«Καναρίνι και μέντα»

Η φωνή του Παπαδιαμάντη 
σε ένα εφηβικό μυθιστόρημα 
της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

 (Γράφει η Έλενα Στανιού/ BOOKPRESS) 

 Ο Παπαδιαμάντης, ο ηθογραφικός μυθοπλάστης των γραμμάτων μας και βαθύς γνώστης της ανθρώπινης ψυχής και κοινωνίας, εμφανίζεται ως ο αγαπημένος «χάρτινος παππούς» του νεαρού ήρωα Απελλή, στο κοινωνικό μυθιστόρημα της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου, "Καναρίνι και μέντα" (1η εκδ. 1996 - 15η έκδ. 2017).
Στο παιδικό-εφηβικό αυτό μυθιστόρημα, ο εντεκάχρονος Απελλής φεύγει από το ορφανοτροφείο για να ζήσει με τους νέους γονείς του. Όμως, όταν μαθαίνει κάτι που τον αναστατώνει, αφήνει το σπίτι του και βρίσκεται ολομόναχος και απογοητευμένος να περιπλανιέται στους δρόμους της Αθήνας, με μόνη συντροφιά του τον Παπαδιαμάντη. Η ζωή του θα μπει σε κίνδυνο, αλλά, μέσα από τη γνωριμία του με τον «Άγιο των γραμμάτων μας», θα καταφέρει να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του.
Η συγγραφέας παραθέτει στο κείμενό της αποσπάσματα από το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Η φωνή του Δράκου», δημιουργώντας μία νέα ιστορία, εγκιβωτισμένη, με αρχή, μέση και τέλος, η οποία δένεται με το υπόλοιπο κείμενο, με έναν ιδιαίτερο και πρωτότυπο τρόπο.

«Παραμονές Χριστουγέννων…»

(Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Κ. Ακρίβου 
 «Γάλα Μαγνησίας», εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ)

 «…Απόμενε ακόμα μια βδομάδα μέχρι να κλείσουν τα σχολεία για τα Χριστούγεννα. Μετρούσαμε μία μία τις μέρες και δεν βλέπαμε την ώρα που θα πηγαίναμε σπίτια μας, όπου δεν θα ΄χαμε κανέναν πάπαρδο πάνω απ’ το κεφάλι. Τα πράγματα στο οικοτροφείο σαν να είχαν ηρεμήσει κάπως και στο σχολείο οι καθηγητές ήταν κι αυτοί ήρεμοι, μάλλον επηρεασμένοι από το πνεύμα των γιορτών. Τα απογεύματα κόβαμε βόλτες στους δρόμους και καθόμασταν έξω από τις βιτρίνες και χαζεύαμε τα στολίδια. 
Ως και ο κυρ Μήτσος κρέμασε στη ΝΑΥΤΙΛΙΑ μια σειρά από χρωματιστά λαμπιόνια στη γλάστρα πάνω απ΄ το ψυγείο, δίπλα σ’ ένα κάδρο με μια ξεβύζωτη… 
Την παραμονή ήμασταν στο θάλαμο και ετοιμάζαμε τα πράγματα. Παλεύαμε να χωρέσουν στο σακίδιο τα άπλυτα, όταν κάποια στιγμή ακούστηκε μια φωνή: 
«Ο Σεβασμιότατος! Ο Σεβασμιότατος!» 
Αν και το δεσποτικό ήταν δίπλα, κολλητά με το οικοτροφείο, είχε έρθει με τη μαύρη κουρσάρα. Εντάξει, ήταν λίγο παχουλός, αλλά δεν τον έκανα και για τόσο τεμπέλη. Ο λόγος ήταν άλλος. Ο σοφέρ, αφού του άνοιξε διάπλατα την πόρτα να κατεβεί, πήγε μετά και άνοιξε το πορτμπαγκάζ. Έβγαλε αποκεί μια μεγάλη κούτα, που πήγε και την ακούμπησε με προσοχή πάνω στο τραπέζι όπου έτρωγαν οι επίσημοι.

Ο μαγικός καθρέφτης

Συγγραφέας: Μαριαλένα Σπυροπούλου 
Εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Της Ελένης Κορόβηλα*

