Μαθήματα ζωής από έναν γλάρο

Richard Bach: «Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον»

Εκδόσεις  ΔΙΟΠΤΡΑ

 

Οι πιο πολλοί γλάροι το μόνο που μπαίνουν στον κόπο να μάθουν είναι οι βασικές αρχές της πτήσης – δηλαδή πώς να πετούν για να φτάσουν από την ακροθαλασσιά στην τροφή τους και πάλι πίσω.

Γι’ αυτούς δεν έχει σημασία το πέταγμα, αλλά το φαγητό. Όμως, για τούτον εδώ τον γλάρο, μετρούσε πολύ περισσότερο η χαρά τού να πετάει. Πάνω από καθετί άλλο, ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον ο Γλάρος λάτρευε το πέταγμα…

Δεν ήξερε το γιατί, λόγου χάρη, αλλά, όταν πετούσε πάνω από το νερό σε ύψος μικρότερο από το μισό άνοιγμα των φτερών του, μπορούσε κι έμενε πιο πολύ στον αέρα και μάλιστα με λιγότερη προσπάθεια. Οι πτήσεις του δεν κατέληγαν στο συνηθισμένο πλατσούρισμα των ποδιών στη θάλασσα, αλλά σ’ ένα μακρύ, επίπεδο αφρισμένο αυλάκι, έτσι όπως άγγιζε την επιφάνεια με τα πόδια σφιχτά κολλημένα στο σώμα του…

«Γιατί, Ίωνα, γιατί;» τον ρώτησε μια φορά η μητέρα του. «Γιατί δεν μπορείς, Ιωνάθαν, να είσαι κι εσύ σαν όλα τ’ άλλα γλαροπούλια; Γιατί δεν αφήνεις τα χαμηλά πετάγματα για τους πελεκάνους και τα αλμπατρός; Γιατί δεν τρως; Φτερό και κόκαλο είσαι, γιόκα μου!»

«Δεν με νοιάζει αν είμαι φτερό και κόκαλο, μάνα. Το μόνο που θέλω είναι να μάθω τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω στον αέρα – αυτό και τίποτε άλλο. Το μόνο που θέλω είναι να μάθω».

 

Έτσι ξεκινάει η ιστορία του Γλάρου Ιωνάθαν Λίβινγκστον. Ενός γλάρου που έμελλε να γίνει σύμβολο και που τον συνοδεύει μια λέξη: «Πέτα!»

Το πρότυπο των περιπετειών του Ιωνάθαν αποτελεί το προσχέδιο κάθε πετυχημένης ζωής. Πιστεύω ότι ο δρόμος όσων τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι είναι ο δικός του δρόμος: το να βρούμε, δηλαδή, αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από καθετί άλλο στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος, επιμονή και ακλόνητη αποφασιστικότητα.

ΠΗΓΗ: Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

Λέσχη Ανάγνωσης

 «Μάνος Ελευθερίου»

Αφιερωμένη στο συγγραφέα – δημοσιογράφο                       Δημήτρη Χάλαρη η πρώτη συνάντηση

(Γιώργος Αλβέρτης – www.logotypos.gr )

Την  περιπλάνησή της στο χώρο και το χρόνο της λογοτεχνίας ξεκίνησε και φέτος η Λέσχη Ανάγνωσης Ερμούπολης «Μάνος Ελευθερίου», με την πρώτη της συνάντηση να λαμβάνει χώρα την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου στον φιλόξενο χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ερμούπολης.

