"Σαν αδέλφια"

Η αλληλογραφία ενός Τούρκου διανοούμενου 
με έναν Ρωμιό δημοσιογράφο από την Πόλη 

Συγγραφείς: Αλέκος Παπαδόπουλος, 
                          Ιμπραχήμ Ντιζμάν
Εκδόσεις: Επτάλοφος, 2016 

 Είκοσι εναλλασσόμενες επιστολές που αναφέρονται σε όλα τα θέματα που αφορούν την Τουρκία και την Ελλάδα, ιδιαίτερα όμως τη μοίρα της ομογένειας της Πόλης. 

" ... Όταν στο σύμπαν συνομιλούν τα πάντα. Τα βουνά με τη θάλασσα, ο άνεμος με τα βράχια, τα δάση με τα ρυάκια. Ακόμη και τα δέντρα με τους καρπούς τους, δικαιολογημένα γεννάται το ερώτημα γιατί συχνά, συχνότατα, να μην επικοινωνούν οι άνθρωποι μεταξύ τους.
Επηρεασμένος από τη σκέψη αυτή ο Ιμπραχήμ Ντιζμάν συγγραφεύς και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, γράφει ένα γράμμα χωρίς συγκεκριμένο παραλήπτη, σαν ένα μήνυμα σε μια μποτίλια.
Και το γράμμα του καταλήγει, ύστερα από μια περιπλάνηση, στον παλαίμαχο Κωνσταντινουπολίτη δημοσιογράφο Αλέκο Παπαδόπουλο.
Αφήνοντας οι δύο τους κατά μέρος τις προκαταλήψεις, αρχίζουν να αλληλογραφούν, πάντοτε καλοπροαίρετα, για όλους, για όλα και για κάθε τι που αφορά την Τουρκία και την Ελλάδα, τους Έλληνες και τους Τούρκους και ιδιαίτερα τους Ρωμιούς της Πόλης, σήμερα, χθες και στο απώτερο παρελθόν.
Το συμπέρασμά τους, είναι ότι ο διάλογος και η επικοινωνία, μπορούν να προσφέρουν και προσφέρουν πάντοτε πολλά περισσότερα από ότι η σιωπή και ο μονόλογος, όπως δε γράφει σε ένα από τα βιβλία του ο διάσημος συγγραφέας Martin Gray, εφόσον μας καλύπτει ο ίδιος ουρανός, είμαστε καμωμένοι από το ίδιο υλικό και όλοι είμαστε άνθρωποι.

O λόγος όταν είναι αληθινός, μπορεί να βοηθήσει σαν ένα χέρι αδελφικό..."

Η ανάγνωση βιβλίων χαρίζει χρόνια

Ακόμα και μισή μέρα  προσφέρει στην υγεία των βιβλιοφάγων σημαντικά οφέλη παρατείνοντας παράλληλα το προσδόκιμο ζωής τους.
Η ανάγνωση βιβλίων όχι μόνο κάνει καλό στο μυαλό και στον ίδιο τον εγκέφαλο απομακρύνοντας την πιθανότητα εκδήλωσης άνοιας - κάτι ήδη γνωστό- αλλά συνδέεται και με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.
Οι άνθρωποι που διαβάζουν ένα βιβλίο έστω και για μισή ώρα κάθε μέρα (συνολικά 3,5 ώρες την εβδομάδα), μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου κατά περίπου 20%, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Το όφελος από την ανάγνωση εφημερίδων και περιοδικών είναι πολύ μικρότερο.
 Μελέτη για βιβλιοφάγους 
 Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια επιδημιολογίας Μπέκα Λέβι της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Γιέιλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό κοινωνικής ιατρικής «Social Science and Medicine», ανέλυσαν στοιχεία για 3.635 ανθρώπους, συσχετίζοντας τις αναγνωστικές συνήθειες καθενός, με τη γενικότερη κατάσταση της υγείας του σε βάθος 12 ετών.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι...

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, ρώτησε τον κ.Κ η κορούλα της οικονόμας του, θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια; Σίγουρα, αποκρίθηκε εκείνος. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά καθώς και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να ‘χουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιείνης. Όταν λογουχάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει πριν την ώρα του.
 Έπειτα, για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου τεμπελιάζουν. Βέβαια, το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών.

Ένα ποίημα για τον Αύγουστο

Σκορπά το κλήμα γύρω τους χυμούς του 

Τρυγούν μέσα στ' αμπέλι τα σταφύλια. 

Κι' απ' τη γυρτή του μπαλκονιού μας γρύλλια, 

Μέσα στ’ απομεσήμερο τ' Αυγούστου, 

 Η μυρουδιά του πατημένου μούστου 

Στην κάμαρά μας μπαίνει την ανήλια, 

Κ' ηδονικά χαϊδεύει μου τα χείλια 

 Το κλήμα με τους ώριμους καρπούς του. 

 Τριγύρω μας απλώνει πονηρά 

Τη μέθη με τα φλόγινα φτερά. 

Δε φταίμε μεις αν μέσα στις καρδιές μας 

 Ξυπνούν αμαρτωλές οι επιθυμιές μας... 