 Η Μαριαλένα Σπυροπούλου έγραψε ένα ποιητικό κείμενο με πολλαπλές αναφορές που εικονογραφήθηκε και χρωματίστηκε από την Ντανιέλα Σταματιάδη με τρόπο που ως σύνολο να αποπνέει τρυφερότητα, σιγουριά και αισιοδοξία.
Καθρέφτης που μας σκλαβώνει και μας ελευθερώνει 
Η συγγραφέας, που είναι και ψυχοθεραπεύτρια, φέρνοντας στο προσκήνιο τη μητέρα από τη στιγμή που υποδέχεται το μικρό της θαύμα έως τη στιγμή που εκείνη αποφασίζει να σπάσει τον καθρέφτη που την ενώνει με το μωρό της, μας ξεναγεί με λίγες λέξεις στο ατομικό σύμπαν του αναδυόμενου ανθρώπου που πλέον θα πρέπει, απελευθερωμένος από το μητρικό βλέμμα, να συνεχίζει να καθρεφτίζεται στον εσωτερικό του καθρέφτη, χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτόν.
Η εικονογράφηση της έμπειρης Ντανιέλας Σταματιάδου δίνει πνοή στον ποιητικό λόγο και ειδικότερα μετά το «σπάσιμο του καθρέφτη» δημιουργεί μια επιτυχημένη συνάντηση του κόσμου του παιδιού που περιμένει να ανακαλυφθεί με τον κόσμο των μύθων με όχημα τους οποίους ιδανικά θα πορευθεί.

Η Μαριαλένα Σπυροπούλου μας συστήνεται με αυτό το πρώτο «ψυχαναλυτικό παραμύθι», προαναγγέλλοντας έτσι μια νέα σειρά που εγκαινιάζεται από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο».

Ένα ενδιαφέρον εγχείρημα που ίσως απευθύνεται προνομιακά σε γονείς κι εκπαιδευτικούς, που θα θελήσουν να «δουλέψουν» με το παιδί τους ή τα «παιδιά τους» με αφορμή το βιβλίο. 
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί ένα παιδί να το απολαύσει και χωρίς τη μεσολάβηση του ενεργού ενήλικα. 

*Η ΕΛΕΝΗ ΚΟΡΟΒΗΛΑ είναι δημοσιογράφος.

ΠΗΓΗ: https://www.bookpress.gr/

Οι προσευχές των ναυτικών

Ποίημα που έγραψε ο Νίκος Καββαδίας, 

ο ποιητής που ύμνησε, με απαράμιλλο τρόπο & με άψογη χρήση της ιδιωματικής ναυτικής γλώσσας, τη γοητεία της θάλασσας & του ταξιδιού!

Οι Γιαπωνέζοι ναυτικοί, προτού να κοιμηθούν, 

βρίσκουν στην πλώρη μια γωνιά που δεν πηγαίνουν άλλοι
κι ώρα πολλή προσεύχονται βουβοί, γονατιστοί
μπρος σ’ ένα Βούδα κίτρινο που σκύβει το κεφάλι.

Κάτι μακριά ως τα πόδια τους φορώντας νυχτικά,
μασώντας οι ωχροκίτρινοι μικροί Κινέζοι ρύζι,
προφέρουνε με την ψιλή φωνή τους προσευχές
κοιτάζοντας μια χάλκινη παγόδα που καπνίζει.

Οι Κούληδες με την βαριά βλακώδη τους μορφή
βαστάν σκυφτοί τα γόνατα κοιτώντας πάντα κάτου,
κι οι Αράπηδες σιγοκουνάν το σώμα ρυθμικά,
κατάρες μουρμουρίζοντας ενάντια του θανάτου.

Οι Ευρωπαίοι τα χέρια τους κρατώντας ανοιχτά,
εκστατικά προσεύχονται γιομάτοι από ικεσία
και ψάλλουνε καθολικές ωδές μουρμουριστά,
που εμάθαν όταν πήγαιναν μικροί στην εκκλησία.

Και οι Έλληνες, με τη μορφή τη βασανιστική,
από συνήθεια κάνουνε, πριν πέσουν, το σταυρό τους
κι αρχίζοντας με σιγανή φωνή « Πάτερ ημών...»
το μακρουλό σταυρώνουνε λερό προσκέφαλό τους.

BookSyros: Ο Άγιος Νικόλαος ας στέκει πάντοτε προστάτης και φρουρός στο πλευρό των ναυτικών για να έχουν «καλές θάλασσες και γρήγορη επάνοδο στις πατρίδες τους»!

Λέσχη Ανάγνωσης Ερμούπολης

Συνάντηση Νοεμβρίου 

ΠΗΓΗ: Konstantinos Mangopoulos/ Face Book 

Με τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης της Σύρου βρεθήκαμε τη Δευτέρα 26/11/2018,στο καλόγουστο και γιορτινά στολισμένο σαλόνι του ξενοδοχείου “Διογένης” ,να συζητήσουμε και να κάνουμε κριτική στο βιβλίο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη "Υπουργός Νύχτας"
Συμφωνήσαμε πως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουμε διαβάσει! Μια επιτομή της Ελλάδας των δυο τελευταίων δεκαετιών, όπου όλα είναι ξέφραγο αμπέλι χωρίς κανόνες και περιορισμούς και όπου επιβραβεύονται η παρανομία και η διαφθορά!
Κεντρικός πυρήνας πλοκής της ιστορίας ένα γραφείο τελετών "Η Έσχατη Φροντίδα". Ένας αληθινός οίστρος επινόησης που σε κάνει να πεθαίνεις στα γέλια, αλλά και τραγικές καταστάσεις που σε σοκάρουν! Τόσο παραστατικά δοσμένα που νομίζεις τα έχει βιώσει ο συγγραφέας!