«Είμαστε σε λειτουργία από το 2007 και χωρίς να έχουμε σταματήσει καθόλου συνεχίζουμε με αμείωτο ενδιαφέρον» λέει χαρακτηριστικά στο logotypos.gr  ο  συντονιστής της Παναγιώτης Λίτσας προσθέτοντας  πως πέρα από την ανάγνωση βιβλίων, οι συναντήσεις αυτές αποτελούν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για ανταλλαγή απόψεων και για σειρά άλλων θεμάτων γενικότερου ενδιαφέροντος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την διάρκεια της πρώτης, για φέτος, συνάντησης, πέρα από τον κ. Λίτσα, παρουσία δήλωσε μοναχά το γυναικείο φύλλο, με  τις παριστάμενες να μην κρύβουν την ικανοποίησή τους για το γεγονός ότι μέσω της Λέσχης έρχονται σε επαφή με βιβλία ποιότητας τα οποία αγνοούσαν και διεξάγουν μια εποικοδομητική συζήτηση

Τονίστηκε επίσης πως πολλάκις κατά το παρελθόν κλήθηκαν στη Σύρο συγγραφείς προκειμένου τα μέλη της Λέσχης    να συζητήσουν  μαζί τους για τα βιβλία τους, να ανταλλάξουμε απόψεις και να τους ακούσουν να μιλούν για την «περιπέτεια της γραφής».

Ενδεικτικά να αναφέρουμε τους Γιάννη Καλπούζο, Βασιλική Λεβεντάκη, Γιάννη Παπαγιάννη, Δημήτρη Χάλαρη, Αντώνς Κρύσιλλα, Εμμανουήλ Τσαγκάτο, Δημήτρη Στεφανάκη, Αύγουστο Κορτώ,  Γιώργο Λεονάρδο, Ισίδωρο Ζουργό...

Η πρώτη για το 2023 συνάντηση αφιερώθηκε στο συγγραφέα – δημοσιογράφο και μέλος της Λέσχης Ανάγνωσης, Δημήτρη Χάλαρη, ο οποίος στις 26 Σεπτεμβρίου 2013 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 77 ετών.

Αναλυτικό ρεπορτάζ με δηλώσεις μελών της Λέσχης στο φύλλο του ΛΟΓΟΥ της Πέμπτης 28 Σεπτεμβρίου.

 

Κάθε βιβλίο κι ένα ταξίδι…

 

«Υπάρχουν δύο κίνητρα για να διαβάσεις ένα βιβλίο! Το ένα είναι για να το απολαύσεις. Το άλλο, για να παινευτείς γι’ αυτό»!

Με τα λόγια αυτά του Bernard Russel κατά νου, ξεκινάμε και φέτος -μέλη και φίλοι της Λέσχης Ανάγνωσης Ερμούπολης- για 17η χρονιά-  τα ταξίδια μας στις «απέραντες θάλασσες της Λογοτεχνίας», «επιβάτες» σε άλλο «πλοίο-βιβλίο» κάθε φορά και με διαφορετικό «καπετάνιο-συγγραφέα»!

 Την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 7.30μμ στο γνώριμο χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ερμούπολης , στο πρώτο φετινό μας «ταξίδι», ο Μάνος Ελευθερίου με τα «ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΛΟΓΙΑ» του θα «ξεδιπλώσει –σαν σε εξομολόγηση- ενδιαφέρουσες πτυχές της ζωής του»!
Περιμένουμε παλιούς και νέους φίλους στη συνάντησή μας στη Δημοτική μας Βιβλιοθήκη, όπου θα έχουμε την ευκαιρία να αντιληφθούμε πώς «ένα βιβλίο διαβασμένο από χίλιους διαφορετικούς ανθρώπους, είναι χίλια διαφορετικά βιβλία»! (Αντρέι Ταρκόφσκι)

 Στο ιστολόγιό μας ( http://booksyros.blogspot.gr/ ) και στη σελίδα μας στο Facebook (ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ) θα βρείτε πληροφορίες για νέες εκδόσεις, συγγραφείς, ειδήσεις από τον κόσμο του βιβλίου και τις δραστηριότητές μας.

