο, θα θέλαμε να μας πείτε ποια ήταν η πρώτη επαφή σας με το περιβάλλον αλλά και με το πνεύμα της εκκλησιαστικής παράδοσης.
ΑΠ. Στη Σύρο, όπου γεννήθηκα και έμεινα έως τα 15 μου χρόνια, κάποια ημέρα έπεσε στα χέρια μου ένα εξαίσιο βιβλίο, το οποίο ανήκε στη γιαγιά μου, και απορώ πώς επέζησε του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, γεμάτο με εκκλησιαστικά κείμενα. Ονομαζόταν «Ωρολόγιον το Μέγα». Αυτό περιλάμβανε ψαλμούς, τον Ακάθιστο Ύμνο αλλά και το πρόγραμμα της εκκλησίας κ.ά. Ήταν μια πολύ καλή έκδοση του 19ου αιώνα, με στοιχεία δωδεκάρια, από την οποία οι πρώτες σελίδες είχαν αφαιρεθεί, δυστυχώς. Δεν μείωνε όμως αυτό καθόλου το ότι ήταν ένα εκπληκτικό βιβλίο. Μου άρεσε τόσο πολύ και γι' αυτό κάθισα και το έμαθα όλο απέξω! Μάλιστα, αργότερα, σε μεγαλύτερη, βέβαια, ηλικία, όταν πήγαινα σε εκκλησίες, άκουγα πάλι όλα όσα είχα διαβάσει και τα ξαναθυμόμουν! Αργότερα το έχασα αυτό το βιβλίο. Δεν είχα τη δυνατότητα να πιάσω στα χέρια μου άλλα παιδικά βιβλία, αφού εκείνα τα χρόνια δεν κυκλοφορούσε στα βιβλιοπωλεία της επαρχίας μεγάλος αριθμός βιβλίων. Επομένως, ήταν μια λύση να κρατήσω με ζέση και να αγαπήσω αυτό το βιβλίο. Είχα, έτσι, τη δυνατότητα επαφής όχι τόσο με το θείο, αλλά με μια γλώσσα που δεν γνώριζα -όπως ήταν η καθαρεύουσα- καθώς και με την ποίηση. 

«Υπέροχες νύχτες του Ιουλίου»

Γ. Ρίτσος,
 (Ποιήματα, ΙΙΙ, εκδ. Κέδρος)

 «Α, υπέροχες νύχτες του Ιουλίου
 με τα μαντολίνα των τζιτζικιών 
και των γρύλων – έλεγε – 
το φωταγωγημένο βαποράκι της κωλοφωτιάς 
αγκυροβολημένο στο παλιό τζάκι της καλύβας, 
η καλύβα στα καλάμια της ακροποταμιάς – 
δε σου ζητούν αποδείξεις, οι φλέβες του νερού 
κάτω απ’ το χώμα δίχως ερώτηση, 
υπάρχουμε, μεγάλοι κύκλοι δροσιάς 
στην πυρωμένη έκταση της θερινής νύχτας, 
τ’ αλώνια με τα άλογα μετέωρα, 
οι θεριστάδες κοιμισμένοι στις θημωνιές, 
τα κορίτσια ξύπνια, η αψάδα του αμπελιού γλείφοντας τη γλώσσα της, 
το σκυλί του κυνηγού κοιτάζοντας το φεγγάρι. 
Ο μικρός ακούρευτος βοσκός 
ένιωσε μονομιάς την ευγένεια των ζώων και των άστρων, 
τη ζέστα του μαλλιού, τη δροσιά του νερού, 
το χέρι που έλειπε απ’ τη μέση του, 
τη μεγάλη απουσία εκείνου που δεν ήξερε πως περίμενε, 
έφτιαξε με θυμάρι μια στρωμνή για δύο 
και ξάπλωσε μόνος, 
σε λίγο σηκώθηκε κ’ έκλαψε στο λαιμό του κριαριού του, 
(μαζί κλάψαμε, για άλλο ο καθένας), 
κλαίγανε και τα πρόβατα στην ασημένια νύχτα – 
Άγνωστη γνώση γνώση του σώματος, άγνωστο σώμα.»

«Το χέρι του Θεού»

Φίλιπ Κερ – Εκδ. ΚΕΔΡΟΣ 

«Η Λόντον Σίτι ετοιμάζεται να αγωνιστεί εναντίον του Ολυμπιακού για το Τσάμπιονς Λιγκ. Η θερμοκρασία είναι υψηλή, η ατμόσφαιρα τεταμένη. Καθώς η Ελλάδα φλέγεται, ο προπονητής Σκοτ Μάνσον είναι αναγκασμένος να τραβήξει τα λουριά στους παίχτες της ομάδας του.
Οι εντολές του σαφείς: απαγορεύεται το ποτό, το ξενύχτι και η επαφή με γυναίκες. Η ομάδα πρέπει πάση θυσία να μείνει συγκεντρωμένη, να παίξει καλά στο ματς του Πειραιά και να γυρίσει στο Λονδίνο ανανεωμένη προκειμένου να ετοιμαστεί για τον κρίσιμο επόμενο αγώνα στην έδρα της, το Σιλβερτάουν Ντοκ.
 Το πλάνο όμως του Σκοτ Μάνσον δεν θα μπορούσε να προβλέψει ένα μοιραίο γεγονός. Όταν το αστέρι της Σίτι καταρρέει στη διάρκεια του αγώνα με τον Ολυμπιακό, οι θεατές κι οι ποδοσφαιριστές των ομάδων παθαίνουν σοκ. Άραγε ο παίχτης πέθανε από καρδιακή προσβολή; Ή μήπως έχει συμβεί κάτι άλλο και ο θάνατος θα πρέπει να αποδοθεί σε σκευωρία;
 Καθώς οι ελληνικές αρχές ξεκινούν έρευνα για δολοφονία, ο Σκοτ Μάνσον καλείται να λύσει το μυστήριο, να ανακαλύψει γρήγορα την αλήθεια και να επαναφέρει την ομάδα στους κανονικούς της ρυθμούς…» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το "Χέρι του Θεού" είναι ένα μυθιστόρημα απ΄ αυτά τα ρεαλιστικά που σε βάζουν στην ατμόσφαιρά τους αμέσως, κάνοντάς σε να συμμετέχεις -ακόμα κι αν δεν ταυτίζεσαι- ψάχνοντας τον ένοχο μα χωρίς να αναλώνεσαι στον εντοπισμό του, γιατί χάρη στην ελαστικότητα της γραφής του Φίλιπ Κερ αναμφίβολα απολαμβάνεις το ξετύλιγμα του μίτου από πολλές οπτικές, μπορώντας να σκέφτεσαι κριτικά και για όσα, εκτός κύριας πλοκής, σου εξιστορεί, μέσα από ένα στιβαρό κειμενικό σύνολο που διαθέτει δράση και πυκνό μυστήριο, σφιχτή και ευφάνταστη πλοκή, σύνθετα, αληθοφανή κίνητρα, ύποπτους, ανατροπές, εκπλήξεις, ευρηματική σύνδεση των στοιχείων, δηκτικό χιούμορ και ανελέητο σαρκασμό… (http://lesxianagnosisbiblioudegas.blogspot.com)