Το ευχόδεντρο

Συγγραφέας ΚΑΘΡΙΝ ΑΠΛΓΚΕΪΤ 
Μεταφραστής Σέβυ Σπυριδογιαννάκη 
Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 Τα δέντρα δεν ξέρουν να λένε αστεία, όμως σίγουρα ξέρουν να λένε ιστορίες…
 Ο Ρεντ, μια γέρικη βελανιδιά, είναι το «ευχόδεντρο» της γειτονιάς – οι άνθρωποι γράφουν τις ευχές τους σε κομμάτια ύφασμα και τα κρεμάνε στα κλαδιά του.
Μαζί με ένα κοράκι με το όνομα Μπόνγκο και άλλα ζωάκια που αναζητούν καταφύγιο στις κουφάλες του, το ευχόδεντρο είναι ο φύλακας της γειτονιάς.
 Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο Ρεντ τα έχει δει όλα. Ώσπου μια οικογένεια μετακομίζει στην περιοχή.
Δεν την υποδέχονται όλοι με χαρά και ο Ρεντ είναι σίγουρος ότι ως ευχόδεντρο θα φανεί πιο χρήσιμος από ποτέ.
 Αστείο, τρυφερό και συγκινητικό, το μυθιστόρημα αυτό βγαίνει κατευθείαν μέσα από την καρδιά της Κάθριν Απλγκέιτ που βρίσκεται στην καλύτερη συγγραφική στιγμή της.

BookSyros: Ένα βιβλίο που αξίζει να το διαβάσουν οι γονείς, πριν το κάνουν δώρο στα παιδιά τους για τις γιορτές!

Απόσπασμα βιβλίου
 «Είναι δύσκολο να μιλήσεις σε δέντρο. Δεν το έχουμε ιδιαίτερα με την ψιλή κουβεντούλα. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε καταπληκτικά πράγματα, πράγματα που εσείς μάλλον δε θα κάνετε ποτέ. 
 Νανουρίζουμε χνουδωτές μικρές κουκουβάγιες. Σταθεροποιούμε ασταθή δεντρόσπιτα. Φωτοσυνθέτουμε. Αλλά να μιλάμε στους ανθρώπους; Όχι ιδιαίτερα. Και προσπαθήστε να βάλετε ένα δέντρο να πει ένα αστείο. 

Εποχή διαδικτύου…

Πού καιρός για διάβασμα!

(Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Πελοπόννησος») 

Ανήκω σε μια γενιά που βρέθηκε αντιμέτωπη με την υποχρεωτική μετάβαση από το (παραδοσιακό) γράψιμο στη χρήση του υπολογιστή.
Δεν ήταν αυτό και το ευκολότερο πράγμα του κόσμου, καθώς η προσαρμογή στα νέα δεδομένα απαιτούσε μια ευελιξία για την οποία κανένας και τίποτα δεν μας είχε προετοιμάσει…
Μέσα σε λιγότερο από μια εικοσαετία άλλαξαν και συνεχίζουν να αλλάζουν πολλά, με τη ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας σε ασύλληπτους ρυθμούς να δίνει τον σχετικό τόνο.
Σήμερα θα δυσκολευτείς να βρεις παιδί που να μην ξέρει να παίζει στα δάχτυλα του ενός χεριού κινητό τηλέφωνο με σύγχρονες εφαρμογές ή τάμπλετ και να μην έχει λογαριασμό στα λεγόμενα social media.
Εξίσου, όμως, δύσκολο είναι και να βρεις έφηβο που να έχει διαβάσει τα «Ψηλά Βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου ή το «Ένα παιδί μετράει τ' άστρα» του Μενέλαου Λουντέμη. Πού στις μέρες μας καιρός για τέτοια;
Η δική μας γενιά διάβαζε. Λίγο ή πολύ αλλά διάβαζε, γιατί δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Όχι απαραίτητα και πάντα υπό τη μορφή πειθαναγκασμού. Τα κόμικ, για παράδειγμα, ήταν μια διέξοδος ψυχαγωγίας…
Βέβαια, μπορεί να παρηγορεί η σκέψη ότι υπάρχουν και τα… χειρότερα, τα νέα παιδιά που ενδεχομένως δεν έχουν ανοίξει βιβλίο έως τώρα στη ζωή τους.