 

«Όταν πεινούσαμε και πολεμούσαμε»

Ρίτα Μπούμη-Παπά: Διηγήματα», εκδόσεις «Τύμφη»

 Η Ρίτα Μπούμη γεννήθηκε το 1906 στην Ερμούπολη και έφυγε από τη ζωή στις 8 του Σεπτέμβρη 1984. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και μεταφράστρια σε περιοδικά και εφημερίδες. Ασχολήθηκε κυρίως με την ποίηση αλλά και με την πεζογραφία, την ταξιδιωτική λογοτεχνία, τη μετάφραση. Τιμήθηκε με τον Α΄ Έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών (1935), το Α’ Βραβείο Εθνικής Αντίστασης (1945), το Διεθνές Βραβείο Συρακουσών (1949), το Βραβείο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς (1965) καθώς και από το Ρουμανικό κράτος και την Ακαδημία του Βουκουρεστίου. Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

 

                                      Λαθραίο ταξίδι

της Ρίτας Μπούμη – Παπά

«…Τα  ’χε βολέψει ο καπετάνιος μες στ’ άδειο αμπάρι του μεγάλου καϊκιού, που σε λιγάκι θα ’φευγε – πρώτα ο Θεός – για τον Περαία, να φορτώσει αλεύρια. Για να τα κρύψει, να μη φαίνουνται, έριξε πάνω τους ένα σωρό αδειανά τσουβάλια, σκοινιά και μπαγκατέλες.

– Μη σαλέψετε, ώσπου να σας φωνάξω εγώ – είπε με μια βροντώδικη φωνή ο καπετάνιος-. Έτσι και κάνετε κιχ, θα σας φουντάρω και τους δυο στη θάλασσα!

Καμιά φορά, μπήκε κι ο φτερουγάτος Ιταλός τελωνοφύλακας  μ’ άλλα δυό ιταλάκια, ναυτάκια του Λιμεναρχείου, κι αρχίσανε να κάνουνε μια ψευτο-έρευνα. Μονάχα για τα μαύρα μάτια.

Σφύριξε ο καπετάνιος κι έβαλε μπρος τη μηχανή. Βρώμισε ο τόπος απ’ την εξάτμιση πετρέλαιο.

Πίσω του άφινε τη Σύρα, την όμορφη αρχόντισσα την ξεπεσμένη. Με τα σπίτια της γκρεμισμένα από τις μπόμπες, τις οβίδες και την πείνα. Μια πολιτεία καταρημαγμένη με τ’ αγαθό ανθρωπολόι της αποδεκατισμένης από το θάνατο, την ψώρα, τη χολέρα. Γεμάτη μνήματα, σκουπίδια και κουρέλια. Από την κάθε φαμελιά λείπανε δυό και τρεις και τέσσερις, κι οι αποδέλοιποι τοιμάζονταν για το στερνό ταξίδι.

Στην πολιτεία λιγοστοί μονάχα δεν είχανε πρηστεί κι εμπυάσει. Ο στρατός Κατοχής κ’ οι πλούσιοι. Οι τελευταίοι αυτοί τρώγανε όπως και πρώτα. Με πιατικά, μαχαιροπήρουνα, πετσέτες. Τα καϊκάκια τα μαυραγορίτικα, οι τράτες, φροντίζανε να μην τους λείψει τίποτα.

Σαν είχε φτάσει η σκούνα όξω πια απ’ το μώλο και τράβαγε ανατολικά, ο καπετάνιος πήγε στη μπουκαπόρτα, κι έβαλε μια φωνάρα:

– Σηκωθείτε, ρε μασκαράδες! Τι; Κοιμηθήκατε; – Κι έσκυψε το κεφάλι του.

Το βουνό τα τσουβάλια σάλεψε λίγο, και πάλι φοβισμένα έπηξε.

Ο καπετάνιος γέλασε βροντερά.

– Ρε, Αγάπιε!, παρ’ το Λουκή κι ελάτε απάνω να καμαρώσετε την ψωρο – Σύρα σας!