Ζεστό τ' απομεσήμερο τ' Αυγούστου, 

Μεθυστικιά κ' η μυρουδιά του μούστου. 

 Χανιά 1917 - ΔΩΡΑ ΜΟΑΤΣΟΥ 

 Λίγοι γνωρίζουν την ποιήτρια Δώρα Μοάτσου (1895-1979), σύζυγο του Κώστα Βάρναλη. Πολλά χρόνια πριν την έκδοση της πρώτης της ποιητικής συλλογής (το 1927), η Μοάτσου συνεργαζόταν με το περιοδικό "Νουμάς", φιλολογικό όργανο των δημοτικιστών. Τον Ιούνιο του 1919, στο περιοδικό δημοσιεύτηκε ένα ποίημα που είχε γράψει η ίδια δυο χρόνια νωρίτερα στα Χανιά, εμπνευσμένο από τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού. Το ποίημα ήταν αφιερωμένο "Στ' αδέρφια μου Κ.Μ.-Χ.Λ.", όπως αναγραφόταν σχετικά…

 ΠΗΓΗ: http://ola-ta-kala.blogspot.gr/

Ο άνθρωπος μπορεί να καταστρέφεται, ποτέ όμως δε νικιέται...

(Η κλασσική λογοτεχνία είναι πάντα επίκαιρη!)
O Σαντιάγκο, ένας γέρος ψαράς μοναχικός, θα δώσει τη μεγαλύτερη κι ίσως την τελευταία μάχη του με το μεγάλο ξιφία στα βαθιά νερά. Θα χρησιμοποιήσει τη μαστοριά, το μυαλό και την τέχνη. Τρεις μέρες θα κρατήσει η μάχη κι ο Σαντιάγκο θα νικήσει. Όταν μπαίνει στο λιμάνι, αργά την τρίτη νύχτα, δίπλα στο βαρκάκι πλέει μονάχα το άσπρο κόκκαλο από το τεράστιο ψάρι που καταβρόχθισαν στη διαδρομή τους οι καρχαρίες..

"Του GOOGLE η μάνα κάθεται!”

Της Κατερίνας Μανανεδάκη 
Εκδόσεις Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ 

 Γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης 

 Ένα ευχάριστο βιβλίο το οποίο όμως πρέπει να το διαβάσει κανείς με μεγάλη προσοχή, αναλόγως βέβαια… το ποιόν του!
Αν είστε κυρία έγγαμη με παιδιά, τότε ίσως μέσα στις σελίδες της ιστορίας της Κατερίνας Μανανεδάκη να βρείτε πολλά κοινά σημεία με τον εαυτό σας. Ενδεχομένως ανησυχητικά πολλά!
Μια μάνα που προσπαθεί να φέρει βόλτα τη δουλειά της, το σπίτι της, τα παιδιά της, μια γυναίκα που αναζητά τον ρομαντικό άντρα που χάθηκε κάπου μέσα στα χρόνια που πέρασαν αλλά και την αυτοπεποίθησή της, ένας άνθρωπος που προσπαθεί να συμβαδίσει με την εποχή του και τις τεχνολογικές εξελίξεις… δεν είναι κάτι ασυνήθιστο και η συγγραφέας την έχει περιγράψει με εξαιρετική μαεστρία.
Αν, απ’ την άλλη είστε γυναίκα χωρίς παιδιά, σκυλιά, άντρα και ό,τι άλλο τέλος πάντων θέλετε να συνοδεύει τη ζωή σας, δεν είναι απαραίτητο πως θα δείτε το μέλλον σας στις γραμμές αυτού του βιβλίου! Τα όνειρα πραγματοποιούνται όταν δουλεύουμε σκληρά γι’ αυτά… και μην ξεχνάτε πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

Θαλασσινή πανσέληνος

 Θαλασσινή πανσέληνος λούζεσαι μέσα στα μάτια μου… 
Μυρωμένα δέντρα η αύρα σου, γαλάζιο φως στη σιωπή μου, 
Πόσο μαγική είναι η ζωή…
      
Αυτή η φύση σου ανήκει ολόκληρη. Αυτό το φεγγάρι είναι δικό σου! Θαλασσινή φωτισμένη πανσέληνος μιλάς στη δική μου γλώσσα. Σωπαίνεις. Σωπαίνω. Η συνομιλία μας καταγράφεται. Σοφή στιγμή στην αιωνιότητα.       

Γλυκό παιχνίδι κάνεις με όλες τις αισθήσεις. Τρυφερά αγγίζεις. 
Ξαπλώνω πάνω στο μεταξωτό σου σεντόνι. Μυρίζω το άρωμα του καλοκαιριού…βλέπω. Δεν πιστεύουν τα μάτια μου... φρέσκος αέρας στο πρόσωπό μου.      

Σκέφτομαι καθαρά. Με ταξιδεύεις…Είμαι μια νότα μαγεμένη. Λιβάδια κυμάτων, σπαρμένα με όνειρα… γεννούν πόθους. Όνειρα γλυκά της νύχτας ξεκουράζονται στο μαξιλάρι μου.