Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Ηλία Βενέζη
«Αιολική Γη» - Εκδ. Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ
«Ο παππούς, η γιαγιά, όλο το άλλο πλήθος ξαφνιασμένοι μάθαν το νέο σαν ξύπνησαν. Ρώτησαν για τα καθέκαστα. Μα κανένας δεν τους έδωσε απόκριση…
Ως την τελευταία στιγμή τούς έμενε η ελπίδα πως θα μπορούσαν να μείνουν στα παράλια
ίσαμε που να περάσει η μπόρα κ’
ύστερα να γυρίσουν στα χωριά τους.
Ήταν φανερό πια πως δεν το μπορούσαν.
— Αλίμονό μας! Αλίμονό μας!
Πρώτα ξεκίνησαν οι πρόσφυγες των χωριών…
Η γιαγιά μας κουράστηκε.
Θέλει να γείρει το κεφάλι της στα στήθια του παππού,
που έχει
καρφωμένα πίσω τα μάτια του μπας και ξεχωρίσει τίποτα απ’
τη στεριά, τίποτα απ’ τα
Κιμιντένια. Μα πια δε φαίνεται τίποτα.
Η νύχτα ρούφηξε μέσα της τα σχήματα και τους
όγκους.
Η γιαγιά γέρνει το κεφάλι της να το ακουμπήσει στα στήθια που την προστατέψανε όλες τις
μέρες της ζωής της.
Κάτι την μποδίζει και δεν μπορεί να βρει το κεφάλι ησυχία:
Σαν ένας βόλος να είναι κάτω απ’
το πουκάμισο του γέροντα.
— Τι είναι αυτό εδώ;
ρωτά σχεδόν αδιάφορα.
Ο παππούς φέρνει το χέρι του.Το χώνει κάτω απ’
το ρούχο,βρίσκει το μικρό ξένο σώμα
που ακουμπά στο κορμί του και που ακούει τους χτύπους της καρδιάς του.
— Τι είναι;
— Δεν είναι τίποτα, λέει δειλά ο παππούς,
σαν παιδί που έφταιξε. Δεν είναι τίποτα. Λίγο
χώμα είναι.
— Χώμα!
Ναι, λίγο χώμα απ’ τη γη τους.
Για να φυτέψουν ένα βασιλικό,της λέει,στο ξένο τόπο που
πάνε. Για να θυμούνται.
Αργά τα δάχτυλα του γέροντα ανοίγουν το μαντίλι όπου
είναι φυλαγμένο το χώμα. Ψάχνουν κει μέσα,
ψάχνουν και τα δάχτυλα της γιαγιάς,
σα να το χαϊδεύουν. Τα μάτια τους, δακρυσμένα,
στέκουν εκεί.
— Δεν είναι τίποτα λέω. Λίγο χώμα. Γη,
Αιολική Γη, Γη του τόπου μου…»