Μονάχα τότε άνοιξε η στοίβα τα σακκιά, και δυό κεφάλια παιδικά – πες νεκροκεφαλές – προβάλανε ξεσαρκωμένα, με κάτι μάτια στρογγυλά, μεγάλα σα ρολόγια…»

 

Booksyros: Διαβάστε ολόκληρο το διήγημα της Ρίτας Μπούμη-Παπά με μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα   katiousa

 

 Ένας μικρός γλυκός παλιός Σεπτέμβρης

 

 

Ηλίας Κατσούλης _ Παντελής θαλασσινός

«Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάμματα
που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα
θέλει να παίξει ακόμα με τ’άστρα τ’ ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου
πρωτάκι, σχολιαρούδι, του κλέβουν το τραγούδι,
του κλέβουν το τραγούδι…

Ένας γλυκός Σεπτέμβρης στάζει το μέλι του
σωστό παληκαράκι τρυγάει τ’ αμπέλι του
στα Σπάτα λινοβάτης, στο Κορωπί γαμπρός
να τρέμουν τα κορίτσια στα βλέφαρά του μπρος
φυσάει ο απηλιώτης, ο ζέφυρος της νιότης
φυσάει ο απηλιώτης…

Ένας παλιός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος
καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος
το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της Ροδιάς
κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς
Η νύχτα μεγαλώνει, δίχτυα στο φως απλώνει,
η νύχτα μεγαλώνει…»

 Book Syros: Μπορείτε να απολαύσετε το ποίημα του Ηλία Κατσούλη μελοποιημένο και τραγουδισμένο από τον Παντελή Θαλασσινό ΕΔΩ !

 

«Ο διαχρονικός Γεώργιος Σουρής»

 Σαν σήμερα, στις 26 Αυγούστου 1919, έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος Έλληνας σατιρικός ποιητής, δημοσιογράφος κι εκδότης της εφημερίδας «Ο Ρωμηός», ο Γεώργιος Σουρής, γεννημένος στην Ερμούπολη στις 2 Φεβρουαρίου 1883.

Έναν και πλέον αιώνα μετά το θάνατό του η σάτιρά του εξακολουθεί να είναι επίκαιρη σε βαθμό που εύκολα  να πιστεύει κανείς ότι γράφτηκαν επί των ημερών μας!

Χαρακτηριστικό –και όχι τόσο γνωστό- ποίημά του είναι αυτό που έγραψε για την «φωτιά της αγοράς» σατιρίζοντας τόσο μεταφορικά τις τιμές της αγοράς που «έκαιγαν» (κι εξακολουθούν να μας «καίνε»), όσο και κυριολεκτικά για τις φλόγες που τύλιξαν την αγορά της Αθήνας.

Διαβάστε το υπομονετικά μέχρι το τέλος και θα καταλάβετε γιατί ο Γεώργιος Σουρής υπήρξε και παραμένει ο μεγαλύτερος -και ο πλέον διαχρονικός- σατιρικός ποιητής μας!

ΑΣ ΡΙΞΩΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ - ΣΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΜΑΣ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

Κοντὰ στὴ μιὰ καταστροφὴ καινούργια μᾶς προφθάνει,
κοντὰ στὶς τόσες συμφορὲς καὶ στὶς πολλὲς θυσίες,
δὲν ξέρω τίνος βάλθηκε παντοῦ φωτιὲς νὰ βάνει
καὶ κάθε βράδι νἄχουμε φρικτὲς φωτοχυσίες.
Καὶ δός του νέα πυρκαγιὰ καὶ κάτω στὸ παζάρι,
καὶ μέσα στὴ σαρακοστὴ ἐκάη τὸ χαβιάρι.
Ἐκάηκαν τὰ βούτυρα, τὰ μῆλα καὶ τ᾿ ἀχλάδια,
οἱ μπάμιες τὰ πετρέλαια, τὰ ραζακιὰ σταφύλια,
οἱ λεμονάδες, οἱ ἐλιὲς τὸ γιάτσο καὶ τὰ λάδια,
ἡ ζάχαρη καὶ ὁ καφές, λουμίνια καὶ φυτίλια.
Γιατ᾿ ἦλθαν χρόνια δίσεκτα, καταραμένα χρόνια,
νὰ ψήνονται στὴν ἀγορὰ καὶ τ᾿ ἄγουρα πεπόνια.

