«Να μας πάρεις μακριά,
να μας πας στα πέρα μέρη,
φύσα θάλασσα πλατιά,
φύσα αγέρι φύσα αγέρι…»
(Δ. Σαββόπουλος)
Το σφύριγμα του καραβιού τον βρήκε καθισμένο αναπαυτικά στη ναυτική πολυθρόνα. Ξαφνιάστηκε…Άφησε στα πόδια το βιβλίο, για να στρέψει το νου και το βλέμμα του πέρα μακριά, στον γαλάζιο ορίζοντα όπου… «…γυαλίζει, όλη φως, η θάλασσα του Αιγαίου.Σιλουέτες νησιών προβάλλουν εδώ κι εκεί, πάνω από την επιφάνεια των θαλάσσιων οριζόντων…»*
Ένα ταξίδι ήταν πάντα διακαής πόθος και κρυφή επιθυμία του…
Ένα ταξίδι… Όμως…
«Τι είναι αλήθεια ένα ταξίδι;Τίποτ’ άλλο παρά ένας ακόμη τρόπος να εξερευνούμε και να διαπιστώνουμε τις δυνάμεις που κατέχει η ψυχή και ο νους μας στο να ανταποκρίνεται συνθετικά στα φαινόμενα που αντικρύζει.Τα εξωτικά νησιά, τα μαγικά τοπία είναι μονάχα μια πρόφαση για το ταξίδι. Μέσα μας είναι όλα αυτά τα θαύματα και παίρνουμε το καράβι για να πάμε να τ’ανακαλύψουμε…»**