Ἦτο σχεδὸν μεσάνυχτα καὶ λίγο περασμένα,
ὁ Ταβουλάρης ἔπαιζε στὸ θέατρο ἀκόμα,
ὅταν μπὰμ μποὺμ ἀκούσθηκαν στὰ ὕψη σκορπισμένα,
κι ὅλος ὁ κόσμος φώναξε ἀμέσως μ᾿ ἕνα στόμα:
Συναθροισθῆτε, σκαπανεῖς, ὁρμήσετε φαντάροι,
ἀπ᾿ ἄκρη σ᾿ ἄκρη χαλασμός... φωτιὰ καὶ στὸ παζάρι.

Κι ἰδοὺ μὲ σκούφους ναυτικούς, μὲ νυχτικὰ φουστάνια,
γυναῖκες κι ἄνδρες ὤρμησαν μέσα στοὺς δρόμους ὅλοι,
μὲ στάμνες, μὲ πλατύσταμνα, καὶ μὲ τὰ γιαταγάνια,
κι ἔβλεπες σὰν στρατόπεδο τῶν Ἀθηνῶν τὴν πόλη.
Ἐν τούτοις μὲς στὴν ταραχὴ πολὺ παρετηρεῖτο,
πὼς μόνον ὁ πρωθυπουργὸς στὴν πυρκαγιὰ δὲν ἦτο.
Ὡς τὰ ἑπτὰ οὐράνια ἀνέβαιναν οἱ φλόγες,
κι ἐφώτιζαν τὰ τέσσερα τῆς πόλεως σημεῖα,
σὰν σκάγια ἐσκορπίζονταν τῶν σταφυλιῶν οἱ ρόγες,
καὶ πέριξ διεχέετο μεγάλη εὐθυμία…
Ὢ τόσων ἀναμνήσεων καημένο μου παζάρι,
μὲ τ᾿ ἀκριβά σου κρέατα, τὰ βρώμια σου τὰ ψάρια,
τὶς ξύλινες παράγκες σου, τὸν κάθε μακελάρη,
τὶς ζυγαριὲς τὶς ξύγκικες, τὰ ξύγκικα καντάρια,
αἰώνια στὴ μνήμη του κανεὶς θὰ σὲ φυλάττει
καὶ γαῖαν ἔχεις ἐλαφράν, ὦ Ἀγορὰ φιλτάτη.

Αὔγουστος 1884

(ΠΗΓΗ: http://users.uoa.gr/ )

Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο

Απόσπασμα από τον "Ήλιο τον Πρώτο"

(Οδυσσέας Ελύτης)

Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο 

κουρεμένο κεφάλι όνειρο ακούρευτο 

ποδιά με σταυρωμένες άγκυρες. 

Μπράτσο του πεύκου γλώσσα του ψαριού 

αδερφάκι του σύννεφου! 

Κοντά σου είδες ν' ασπρίζει ένα βρεμένο βότσαλο, 

άκουσες να σφυρίζει ένα καλάμι. 

Τα πιο γυμνά τοπία που γνώρισες, 

τα πιο χρωματιστά. 

Βαθιά-βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρου, 

ψηλά-ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλο 

και πέρα-πέρα ένα βαπόρι με φουγάρα κόκκινα. 

Είδες το κύμα των φυτών όπου έπαιρνεν η πάχνη, 

το πρωινό λουτρό της το φύλλο της φραγκοσυκιάς, 

το γεφυράκι στη στροφή του δρόμου, 

αλλά και τ' αγριοχαμόγελο. 

Σε μεγάλους χτύπους δέντρων. 

Σε μεγάλα λιοστάσια παντρειάς 

εκεί που στάζουν από τα ζουμπούλια δάκρυα. 

Εκεί που ανοίγει ο αχινός τους γρίφους του νερού, 

εκεί που τ' άστρα προμηνούν τη θύελλα. 

Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο 

χαϊμαλί τρελό σαγόνι πεισματάρικο. 

Παντελονάκι αέρινο, 

στήθος του βράχου κρίνο του νερού. 

Μορτάκι του άσπρου σύννεφου!